https://www.greetingsisland.com/ecard/pxssrhowqwrx

1)     Πώς λέγεται μια Αμερικάνα μέλισσα;

USB (USA+bee)

2)     Παίζουν δύο κρουασάν πόκερ. Ποιο θα κερδίσει;

Το κρουασάν με-ρέντα!

3)     Είδα έναν με ναυτική στολή σε ένα αμάξι!

Ήταν φαίνεται Peugeot- Ναύτης (πεζο-ναύτης).

4)

5)     Γιατί φεύγουν τα megabyte από το κινητό;

Γιατί τα θεωρούμε δεδομένα …

6)     Τι κοινό έχει ένας μαθηματικός και μια ξανθιά;

Και οι δύο προβληματίζονται για τη ρίζα…

7)     Πήγα σήμερα να φτιάξω κέικ και με χτύπησε το ρεύμα…

Ήταν τζιιιζζζ κέικ!

8)     Με δάγκωσε χθες ένα panda και του λέω:

-Panda με κάνεις να πονώ , panda να υποφέρω…

9)     Τί πίνει σοκολατούχο γάλα και πετάει;

Ο Μίλκος Τεντόγλου…

10) Πώς λέγεται το σώμα χωρίς μύτη;

No-body-nose…

11) Το ερώτημα της ημέρας…

Αφού τα δημητριακά βουλιάζουν μέσα στο γάλα, μήπως αυτό κάνει το γάλα έναν cereal-killer;

12) Τι ομάδα είναι τα χελωνονιτζάκια;

Μπαρχελώνα…

13) Πώς λένε τον αδελφό του Κολοκοτρώνη;

Ποποχαλίκι…

14) -Πάλι μεθυσμένος είσαι να πούμε; Πάρε με όταν συνέλθεις…

-         Εντάξει, αλκοόλ you later…

15) -Πήγα σε ένα άλογο να μου κάνει τη φορολογική μου δήλωση και άρχισε να μου λέει για Windows και Google…

-Ήταν μάλλον ιππολογιστής.

16) -Δεν σε αντέχω άλλο πια..

-Γιατί , επειδή λέω όλη την ώρα πνάδες πνάδες;

-Τι πράγμα;

-Πνάδες πνάδες, 6-πνάδες…

17) Αγόρασα ένα παζλ που έλεγε από 2 έως 4 έτη…

Εγώ το έφτιαξα σε 3 μήνες, I AM THE GOD!!!

18) To 50% των ανθρώπων δεν πιστεύουν στα θαύματα, το άλλο 50% με έχει δει!!!

19) Λέει ένας βλάχος στον φίλο του: «Θέλεις να βγούμε το Σαββάτο;»

«Καταρχάς άλλαξε τον τόνο σου…» απαντά ο Αθηναίος

20) Πώς λέγεται το κρουασάν που κερνάει κόσμο στα μπαρ;

Κρουασάν κεράσι…

Πηγές: https://www.facebook.com/groups/1510500909236612/

       Η Γκερνίκα ή αλλιώς και Γκουέρνικα είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα του πασίγνωστου καλλιτέχνη Πάμπλο Πικάσο. Οι διαστάσεις του πίνακα είναι 3,5m x 7m και συμβολίζει το χάος, τη βιαιότητα και την απανθρωπιά του πολέμου και είναι εναντίον του φασισμού. Το όνομά της το πήρε από μια πόλη της βόρειας Ισπανίας και το έργο ολοκληρώθηκε μέσα σε ενάμιση μήνα.

Toν Απρίλιο του 1937, κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Πικάσο βρισκόταν στη Γαλλία, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί επιτέθηκαν εναντίον των Ισπανών, βομβαρδίζοντάς την και αφήνοντας πίσω ερείπια και πολλούς νεκρούς. Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνεύστηκε από αυτή τη τραγωδία και δημιούργησε αυτό το έργο που περιέχει πολλούς συμβολισμούς και κρυμμένες έννοιες.

