ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ
Η Γ’ Λυκείου θεωρείται για όλους τους μαθητές στην Ελλάδα η πιο καθοριστική, αλλά και η πιο απαιτητική χρονιά της μαθητικής ζωής. Είναι η χρονιά που όλα μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από έναν μεγάλο στόχο: τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Πίσω, όμως, από αυτόν τον αγώνα κρύβονται δύο μεγάλες δυσκολίες , η επιλογή του επαγγέλματος και ο τεράστιος όγκος διαβάσματος που συχνά αφήνουν τους μαθητές εξαντλημένους, αβέβαιους και ψυχικά κουρασμένους.
Η πρώτη μεγάλη δυσκολία είναι η επιλογή επαγγέλματος. Πολλά παιδιά, στα 17, στα 18 τους ή ακόμα και σε μικρότερη ηλικία, καλούνται να αποφασίσουν το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν για όλη τους τη ζωή, χωρίς να έχουν προλάβει να γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους. Το σχολείο, μέσα στο άγχος της ύλης και των εξετάσεων, σπάνια δίνει χώρο και χρόνο για ουσιαστική διερεύνηση των ενδιαφερόντων ή των κλίσεων κάθε μαθητή. Έτσι, πολλοί βασίζουν την επιλογή τους είτε στην καθοδήγηση των γονιών τους, είτε στο «τι προσφέρει επαγγελματική αποκατάσταση», είτε σε ό,τι αντιλαμβάνονται εκείνοι ως «καλό επάγγελμα». Αυτό δημιουργεί ανασφάλεια και φόβο μήπως η απόφαση αποδειχθεί λάθος και είναι δύσκολο να μην αισθανθεί κάποιος παγιδευμένος ανάμεσα στα όνειρα και στις προσδοκίες των γύρω του.
Η δεύτερη και πιο ορατή δυσκολία είναι ο όγκος του διαβάσματος στη διάρκεια των Πανελληνίων. Οι μαθητές ζουν έναν ασταμάτητο μαραθώνιο διαβάσματος, φροντιστηρίων, επαναλήψεων και άγχους. Οι περισσότεροι αφιερώνουν όλο τον χρόνο τους στη μελέτη, συχνά θυσιάζοντας τον ύπνο, την ξεκούραση, ακόμη και τις στιγμές με φίλους ή οικογένεια. Είναι λες και ολόκληρη η ζωή περιορίζεται σε ένα πρόγραμμα που μετριέται σε «ώρες διαβάσματος». Παρ’ όλα αυτά, κανένας κόπος δεν φαίνεται «αρκετός» μπροστά στον φόβο μιας αποτυχίας. Το άγχος αυτό δεν είναι μόνο πνευματικό, αλλά και συναισθηματικό, η πίεση να αποδείξεις την αξία σου με ένα βαθμό είναι τεράστια.
Μιλώντας ως μαθήτρια της Β’ Λυκείου, μπορώ να πω πως πολλές φορές νιώθω ότι ζω σε δύο κόσμους: στον ένα υπάρχουν οι προσδοκίες, οι στόχοι και η προσπάθεια για το «μέλλον», και στον άλλον το παρόν, που χάνεται μέσα στο άγχος και την κούραση. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν τελικά το νόημα των Πανελληνίων είναι να μάθουμε να αντέχουμε ή να μαθαίνουμε. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη δυσκολία, υπάρχει κι ένα φως , η αίσθηση πως προσπαθούμε όλοι για κάτι δικό μας, κάτι που θα ανοίξει τον δρόμο σε νέες εμπειρίες.
Ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι ο όγκος του διαβάσματος ή η πίεση των εξετάσεων, αλλά η αβεβαιότητα για το μέλλον. Θέλω να πιστεύω, όμως, πως αυτή η χρονιά, όσο επίπονη κι αν είναι, θα μας μάθει να επιμένουμε, να γνωρίζουμε τα όριά μας και να ονειρευόμαστε, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν βουνό. Γιατί, στο τέλος, πέρα από βαθμούς και επιλογές, αυτό που πραγματικά μετράει είναι ο άνθρωπος γινόμαστε μέσα από τη διαδρομή.
Μαρία Παλαφούτη Β4
