Είναι μαζί δίπλα σου κάθε στιγμή. Περιμένοντας υπομονετικά, για να ανοίξει το στόμα του σε πράγματα, όταν η αγωνία των εξετάσεων είναι στην κορυφή μέσα σου. Σου ψιθυρίζει στο αυτί χαμηλά, “Και αν δεν πέρασες;”, “Αν ο βαθμός που πήρες είναι απαίσιος; Τι θα σκεφτούν οι δικοί σου αν το αντικρίσουν;”
Με τις λέξεις αυτές νιώθεις σαν το περιβάλλον γύρω σου να απομακρύνεται- σαν η ίδια η πραγματικότητα να είναι μια ταινία εκείνη την στιγμή. Μόνο τα αισθήματα της καρδιάς σου να χτυπά πολύ και το τρέμουλο του σώματος σου.
Το άγχος, συνεχίζει με τα λόγια του. Εσύ πεσμένος σε έναν κύκλο μιζέριας και αγωνίας, μονάχα αυτές οι ανησυχίες και ο τρόμος να είναι παρέα σου, φυσικά και με το άγχος εκεί. Να συμπαραστέκεται διπλά σου στη χειροτέρευση και ανάδυση σε μονοπάτια βαθιά θαμμένα του νου.
Φυσικά, ο “καλός” μας ο φίλος είναι δίπλα μας και σε άλλες καταστάσεις, κάποιες φορές πιο συχνά, σε άλλες πιο σπάνια. Σε κάποιους από μας δεν θέλει να φύγει ούτε για ένα λεπτό από τη παρέα σου. Σε αντικρίζει σαν το ιδανικό φιλαράκι να βγάλει την λαλιά του έξω.
Θεοδώρα Γιαννακάρα
