Ο εθισμός στην εφηβεία: Μια αθέατη φυλακή
του Λευτέρη Βιτζηλαίου (Β1)
Ο εθισμός στην εφηβεία δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια ή μια λανθασμένη επιλογή, αλλά μια βαθιά συναισθηματική εμπειρία που συχνά μοιάζει με «σιωπηλή κραυγή» για βοήθεια. Για έναν έφηβο ο εθισμός -είτε αφορά το διαδίκτυο και τα social media, είτε τις ουσίες- ξεκινά ως μια υπόσχεση διαφυγής και ελευθερίας, αλλά σταδιακά μετατρέπεται σε μια αόρατη φυλακή.
Στην αρχή, ο εθισμός προσφέρει μια πρόσκαιρη αίσθηση ανακούφισης. Ο έφηβος, προσπαθώντας να διαχειριστεί το άγχος του σχολείου, του φροντιστηρίου και των εξωσχολικών δραστηριοτήτων, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες γονέων και καθηγητών ή να αντιμετωπίσει την μοναξιά και την ανάγκη αποδοχής από μια παρέα -συνήθως των δημοφιλών και «κουλ» παιδιών- βρίσκει καταφύγιο στον εθισμό. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η δύσκολη πραγματικότητα με την οποία έρχεται αντιμέτωπος παύει για λίγο να είναι επώδυνη. Όμως, αυτή η αίσθηση ηρεμίας είναι απατηλή. Πολύ σύντομα, η ευχαρίστηση μετατρέπεται σε ανάγκη και ο έφηβος αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο του εαυτού του.
Οι επιπτώσεις του εθισμού γίνονται σταδιακά εμφανείς στην καθημερινότητα του εφήβου. Η απομόνωση στο δωμάτιο, η ευερεθιστότητα, όταν γίνεται αναφορά στην πηγή του εθισμού, αλλά και η πτώση της σχολικής επίδοσης, αποτελούν σημάδια εσωτερικής πάλης. Ο εθισμός, κλέβει από τον έφηβο τον ύπνο, τις φιλίες, τον έλεγχο του εαυτού το, άρα και την αυτοπεποίθησή του, αφήνοντάς τον να νιώθει κενός μόλις η οθόνη κλείσει ή η επήρεια περάσει.
Στην ουσία, ο εθισμός στην εφηβεία είναι μια προσπάθεια σύνδεσης με έναν κόσμο που μοιάζει δύσκολος και πιεστικός, μέσα όμως από λανθασμένα μέσα και εργαλεία. Γι’ αυτό και ο έφηβος που βιώνει τον εθισμό δεν χρειάζεται τιμωρία και αυστηρή κριτική, αλλά κατανόηση, στήριξη και βοήθεια, ώστε να ξαναβρεί τη θέση του στον πραγματικό κόσμο.
Πηγές:
