Ο Dario Argento (1940- ) είναι Ιταλός σκηνοθέτης, παραγωγός και κριτικός κινηματογράφου. Είναι ένας από τους πρωτοπόρους του κινηματογραφικού είδους giallo, του οποίου το όνομα προέρχεται από τα ιταλικά βιβλία μυστηρίου, που είχαν συνήθως κίτρινα εξώφυλλα (στα ιταλικά giallo σημαίνει κίτρινο). Οι giallo ταινίες ήταν μια ανάμειξη τρόμου και μυστηρίου με το χαρακτηριστικό στυλ του ιταλικού 60s και 70s κινηματογράφου.
Ο Argento, όντας γιός ενός παραγωγού, είχε πάντα άμεση σχέση με τον κινηματογράφο. Στις αρχές της καριέρας του δούλεψε ως σύμβουλος σεναρίου, πλάι σε διάφορους σημαντικούς Ιταλούς σκηνοθέτες, όπως ο Sergio Leone, γνωστός για το γουέστερν «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος». Η πρώτη απόπειρα του Argento να σκηνοθετήσει ήταν το 1969 και το αποτέλεσμα ήταν η ταινία giallo «Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά», που κυκλοφόρησε το 1970 και έγινε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Το 1975, μετά από άλλα δύο giallo, ο Argento κυκλοφορεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του είδους, «Βαθύ Κόκκινο (Profondo Rosso)». Με αυτή την ταινία αποκτά κοινό στο εξωτερικό και εμπνέει αμέτρητους νέους σκηνοθέτες τρόμου, που πλέον είναι γνωστοί για τις δημιουργίες τους. Ακολουθεί αυτή την ταινία μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών, το αριστούργημα υπερφυσικού τρόμου του 1977, «Suspiria», που αποτελεί και την πιο εμπορική ταινία του παγκοσμίως. Τη δεκαετία του ’80, ο Argento συνέχισε να απασχολείται με τον υπερφυσικό τρόμο, αλλά και με πιο ρεαλιστικές ταινίες, όπως το «Tenebrae» και το «Opera». Αξιοσημείωτες, επίσης, είναι οι ταινίες giallo που γύρισε με πρωταγωνίστρια την κόρη του, Asia Argento, τη δεκαετία του ’90. Ο Argento δεν έχει ανακοινώσει την απόσυρσή του από τον κινηματογράφο, ακόμη κι αν δεν έχει κυκλοφορήσει κάποια ταινία από το 2021.
Τι κάνει, όμως, τον Argento διαφορετικό από άλλους απλούς σκηνοθέτες τρόμου; Η φιλμογραφία του είναι γεμάτη καινοτόμες και πρωτότυπες ιδέες, που έθεσαν θεμέλια για τον μοντέρνο τρόμο. Οι συνεργασίες του με ιταλικές progressive μπάντες για τα soundtrack των ταινιών του, προσφέρουν κάτι διαφορετικό από τα συμβατικά soundtrack. Αν και πολλές φορές τα σενάριά του μπορεί να φανούν αρκετά απλά, διαθέτουν ό,τι χρειάζεται για να δημιουργήσουν αγωνία και τρόμο. Ο Argento, όπως και το είδωλό του, ο θρυλικός Alfred Hitchcock, έχει χαρακτηριστικό τρόπο να κρατά τον θεατή σε αγωνία.
Αυτό που κάνει, όμως, τον Argento να ξεχωρίζει είναι η χρήση της χρωματικής παλέτας του. Ο Argento ώθησε το φιλμικό χρώμα στα όρια του, χρωματίζοντας κάθε πλάνο σαν έναν διαφορετικό εξπρεσιονιστικό πίνακα με πινελιές σουρεαλισμού. Κάθε χρώμα σε διάφορες ταινίες αναπαριστά και κάτι διαφορετικό: το μπλε στο «Suspiria» την ονειρική κατάσταση του φόβου, το κόκκινο στο «Profondo Rosso» την συναισθηματική βία και ευαλωτότητα, και το πράσινο στο «Inferno» το άγνωστο που αποκαλύπτεται. O ίδιος είπε κάποτε: «Μου αρέσει να παρακολουθώ το κοινό όταν ουρλιάζει». Αυτή η απλή δήλωση αποκαλύπτει πολλά για την προσέγγισή του στην κινηματογράφηση – να δημιουργεί συναισθηματικές εμπειρίες που προκαλούν έντονες αντιδράσεις.
