Ο άνθρωπος που αρνήθηκε να χάσει την ζωή…

της Μελισουργάκη Ευτυχίας Α6

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας, θα ήθελα να σας μιλήσω για τον θείο μου, τον Μανώλη Μπασιά. Γεννήθηκε το 1951 σε ένα μικρό χωριό των Χανίων περνώντας τα πρώτα εννέα χρόνια της ζωής του ανέμελος μέχρι που συνέβη ένα τραγικό συμβάν, εξαιτίας του οποίου έχασε την όρασή του και έτσι δεν ξαναείδε το φως του ήλιου έως και σήμερα.

Οι γονείς του κατάλαβαν πως ,αν έμενε στο χωριό , θα καταστρεφόταν. Έτσι , αποφάσισαν να τον στείλουν στον οίκο τυφλών στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε το δημοτικό μαθαίνοντας την γραφή Μπράιγ και κοινωνικοποιήθηκε παίρνοντας εφόδια για την υπόλοιπη ζωή του. Δυστυχώς γυμνάσιο δεν μπορούσε να συνεχίσει εκεί, οπότε πήγε σε ένα γυμνάσιο με παιδιά που είχαν την όρασή τους. Πέρασαν τα χρόνια μέχρι που έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις και κατάφερε να μπει στη Νομική Σχολή Αθηνών το 1971 όπου ισοβάθμισε με τον πρώτο! Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες, ούτε υπήρχαν οι σημερινές τεχνολογικές ευκολίες. Παρόλα αυτά τελείωσε με άριστα τη Νομική. Μόλις το έμαθε αυτό ο ΟΤΕ, του έδωσε υποτροφία και αργότερα τον προσέλαβε στο νομικό του τμήμα. Μέσα σε ό τι του πήγε στραβά, είχε και πολλούς ανθρώπους που του συμπαραστάθηκαν όπως οι γονείς του, τα αδέρφια του και οι φίλοι του και τα κατάφερε με την βοήθεια αυτών των ανθρώπων. Με την απαραίτητη στήριξη, αγάπη, προσπάθεια και επιθυμία τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Παρόλο που ήταν τυφλός, αυτός ο άνθρωπος πέτυχε στη ζωή του. Σπούδασε, έκανε καριέρα και δημιούργησε οικογένεια με τέσσερα παιδιά! Δε θεωρεί τον εαυτό του  άνθρωπο με ειδικές ανάγκες, ούτε με ειδικές ικανότητες. Δε θεωρεί τον εαυτό του ήρωα ή παράδειγμα για έμπνευση. Είναι απλά ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να χάσει τη ζωή…..