Οι κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο με διαμελισμένα κορμιά και τέσσερις γυναίκες που ουρλιάζουν κρατώντας νεκρά μωρά δείχνοντας έτσι τον πανικό αλλά και τη φριχτή αλήθεια του πολέμου. Ο Ισπανός δικτάτορας Φράνκο ζήτησε το έργο αυτό να μεταφερθεί πίσω ο πίνακας, που βρισκόταν σε Μουσείο της Αμερικής, αλλά ο Πικάσο αρνήθηκε καθώς δεν ήθελε να εκθέσει τον πίνακά του όσο κυριαρχούσε ακόμα το πολίτευμα της δικτατορίας λέγοντας ότι θα το παρουσιάσει μόνο αφού φύγει ο Φράνκο.

44 χρόνια μετά τη δημιουργία του πίνακα, όταν ο Πικάσο πέθανε, το 1981, τότε μεταφέρθηκε στην Ισπανία.

Πηγές: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B1_(%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82)

https://www.monopoli.gr/2022/04/26/istories/art-culture-sub/575176/gkouernika-i-tragiki-istoria-piso-apo-to-spoudaiotero-antipolemiko-ergo-tou-pikaso/

Μόνα Λίζα

     Η Μόνα Λίζα , γνωστή και ως Τζοκόντα, είναι ο πιο ξακουστός πίνακας ζωγραφικής παγκοσμίως (1503-1519). Οι διαστάσεις αυτού του έργου είναι μόνο 77εκ x 53εκ και απεικονίζει τη γυναίκα του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο ο οποίος ζήτησε από τον  ο Ιταλό Καλλιτέχνη Λεονάρντο Ντα Βίντσι να την ζωγραφίσει. Έγινε γνωστό μετά τον 20^ο αιώνα, όταν το 1911, ένας παλιός εργαζόμενος του Λούβρου που έκλεψε και έκρυψε τον πίνακα για 2 χρόνια, όταν το 1913 θέλησε να τον πουλήσει στην Ιταλική Κυβέρνηση έναντι αμοιβής.

Αυτός ο πίνακας αποτελεί μια μεγάλη πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες όπως μουσικούς, ζωγράφους και ποιητές. Το έργο έβγαινε σπάνια έξω από το Μουσείο του Λούβρου, κάτι το οποίο άλλαξε όταν η Τζάκι Κένεντυ ρώτησε αν η Μόνα Λίζα μπορεί να επισκεφτεί την Αμερική, ένα αίτημα που έγινε δεκτό. Ένα τέτοιο έργο τέχνης δεν θα μπορούσε να έχει και εχθρούς, δεν είναι οι λίγες οι απόπειρες καταστροφής του, με οξύ (1956), με σπρέι πιπεριού (1974) αλλά και η πιο πρόσφατη, με ένα φλιτζάνι καφέ (2009).             Η Μόνα Λίζα θεωρείται πραγματικά ανεκτίμητη καθώς δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί σύμφωνα με τη Γαλλική Νομοθεσία περί κληρονομιάς. Ο πίνακας, ως ένα μέρος συλλογής του Λούβρου, θα ανήκει για πάντα στο κοινό.

Πηγές: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%8C%CE%BD%CE%B1_%CE%9B%CE%AF%CE%B6%CE%B1

Καλύτερα δεν γίνεται, εκπομπή του Άλφα, έρευνες 2-3/11/2024

Η Κραυγή

           Η Κραυγή είναι το δημοφιλές όνομα που έδωσε ο Νορβηγός εξπρεσιονιστής Έντβαρτ Μουνκ το 1893. Ο καλλιτέχνης απεικονίζει στο πίνακα πλάτους 73.5cm ένα αγωνιώδες και τρομοκρατημένο πρόσωπο, το οποίο και συμβολίζει το άγχος του ανθρώπου. Η ιστορία πίσω από τους περίεργους συνδυασμούς χρωμάτων και η επιλογή τους για το φόντο λέγεται ότι προήλθαν από προσωπική εμπειρία του ζωγράφου. Καθώς περπατούσε σε ένα μονοπάτι της Νορβηγίας με τους φίλους του, σταμάτησε ξαφνικά και κοίταξε ψηλά τα σύννεφα τα οποία έγιναν κόκκινα σαν αίμα (λόγω ηφαιστειακής έκρηξης) και σύμφωνα με τον ίδιο, σαν να άκουσε μια κραυγή στο βάθος! Στο δρόμο εκείνο του Όσλο, όταν ο Μούνκ έκανε το πίνακα, η μανιοκαταθλιπτική αδελφή του ήταν ασθενής στο φρενοκομείο της περιοχής.

