Όλα αυτά τα κείμενα που με έμπνευση και κόπο γράφτηκαν, παρουσιάζουν την ποικιλία των ιδεών και οπτικών που χαρακτηρίζει το σχολείο μας. Στόχος είναι το περιοδικό να γίνει χώρος ελεύθερης έκφρασης! Χώρος έκφρασης συναισθημάτων, προβληματισμών αλλά και παρουσίασης εμπειριών και έρευνας για θέματα που απασχολούν τους μαθητές και τις μαθήτριές μας.

Ευελπιστούμε να συνεχιστεί η προσπάθεια αυτή με ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή ώστε το περιοδικό να αποτελέσει μια κατάθεση ψυχής, της ψυχής του 2ου Γυμνασίου Ηρακλείου!

Αρχισυνταξία – επιμέλεια από τους καθηγητές/τριες

Καρυωτάκη Κατερίνα
Τζαγκαράκη Θεοδοσία
Σπυριδάκης Κωνσταντίνος

Το παρόν σχολικό περιοδικό του 2ου Γυμνασίου Ηρακλείου αποτελεί μία από τις παραμέτρους της πολυσχιδούς μαθησιακής διαδικασίας την οποία ανελλιπώς επιδιώκει ο εκπαιδευτικός μας σύλλογος. Ευελπιστούμε πρωτίστως στην ελευθερία της έκφρασης των μαθητών και με αυτόν τον τρόπο στη σφυρηλάτηση της προσωπικότητάς τους σε μία κρίσιμη ηλικιακά περίοδο της ζωής τους. Κατά δεύτερο λόγο , επίσης σημαντικό, στοχεύουμε στην αλληλεπίδραση πομπών – δεκτών που καθιστά αυτή την προσπάθεια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Το σχολείο είναι μία ζώσα πραγματικότητα που αναπλάθεται καθημερινά. Η δημιουργική διάθεση των μαθητών οι οποίοι συχνά μας εκπλήσσουν με τη φρεσκάδα του πνεύματος , τη φαντασία και τις ικανότητές τους είναι σημαντικό να μην ρέει σαν το νερό που κυλά και χάνεται , αλλά να παραμένει για περισσότερο χρόνο σφραγίζοντας τον κόπο , την πρωτότυπη σκέψη , τη διαφορετική άποψη , τη ανάγκη των μαθητών να μάθουν τη ζωή.

Καρυωτάκη Κατερίνα ΠΕ02

της Μελισουργάκη Ευτυχίας Α6

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας, θα ήθελα να σας μιλήσω για τον θείο μου, τον Μανώλη Μπασιά. Γεννήθηκε το 1951 σε ένα μικρό χωριό των Χανίων περνώντας τα πρώτα εννέα χρόνια της ζωής του ανέμελος μέχρι που συνέβη ένα τραγικό συμβάν, εξαιτίας του οποίου έχασε την όρασή του και έτσι δεν ξαναείδε το φως του ήλιου έως και σήμερα.

Οι γονείς του κατάλαβαν πως ,αν έμενε στο χωριό , θα καταστρεφόταν. Έτσι , αποφάσισαν να τον στείλουν στον οίκο τυφλών στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε το δημοτικό μαθαίνοντας την γραφή Μπράιγ και κοινωνικοποιήθηκε παίρνοντας εφόδια για την υπόλοιπη ζωή του. Δυστυχώς γυμνάσιο δεν μπορούσε να συνεχίσει εκεί, οπότε πήγε σε ένα γυμνάσιο με παιδιά που είχαν την όρασή τους. Πέρασαν τα χρόνια μέχρι που έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις και κατάφερε να μπει στη Νομική Σχολή Αθηνών το 1971 όπου ισοβάθμισε με τον πρώτο! Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες, ούτε υπήρχαν οι σημερινές τεχνολογικές ευκολίες. Παρόλα αυτά τελείωσε με άριστα τη Νομική. Μόλις το έμαθε αυτό ο ΟΤΕ, του έδωσε υποτροφία και αργότερα τον προσέλαβε στο νομικό του τμήμα. Μέσα σε ό τι του πήγε στραβά, είχε και πολλούς ανθρώπους που του συμπαραστάθηκαν όπως οι γονείς του, τα αδέρφια του και οι φίλοι του και τα κατάφερε με την βοήθεια αυτών των ανθρώπων. Με την απαραίτητη στήριξη, αγάπη, προσπάθεια και επιθυμία τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Παρόλο που ήταν τυφλός, αυτός ο άνθρωπος πέτυχε στη ζωή του. Σπούδασε, έκανε καριέρα και δημιούργησε οικογένεια με τέσσερα παιδιά! Δε θεωρεί τον εαυτό του  άνθρωπο με ειδικές ανάγκες, ούτε με ειδικές ικανότητες. Δε θεωρεί τον εαυτό του ήρωα ή παράδειγμα για έμπνευση. Είναι απλά ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να χάσει τη ζωή…..