Κάθε μαθητής έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του χωρίς να φοβάται την κοροϊδία ή την απόρριψη. Το να ακούμε κάποιον δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συμφωνούμε μαζί του. Σημαίνει όμως ότι σεβόμαστε το δικαίωμά του να έχει διαφορετική άποψη. Μέσα από τον διάλογο μπορούμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον και να λύνουμε τις διαφωνίες μας με σωστό τρόπο.

Εξίσου σημαντική είναι και η αποδοχή της διαφορετικότητας στο σχολείο. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό και όμορφο. Μπορεί κάποιος να διαφέρει στην εμφάνιση, στον χαρακτήρα, στην καταγωγή ή στα ενδιαφέροντά του, όμως όλοι αξίζουν τον ίδιο σεβασμό. Κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος ή αποκλεισμένος επειδή είναι διαφορετικός.

Δυστυχώς, πολλές φορές εμφανίζονται κοροϊδίες, άσχημα σχόλια ή ακόμη και bullying απέναντι σε παιδιά που θεωρούνται «διαφορετικά». Αυτές οι συμπεριφορές πληγώνουν και δημιουργούν ένα αρνητικό κλίμα μέσα στο σχολείο. Για αυτό χρειάζεται να δείχνουμε κατανόηση, ευγένεια και στήριξη στους συμμαθητές μας.

Συμπερασματικά, ένα καλό σχολείο δεν βασίζεται μόνο στους βαθμούς, αλλά και στις σχέσεις μεταξύ των μαθητών. Όταν ακούμε τη γνώμη των άλλων, ακόμα κι αν διαφωνούμε, και όταν αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα, δημιουργούμε ένα σχολείο πιο δίκαιο, πιο φιλικό και πιο ανθρώπινο για όλους.

Χρύσα Τζώρτζη Γ2

Η χρήση των κινητών τηλεφώνων από τους νέους, αποτελεί ένα πολυσυζητημένο θέμα, τόσο από γονείς, όσο και από σχολεία σε παγκόσμια κλίμακα. Άλλοι λένε πως είναι ένα πολύ χρήσιμο και αξιόπιστο εργαλείο, ενώ άλλοι το κατηγορούν…Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Πρώτα, χρησιμοποιώντας τις συσκευές αυτές, μας δίνεται η ικανότητα να επικοινωνήσουμε με άλλους ανθρώπους πολύ μακριά από εμάς, μέσω μιας κλήσης. Επιπρόσθετα, μπορούμε να ψάξουμε και να βρούμε πληροφορίες για ένα θέμα που μας ενδιαφέρει σε ταχύτατους ρυθμούς. Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι μας είναι πολύ εύκολο να τραβάμε φωτογραφίες ή βίντεο μόνο με το πάτημα ενός κουμπιού έχοντας ως αποτέλεσμα την δημιουργία ψηφιακών αναμνήσεων που δεν θα χαθούν ποτέ. Όλα αυτά σε μια συσκευή σε μέγεθος τσέπης.
Μέχρι τώρα, η φαινομενικά αυτή αθώα συσκευή, ακούγεται σαν ένα πολύ βοηθητικό εργαλείο…αλλά δεν πρέπει ποτέ να αμελούμε την καταστροφική και σκοτεινή πλευρά της. Οι μαθητές ξοδεύουν σε αυτό αμέτρητες ώρες καθημερινά. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι βαθμοί των μαθητών να κατεβαίνουν όλο και περισσότερο. Ακόμα, η κατάχρηση του κινητού μπορεί να δημιουργήσει διάφορα προβλήματα υγείας όπως τα προβλήματα στα μάτια, στην σπονδυλική στήλη, ή ακόμα και ψυχικές διαταραχές. Επίσης, στερεί από τα παιδία την εύρεση νέων ασχολιών, που μπορεί να τους άρεσαν τόσο πολύ ώστε να φτάσουν να ασχολούνται με αυτές σε επαγγελματικό επίπεδο. Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη, ότι η αλόγιστη χρήση του κινητού μειώνει σε μεγάλο βαθμό την κοινωνικοποίηση των παιδιών, αφού θα προτιμήσουν την ενασχόληση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το να μιλήσουν με έναν δικό τους άνθρωπο.
Συμπερασματικά, τα κινητά τηλέφωνα δεν προσφέρουν μόνο βοήθεια, αλλά και επιβάρυνση. Πως μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε όμως και να είμαστε ασφαλής; Θα πρέπει να μάθουμε να αξιοποιούμε αυτό που προσφέρουν για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα και την σωστή ώρα, όπως και να φροντίσουμε να ενημερωθούμε εμείς οι μαθητές για το τι είναι ικανές να κάνουν αυτές οι συσκευές.
-Αριάδνη Αντύπα, Γ1

Ο Μία Χάν δεν είχε τίποτα άλλο στον κόσμο , εκτός από μία παλιά μοτοσυκλέτα και ένα όνειρο, να δει τις κόρες του να διαβάζουν. Κάθε μέρα, οδηγούσε 12 χιλιόμετρα μέσα στις λάσπες, με τα κορίτσια του να κρατιούνται σφιχτά πάνω του. Περίμενε ώρες ολόκληρες έξω από το σχολείο, ακουμπισμένος στο τιμόνι,φαντάζοντας τη στιγμή που η κόρη του θα γινόταν γιατρός. Ήταν ένας αγώνας για τη ζωή, μία θυσία γεμάτη αγάπη.