Επιπρόσθετα, η ιστορία πίσω από την άφυλη φοβισμένη φιγούρα έχει διάφορες εκδοχές. Αρχικά, σύμφωνα με τον ερευνητή του καλλιτέχνη, το πλάσμα αυτό είναι μια Περουβιανή μούμια που ο Μούνκ μπορεί να είχε δει σε μια έκθεση του Παρισιού(1889).Βέβαια, μεταγενέστερες μελέτες αμφισβήτησαν αυτή τη θεωρία. Από την ίδια μούμια λέγεται ότι πήρε έμπνευση και ο φίλος του Μούνκ, Πωλ Γκωγκέν. Η εικόνα της Κραυγής συγκρίνεται με εκείνη ενός ανθρώπου που βιώνει διαταραχές ή και ψυχιατρικές παθήσεις. Ο πίνακας αυτός έχει κλαπεί δύο φορές και έχει υποστεί αρκετές αλλοιώσεις όπως και βλάβες. Η Κραυγή είναι ένα αντικείμενο μίμησης σε ταινίες, σειρές βιβλία καθώς και σε στολές. Η πιο γνωστή της απομίμηση είναι αυτή της μάσκας του Ghostface που φορούσαν οι πρωταγωνιστές της σειράς ταινιών τρόμου Scream.

Πηγές: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%9A%CF%81%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE

Green Illustrated Merry Christmas Greeting Card

Και εκείνη τη στιγμή που είσαι μέσα σε αυτή την αίθουσα θέλεις «να κόψεις τις φλέβες σου». Πρόσεξε, σε καταλαβαίνω απόλυτα, και εγώ παιδί είμαι εξάλλου και ξέρω πως τα έχεις ακούσει πολλές φορές όλα αυτά.

Όμως, θα μπορούσες να μπεις στη θέση αυτού του παιδιού για λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Εγώ δεν θα σου πω τα ίδια, αλλά νομίζω πως δεν του δίνεις προσοχή και δυστυχώς κανένας μας. Αν έστω και κάποιος ενδιαφερόταν πραγματικά σήμερα αυτά τα παιδιά δεν θα βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση. Για αυτό λοιπόν και εσύ μπορείς να βοηθήσεις. Αν βρεθείς μπροστά σε ένα περιστατικό στο οποίο συνέβη κάτι τέτοιο μην κάθεσαι με σταυρωμένα τα χέρια. Φώναξε κάποιον ενήλικα να βοηθήσει ή αν ακόμα γνωρίζεις κάποιον που δέχεται bullying μίλα του και προσπαθήστε και οι δύο να απευθυνθείτε σε κάποιον ενήλικα ή σε κάποιον καθηγητή στο σχολείο σου.

Μην κάθεσαι, μπορείς και εσύ να βοηθήσεις.

Η αποτυχία και η απογοήτευση είναι εμπειρίες που όλοι μας, κάποια στιγμή στη ζωή, θα βιώσουμε. Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύσκολες στιγμές είναι αναπόφευκτο μέρος της πορείας μας, είτε στη σχολική μας καθημερινότητα είτε σε άλλες πλευρές της ζωής μας. Αντί να τις βλέπουμε ως καθαρές ήττες, μπορούμε να μάθουμε πώς να τις διαχειριζόμαστε και να τις μετατρέπουμε σε πολύτιμες ευκαιρίες για μάθηση και βελτίωση.

• Τι είναι η αποτυχία;

Η αποτυχία δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Μπορεί να είναι ένα χαμηλό βαθμολογικό αποτέλεσμα, μια άσκηση που δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί με επιτυχία ή ακόμα και μια παρεξήγηση με φίλους. Ό,τι κι αν είναι, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η αποτυχία δεν μας καθορίζει – καθορίζεται από το πώς την αντιμετωπίζουμε.

• Η πρώτη αντίδραση στην απογοήτευση

Η απογοήτευση είναι φυσικό επακόλουθο της αποτυχίας. Μπορεί να νιώθουμε θυμό, λύπη ή ακόμα και αίσθημα ανεπάρκειας. Ωστόσο, είναι σημαντικό να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει αυτά τα συναισθήματα, χωρίς όμως να αφήσουμε να μας κρατήσουν πίσω. Η αναγνώριση των συναισθημάτων μας είναι το πρώτο βήμα για να τα κατανοήσουμε και τελικά να προχωρήσουμε.

