«Ειδικό βάρος»
Το ποίημα είναι της Ντίνας Καραβίτη, στο βιβλίο Διαλαθόντα (Ποιήματα 1993-2007), εκδ. Κέδρος, Αθήνα: 2007.
Οι λέξεις δεν αντέχουν το ανάκουστο.
Όταν ο λόγος πνιγεί
μέσα σε άφωνες χορδές
εκλιπαρούν τη σκέψη
για μια μορφή.
Έστω σαν πράξη.
Έστω σαν γραφή.
Ακόμη και σαν νεύμα.
Θέλουν να ζήσουν.
Θέλουν να βρουν ξανά το βάρος τους.
Το ειδικό τους βάρος.
Τις τρομάζει η άφωνη σκέψη.
Με βάση το ποίημα της Ντίνας Καραβίτη με τίτλο «Ειδικό βάρος» εκφράζεται η αγωνία του ποιητικού υποκειμένου για τις λέξεις. Πιο συγκεκριμένα, θίγεται το θέμα της καταπίεσης της λεκτικής έκφρασης, δηλαδή της ανελευθερίας του λόγου. Αρχικά, το παραπάνω θέμα αναδεικνύεται μέσω της χρήσης μεταφορών (ο λόγος πνίγει, άφωνη σκέψη,…). Χρησιμοποιώντας τις μεταφορές προσδίδεται παραστατικότητα και θεατρικότητα στο ύφος του κειμένου. Επίσης, επιτυγχάνεται η καλύτερη κατανόηση του ποιήματος, εφόσον εκφράζεται η απουσία της σκέψης και ο περιορισμός του λόγου. Ακόμη, στην ανάδειξη του θέματος συμβάλλει η παρομοίωση (…για μια μορφή. Έστω σαν πράξη. Έστω σαν γραφή. Ακόμα και σαν νεύμα.). Μέσω της παρομοίωσης, εκτός από τη ζωντάνια που προσδίδεται στο ύφος του ποιήματος, το ποιητικό υποκείμενο στοχεύει ξανά στην καλύτερη κατανόηση, καθώς φωτίζεται το άγνωστο, δηλαδή οι ποικίλες μορφές των λέξεων που αδυνατούν να εκφραστούν, μέσω του γνωστού, δηλαδή της πράξης, της γραφής, του νεύματος, τα οποία αντιπροσωπεύουν τρόπους έκφρασης του λόγου στην καθημερινότητα. Τέλος, στην εμφατική προβολή του θέματος συμβάλλει η προσωποποίηση ( Οι λέξεις δεν αντέχουν…, εκλιπαρούν τη σκέψη…, τις τρομάζει η άφωνη σκέψη…). Μέσω της χρήσης της προσωποποίησης, το ποιητικό υποκείμενο αποδίδει ανθρώπινες ιδιότητες στον λόγο θέλοντας να τονίσει τα δικά τους «συναισθήματα» και «επιθυμίες».
Προσωπικά, συμφωνώ με την ποιήτρια και συμμερίζομαι σοβαρά την άποψή της, ιδίως όσον αφορά τον σύγχρονο κόσμο.
Με άλλα λόγια, σήμερα οι άνθρωποι δεν εκφράζονται με ελευθερία, δεν τολμούν να πουν αυτό που πραγματικά σκέφτονται.
Αυτό συμβαίνει, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων ενδιαφέρονται περισσότερο για την άποψη των άλλων παρά για τη δική τους.