   Τώρα, η μοτοσυκλέτα του είναι σκεπασμένη με χώμα και η σιωπή στο σπίτι τους είναι πιο βαριά από τον θάνατο. Οι Ταλιμπάν απαγόρευσαν στα κορίτσια να μαθαίνουν και ξαφνικά, ο κόσμος τους σκοτείνιασε για πάντα. Είναι πέρα από κάθε φαντασία η λύπη του να βλέπει την κόρη του να κοιτάζει την τσάντα της και να κλαίει βαθιά, ξέροντας ότι δεν θα ξαναπιάσει στύλο στα χέρια της.

     Αυτό που συμβαίνει είναι μια δολοφονία της ψυχής. Χιλιάδες παιδιά στο Αφγανιστάν είναι πλέον φυλακισμένα ζωντανά, χωρίς μέλλον, χωρίς φωνή, χωρίς ελπίδα. Ο Μία Χάν κοιτάζει τις κόρες του και νιώθει την καρδία του να σπάει σε χίλια κομμάτια, γιατί δεν μπορεί να τις προστατέψει από το σκοτάδι. Είναι μία κηδεία χωρίς τέλος. Κάθε μέρα που περνάει, ένα κομμάτι από την ψυχή αυτών των κοριτσιών πεθαίνει, και εμείς απλά παρακολουθούμε από μακριά…

Ελένη Λακαφώση Γ1

Οι συνέπειες του πολέμου δεν είναι μόνο υλικές, αλλά και ψυχολογικές, αφού αφήνουν βαθιά τραύματα που διαρκούν για χρόνια. Για αυτόν τον λόγο, η ειρήνη είναι πολύτιμη και δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη.

Μέσα από την παιδεία και τον σεβασμό προς τους άλλους, μπορούμε όλοι να συμβάλουμε σε έναν κόσμο χωρίς πολέμους

ΜΑΡΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ Γ1

Τελευταία ακούμε συνέχεια για bullying στα σχολεία, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να το δεις στις ειδήσεις για να ξέρεις ότι συμβαίνει. Το βλέπουμε όλοι μας στο σχολείο κάποιον να τον κοροϊδεύουν, κάποιον να τον αφήνουν έξω από την παρέα, κάποιον να τον κάνουν να νιώθει άσχημα χωρίς λόγο.

Και, για να είμαστε ειλικρινείς, πολλές φορές κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Ίσως γιατί φοβόμαστε, ίσως γιατί δεν ξέρουμε πώς να βοηθήσουμε. Αλλά η αλήθεια είναι πως, αν ήμασταν εμείς στη θέση του παιδιού που δέχεται bullying, θα θέλαμε να κάνει κάποιος κάτι.

Κανείς δεν αξίζει να πηγαίνει σχολείο και να φοβάται. Το σχολείο είναι ήδη δύσκολο με τα μαθήματα, τις εργασίες, τα τεστ, δεν χρειάζεται να το κάνουμε πιο δύσκολο ο ένας για τον άλλον. Μερικές φορές, μια καλή κουβέντα, ένα έλα μαζί μας, ή απλά το να μη γελάσεις με ένα κακό σχόλιο, μπορεί να αλλάξει πολλά.

Αν δούμε κάποιον να τον πειράζουν άσχημα, μπορούμε να μιλήσουμε σε έναν καθηγητή ή έστω να μην αφήσουμε το άτομο μόνο του. Σιγά σιγά, αν ο καθένας κάνει κάτι μικρό, μπορεί πραγματικά να αλλάξει το κλίμα στο σχολείο.

Στο τέλος της ημέρας, όλοι θέλουμε το ίδιο να νιώθουμε ότι μας σέβονται και ότι έχουμε μια θέση.
Ας κάνουμε λοιπόν το σχολείο ένα μέρος όπου δεν πληγώνουμε, αλλά στηρίζουμε.
Και ας θυμόμαστε κάτι απλό η καλοσύνη δεν κοστίζει τίποτα και όμως αξίζει πολλά.

Από τον μαθητή Νίκο Ασλλάναϊ Γ1