• Μάθηση μέσα από τις αποτυχίες

Κάθε αποτυχία μπορεί να γίνει μάθημα. Τι δεν πήγε καλά; Τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά; Απαντώντας σε αυτές τις ερωτήσεις, αρχίζουμε να κατανοούμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας και να αναπτύσσουμε στρατηγικές για να τα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.

• Η σημασία της ανθεκτικότητας

Η ανθεκτικότητα είναι η ικανότητα να ανακάμπτουμε μετά από μια αποτυχία. Όταν βιώνουμε απογοητεύσεις, είναι σημαντικό να μην τις αφήσουμε να μας καθορίσουν. Αντίθετα, μπορούμε να δούμε κάθε αποτυχία ως ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία. Η ανθεκτικότητα χτίζεται με μικρά βήματα και με κάθε μας προσπάθεια να σηκωθούμε μετά από κάθε πτώση.

• Η σημασία της υποστήριξης

Κανένας δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει την απογοήτευση μόνος του. Οικογένεια, φίλοι, δάσκαλοι και άλλοι άνθρωποι γύρω μας μπορούν να προσφέρουν υποστήριξη, ενθάρρυνση και κατανόηση. Μπορούν να μας βοηθήσουν να δούμε τις καταστάσεις από μια διαφορετική οπτική και να μας ενθαρρύνουν να συνεχίσουμε.

• Μετατρέποντας την αποτυχία σε κίνητρο

Μπορούμε να επιλέξουμε να δούμε την αποτυχία ως κίνητρο για να προσπαθήσουμε ξανά και να γίνουμε καλύτεροι. Αυτό μπορεί να σημαίνει περισσότερη μελέτη, διαφορετική προετοιμασία ή ακόμα και να αλλάξουμε προσέγγιση στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις. Κάθε αποτυχία μας φέρνει πιο κοντά σε μια νέα επιτυχία, φτάνει να μην παραιτούμαστε.

• Αγάπη για την προσωπική εξέλιξη

Στην πορεία προς την επιτυχία, η αποδοχή της αποτυχίας ως αναπόσπαστο κομμάτι της μάθησης είναι απαραίτητη. Με κάθε αποτυχία, μας δίνεται η ευκαιρία να γίνουμε πιο σοφοί, πιο δυνατοί και πιο ανθεκτικοί. Με αυτό τον τρόπο, μαθαίνουμε να εκτιμάμε όχι μόνο τα επιτεύγματα, αλλά και το ίδιο το ταξίδι της εξέλιξής μας.

Συμπέρασμα

Η διαχείριση των αποτυχιών και των απογοητεύσεων είναι ένα συνεχές μάθημα ζωής. Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι οι αποτυχίες μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι και να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας, τότε θα είμαστε πάντα ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη των στόχων

ΟΡΙΣΜΟΣ:
Ο κινηματογράφος είναι η αποκαλούμενη και έβδομη τέχνη, δίπλα στη γλυπτική, τη ζωγραφική, το χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Αρχικά, εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και οπτικοποίησής της.
ETΥΜΟΛΟΓΙΑ:

κινηματογράφος < λόγιο ενδογενές δάνειο: ο μηχανισμός λήψης αλλά και ο μηχανισμός προβολής κινηματογραφικών εικόνων
αρχαία ελληνική κίνημα + -γράφος

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ:

Βουβός κινηματογράφος- μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (βουβός κινηματογράφος) και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική.( Ενεχυροδανειστήριο, 1916)
Ηχογραφημένος κινηματογράφος- ξεκίνησε το 1926 δημιουργήθηκε μια συσκευή που επέτρεπε την παραγωγή ήχου( Η Μελωδία του Μπρόντγουεϊ, 1929)
Έγχρωμος κινηματογράφος- Μετά το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε επιπλέον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ, το οποίο δεν απαιτούσε διαδικασία διαχωρισμού των χρωμάτων. (Η αρχόντισσα κι ο αλήτης, 1968)

ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ:

