Ως το φεγγάρι κι ακόμα παραπέρα…

pinakas1

                                      (Έναστρη νύχτα του Vincent Van Gogh)

Ήταν μία χειμωνιάτικη νύχτα. Ο ήλιος είχε πέσει εδώ και πολλή ώρα, και εγώ καθόμουν και κοιτούσα έξω από το παράθυρό μου. Είχε αρχίσει να χιονίζει και καθόμουν στην παλιά, βελούδινη πολυθρόνα της γιαγιάς μου. Εκείνη είχε πέσει από ώρα για ύπνο αλλά εγώ ακόμα εκεί να κάθομαι και να αγναντεύω το τοπίο μπροστά μου.

Το τοπίο δεν ήταν κάτι τρομερό… Ήταν οι πολυκατοικίες που σιγά σιγά, μία μία έκλειναν τα φώτα τους. Αλλά στα μάτια μου ήταν κάτι διαφορετικό! Μου έμοιαζαν σαν να ήταν τα όνειρα του κάθε παιδιού στον κόσμο. Κάθε φως που έσβηνε αντιπροσώπευε ένα πραγματοποιημένο όνειρο. Και πίσω, εκεί στο βάθος, όπου υψώνονταν τα βουνά, ήταν το ανεξερεύνητο. Ήταν η περιέργεια του καθενός να εξερευνήσει κάθε γωνιά της γης. Και με όλες αυτές τις σκέψεις κοιμήθηκα, ξέροντας πως μπορείς να κάνεις τα πάντα με τη δύναμη της φαντασίας!

Ειρήνη Ιορδανίδου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης