ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΕΣΙΩΝ
Αρχικά, ο χορός είναι μορφή καλλιτεχνικής και αθλητικής έκφρασης η οποία γενικά αναφέρεται στη δυνατότητα έκφρασης συναισθημάτων κ.λ.π. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας μέσω της κίνησης του σώματος, συνήθως ρυθμικής, και σύμφωνης με τη μουσική.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ
Ο παραδοσιακός χορός αποτελεί ένα από τα πιο ζωντανά και τα πιο δυναµικά στοιχεία του λαϊκού πολιτισµού και είναι ένας από τους θεσμούς που διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τη συλλογική ταυτότητα του ελληνικού λαού στην πορεία της ιστορίας. Έτσι, η µελέτη του παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς, πέρα από χορογραφικά στοιχεία, µας δίνει πληροφορίες για την κοινωνία, την ιστορία, την κοινωνική οργάνωση, τις ηθικές και αισθητικές αξίες των Ελλήνων ανά τους αιώνες. Στην Ελλάδα, ως παραδοσιακοί ή δηµοτικοί χοροί χαρακτηρίζονται οι χοροί των αγροτικών, κυρίως περιοχών, προϊόν προφορικής κατά κανόνα παράδοσης. Σε αντίθεση με άλλα είδη χορού που χαρακτηρίζονται από το “επώνυμο και προσωπικό”, οι παραδοσιακοί μας χοροί χαρακτηρίζονται από το “ανώνυμο και συλλογικό”, και αποτελούν μια γέφυρα με το παρελθόν. Αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτισμού μας, προάγει τη συλλογικότητα και τη συνεργασία πολλών ατόμων, χωρίς να αναιρεί το άτομο ως μονάδα. Η μελέτη, η διερεύνηση και η διατήρηση των παραδοσιακών μας χορών είναι απαραίτητες για την πολιτισμική μας ταυτότητα.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ
Κάθε ελληνική φορεσιά ή καλύτερα ελληνική τοπική φορεσιά είναι ένα σύνολο ενδυμάτων, που χαρακτηρίζει μια ομάδα ανθρώπων που ζουν μέσα στον ελληνικό χώρο. Λειτουργεί όπως κάθε ενδυμασία: ντύνει και στολίζει το σώμα και παρουσιάζει την όψη που επιθυμεί να δώσει εκείνος που την φορά στους τρίτους, παρέχοντας στον εαυτό του σιγουριά και άνεση. Μέσα στη συντηρητική και αυστηρή κοινωνία του χωριού και της μικρής πόλης, η σιγουριά και η άνεση επιτυγχάνονται με την ομοιομορφία που προσφέρει μια στολή. Η στολή βασίζεται στην παράδοση και στη συντηρητικότητα και διαφέρει ριζικά από τη μόδα που βασίζεται στην αλλαγή. Η συντηρητικότητα στη φορεσιά δημιουργεί απαγορευτικά ταμπού, αλλά και ταμπού που λειτουργούν δίνοντας μαγικές ιδιότητες σε ορισμένα της τμήματα (ποδιά, ζωνάρι, κεφαλόδεσμοι κ.α.). Τα ενδύματα μιας συντηρητικής ομάδας μορφοποιούνται κατά εποχές από την επίδραση μιας άλλης δυνατότερης ανθρώπινης ομάδας. Εξαρτώνται όμως πάντα από τα τοπικά υλικά και το εμπόριο (άστυ – ύπαιθρος, κατακτητές – υπόδουλοι).
ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ
Οι γυναικείες φορεσιές του τόπου μας ανήκουν ουσιαστικά σε δύο μεγάλες ομάδες. Σ” εκείνη με καθαρή βυζαντινή την προέλευση (ανάπτυξη τής δαλματικής) και σ” εκείνη στην οποία οι βυζαντινές ρίζες συγχωνεύονται με τα ενδύματα τής δυτικής Αναγέννησης (φουστάνι).
Σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση της λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη οι γυναικείες φορεσιές χωρίζονται και σε τρεις κατηγορίες:
• στις φορεσιές με το σιγκούνι,
• στις φορεσιές με το καβάδι και
• στις φορεσιές με το φουστάνι.
Τα γυναικεία τοπικά ενδύματα στον ελληνικό χώρο άρχισαν ν” αλλάζουν ριζικά με τη συνεχή εισβολή του κατά καιρούς δυτικού «συρμού» (μόδα), στην περίοδο αυτή αρχικά με τις ξενοφερμένες βασίλισσες (Αμαλία, Όλγα, Σοφία) και σε συνέχεια με τη συνεχή επαφή τής μικρής πόλης με την πρωτεύουσα και του χωριού με τη μικρή πόλη. Σημαντικές αλλαγές στις γυναικείες φορεσιές επέφερε και η μακρά περίοδος της Τουρκοκρατίας και η έλλειψη οικονομικών πόρων και πρώτων υλών που αυτή επέφερε.
ΑΝΔΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ
Οι ανδρικές παραδοσιακές φορεσιές είναι πολύ πιο σπάνιες σε σχέση με τις γυναικείες, κι αυτό διότι οι άντρες έπαψαν πολύ πιο νωρίτερα στις περισσότερες περιοχές να φορούν την εθνική ενδυμασία και την αντικατέστησαν με την ευρωπαϊκή στα τέλη του 19ου αιώνα. Εδώ σας παρουσιάζουμε κάποια δείγματα ανδρικών φορεσιών όπως αυτά φορέθηκαν από τον Όθωνα τον πρώτο βασιλιά του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους το 1833 και από αξιωματικούς της αυλής του.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
https://greekcultureellinikospolitismos.wordpress.com/
https://el.wikipedia.org/
https://blog.apollondancestudio.gr/