22 Μαρτίου 1895: Η πρώτη φορά που ο κόσμος είδε σινεμά!
Πριν 119 χρόνια , σε μια αίθουσα στο κέντρο του Παρισιού, οι πρώτοι (έντρομοι) θεατές του κινηματογράφου είδαν την πρώτη ταινία των αδερφών Λιμιέρ, καλωσορίζοντας την απαρχή της πιο μαζικής τέχνης που εφευρέθηκε ποτέ. Η «Έξοδος των Εργατών από το Εργοστάσιο Λιμιέρ στη Λιόν» διαρκούσε μόνο 46 δευτερόλεπτα και ήταν αυτό που περιέγραφε: ασπρόμαυρες εικόνες (στην πραγματικότητα μόνο μία) χωρίς ήχο από εργάτες που αποχωρούσαν από το εργοστάσιο Lumiere στη Λιόν της Γαλλίας, μετά από μια μέρα εργασίας. Σήμερα είναι πολύ πιο εξελιγμένα τα μηχανήματα, οι αίθουσες και διαφορετικά τα είδη ταινιών.

https://www.google.com/search?q=%CE%9A%CE%99%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%9F%CF%82&udm=2&tbs=rimg:CeM8kIcuK0F1YdtnnZMCy6tksgIAwAIA2AIA4AIA&hl=el&sa=X&ved=0CBoQuIIBahcKEwjQt8OQ4M-JAxUAAAAAHQAAAAAQBw&biw=1366&bih=641&dpr=1#vhid=dtW2f_G9HOQs8M&vssid=mosaic

Κινηματογράφος σήμερα

https://www.google.com/search?q=%CE%9A%CE%99%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%9F%CF%82+%CE%A0%CE%91%CE%9B%CE%99%CE%91&sca_esv=ed540bdb20da4e0c&udm=2&hl=el&biw=1366&bih=641&sxsrf=ADLYWIKvvOklGkRbgNLHw3j4Sc5Z8c8onA%3A1731172551708&ei=x5gvZ_PiKpLjxc8PocOcoQ4&ved=0ahUKEwiz4vSn4M-JAxWScfEDHaEhJ-QQ4dUDCBA&uact=5&oq=%CE%9A%CE%99%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%9F%CF%82+%CE%A0%CE%91%CE%9B%CE%99%CE%91&gs_lp=EgNpbWciI86azpnOnM6RzqTOn86TzqHOkc6mzp_PgiDOoM6RzpvOmc6RSOlAUJ0GWPY2cAF4AJABAJgBlQGgAagGqgEDMC42uAEDyAEA-AEBmAIBoAIYwgIEECMYJ5gDAIgGAZIHATGgB5YC&sclient=img#vhid=tgU1NwHCwC1D3M&vssid=mosaic

Κινηματογράφος παλιά

ΠΗΓΕΣ:

https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82

https://flix.gr/news/22-martioy-1895-h-proth-fora-poy-o-kosmos-eide-sin.html

Αρχικά, ο χορός είναι μορφή καλλιτεχνικής και αθλητικής έκφρασης η οποία γενικά αναφέρεται στη δυνατότητα έκφρασης συναισθημάτων κ.λ.π. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας μέσω της κίνησης του σώματος, συνήθως ρυθμικής, και σύμφωνης με τη μουσική.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ

Ο παραδοσιακός χορός αποτελεί ένα από τα πιο ζωντανά και τα πιο δυναµικά στοιχεία του λαϊκού πολιτισµού και είναι ένας από τους θεσμούς που διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τη συλλογική ταυτότητα του ελληνικού λαού στην πορεία της ιστορίας. Έτσι, η µελέτη του παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς, πέρα από χορογραφικά στοιχεία, µας δίνει πληροφορίες για την κοινωνία, την ιστορία, την κοινωνική οργάνωση, τις ηθικές και αισθητικές αξίες των Ελλήνων ανά τους αιώνες. Στην Ελλάδα, ως παραδοσιακοί ή δηµοτικοί χοροί χαρακτηρίζονται οι χοροί των αγροτικών, κυρίως περιοχών, προϊόν προφορικής κατά κανόνα παράδοσης. Σε αντίθεση με άλλα είδη χορού που χαρακτηρίζονται από το “επώνυμο και προσωπικό”, οι παραδοσιακοί μας χοροί χαρακτηρίζονται από το “ανώνυμο και συλλογικό”, και αποτελούν μια γέφυρα με το παρελθόν. Αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτισμού μας, προάγει τη συλλογικότητα και τη συνεργασία πολλών ατόμων, χωρίς να αναιρεί το άτομο ως μονάδα. Η μελέτη, η διερεύνηση και η διατήρηση των παραδοσιακών μας χορών είναι απαραίτητες για την πολιτισμική μας ταυτότητα.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ

