AMEA
«Γεννήθηκα ανάπηρος, δεν ήξερα πως είναι , δεν ήξερα πως θα πληγωνόμουν τόσο, δεν πίστευα πως οι άλλοι θα με πονέσουν πιο πολύ από το σώμα μου. Δεν ήξερα πως αυτοί θα με εγκαταλείψουν πριν το σώμα μου , δεν ήξερα πως η αγάπη σκοτώνει, δεν ήξερα τι είναι οίκτος. Δεν ήξερα τι σημαίνει μαχαιριά, δεν ήξερα τι σημαίνει μοναξιά… Αν ήξερα δεν θα είχα έρθει ποτέ…»
Κάποιος μου κράτησε χέρι και μου είπε: «Θες βοήθεια;» Το βλέμμα του ήταν ήσυχο , ήρεμο , γλυκό, ένιωσα μέσα μου κάτι ζεστό. Τον κοίταξα – χαμογελούσε , χαμογέλασα και του είπα: «Όχι ευχαριστώ» μου ΄πε: « Ότι θες θα μου πεις, έτσι;» «Ναι» απαντώ. Κοιταχτήκαμε , μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Γέλασα -έφυγε , συνέχισα να γελώ , κάτι μέσα μου … ένιωθα την καρδιά μου την καρδιά μου να χτυπά. Ήξερα ότι θα ήταν εκεί, το ένιωσα. Πόναγα , το γόνατο μου υπέφερε ,δεν αγχώθηκε- ακούμπαγε τον ώμο και δεν έφευγε. Ηρέμησα, η ματιά της έδειχνε πως ήταν εκεί για μένα, μόνο για μένα. Το ένιωσα. Σε κάθε μου κίνηση ένιωθα το σώμα μου να πονάει, το κορόιδευα- γέλαγε , με κορόιδεψε και εκείνη , πόσο γελάσαμε. Δεν με λυπήθηκε το ένιωσα…
Η αναπηρία είναι ένας βαρύς σταυρός ,που κουβαλάνε πολλοί άνθρωποι στον κόσμο. Πολλές φορές είναι τόσο μεγάλος, που για κάποιους είναι πάνω από ‘σένα. Πολλές φορές εσύ ο ίδιος δεν έχεις σημασία αλλά η αναπηρία σου σε κάνει σημαντικό. Κάποιες φορές αναρωτιέσαι γιατί , σκέφτεσαι πως ίσως δεν αγαπάνε εσένα αλλά απλά νιώθουν υπόχρεοι να σε βοηθήσουν. Φοβούνται μήπως πάθεις κάτι και έχουν την ευθύνη γι’ αυτό ή αν απλώς σε λυπούνται. Αν για εκείνους είσαι απλά ένας ανάπηρος και τίποτα παραπάνω. Οι άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν σε ‘σένα, στο δείχνουν , σε σέβονται είναι ελάχιστοι , διότι πολύ απλά οι άνθρωποι είναι πολύ εγωιστές για να το κάνουν αυτό.
Νομίζουν πως είσαι χαζός , πως δεν καταλαβαίνεις την πρόθεση τους, νομίζουν πως είσαι σιδερένιος πως δεν νιώθεις, δεν πληγώνεσαι όταν βλέπεις στα μάτια τους τον οίκτο. Είσαι ανάπηρος και αυτό αρκεί για να είσαι νοητικά καθυστερημένος και να μην καταλαβαίνεις , να μην νιώθεις, να μην πληγώνεσαι και να πιστεύεις κάθε « ψέμα εγωισμού» που σου λένε. Πόσα πράγματα νιώθει ένας ανάπηρος; Τι ζητάει από άλλους και τί του δίνουν; Ενδιαφέρεται κάποιος να τον ακούσει και όχι απλά να του δώσει το χέρι του;
Μας νοιάζει;
Τον βοηθάμε πραγματικά; !!ΟΧΙ!!
Βάσω Παναγούλη