Κάθε ελληνική φορεσιά ή καλύτερα ελληνική τοπική φορεσιά είναι ένα σύνολο ενδυμάτων, που χαρακτηρίζει μια ομάδα ανθρώπων που ζουν μέσα στον ελληνικό χώρο. Λειτουργεί όπως κάθε ενδυμασία: ντύνει και στολίζει το σώμα και παρουσιάζει την όψη που επιθυμεί να δώσει εκείνος που την φορά στους τρίτους, παρέχοντας στον εαυτό του σιγουριά και άνεση. Μέσα στη συντηρητική και αυστηρή κοινωνία του χωριού και της μικρής πόλης, η σιγουριά και η άνεση επιτυγχάνονται με την ομοιομορφία που προσφέρει μια στολή. Η στολή βασίζεται στην παράδοση και στη συντηρητικότητα και διαφέρει ριζικά από τη μόδα που βασίζεται στην αλλαγή. Η συντηρητικότητα στη φορεσιά δημιουργεί απαγορευτικά ταμπού, αλλά και ταμπού που λειτουργούν δίνοντας μαγικές ιδιότητες σε ορισμένα της τμήματα (ποδιά, ζωνάρι, κεφαλόδεσμοι κ.α.). Τα ενδύματα μιας συντηρητικής ομάδας μορφοποιούνται κατά εποχές από την επίδραση μιας άλλης δυνατότερης ανθρώπινης ομάδας. Εξαρτώνται όμως πάντα από τα τοπικά υλικά και το εμπόριο (άστυ – ύπαιθρος, κατακτητές – υπόδουλοι).

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ

Οι γυναικείες φορεσιές του τόπου μας ανήκουν ουσιαστικά σε δύο μεγάλες ομάδες. Σ” εκείνη με καθαρή βυζαντινή την προέλευση (ανάπτυξη τής δαλματικής) και σ” εκείνη στην οποία οι βυζαντινές ρίζες συγχωνεύονται με τα ενδύματα τής δυτικής Αναγέννησης (φουστάνι).

Σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση της λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη οι γυναικείες φορεσιές χωρίζονται και σε τρεις κατηγορίες:

• στις φορεσιές με το σιγκούνι,
• στις φορεσιές με το καβάδι και
• στις φορεσιές με το φουστάνι.

Τα γυναικεία τοπικά ενδύματα στον ελληνικό χώρο άρχισαν ν” αλλάζουν ριζικά με τη συνεχή εισβολή του κατά καιρούς δυτικού «συρμού» (μόδα), στην περίοδο αυτή αρχικά με τις ξενοφερμένες βασίλισσες (Αμαλία, Όλγα, Σοφία) και σε συνέχεια με τη συνεχή επαφή τής μικρής πόλης με την πρωτεύουσα και του χωριού με τη μικρή πόλη. Σημαντικές αλλαγές στις γυναικείες φορεσιές επέφερε και η μακρά περίοδος της Τουρκοκρατίας και η έλλειψη οικονομικών πόρων και πρώτων υλών που αυτή επέφερε.

ΑΝΔΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ
Οι ανδρικές παραδοσιακές φορεσιές είναι πολύ πιο σπάνιες σε σχέση με τις γυναικείες, κι αυτό διότι οι άντρες έπαψαν πολύ πιο νωρίτερα στις περισσότερες περιοχές να φορούν την εθνική ενδυμασία και την αντικατέστησαν με την ευρωπαϊκή στα τέλη του 19ου αιώνα. Εδώ σας παρουσιάζουμε κάποια δείγματα ανδρικών φορεσιών όπως αυτά φορέθηκαν από τον Όθωνα τον πρώτο βασιλιά του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους το 1833 και από αξιωματικούς της αυλής του.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

https://greekcultureellinikospolitismos.wordpress.com/

https://el.wikipedia.org/

https://blog.apollondancestudio.gr/