Ανδριάννα Λιτσαρδοπούλου

Β3

Η γνωστή σε όλους μας λαγάνα αποτελεί μια παράδοση ανεκτίμητης αξίας που χάνεται σταδιακά με το πέρασμα των αιώνων , καθώς η αλλοιωμένη γεύση της πλέον παρομοιάζεται με το κοινό ψωμί. Ακόμη όμως υπάρχουν άτομα τα οποία απολακτίζουν την παράδοση αυτή εξαιτίας των διατροφικών , υγειονομικών και προσωπικών τους προτιμήσεων . Η λαγάνα είναι ασυζητητί σύμβολο της πολιτιστικής μας κληρονομίας και μια γεύση που ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε.

Κάθε χρόνο , την Καθαρά Δευτέρα , πολλοί Έλληνες σύνταχα καταφεύγουν στα αρτοποιεία προκειμένου να προμηθευτούν την ταζέδικη , ζεστή λαγάνα. Εμβαθύνοντας , μπορεί κανείς να αντλήσει  ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορική προέλευση της λαγάνας . Το  όνομα της προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό << λάγανον>>, μια πλακωτή ζύμη με αλεύρι και νερό, πράγμα που σηματοδοτεί την  έναρξη της νηστείας της Σαρακοστής . Είναι άξιο  ξεχωριστής μνείας το γεγονός ότι ο γεραρός Οράτιος αναφέρει στα κείμενά  του , πως η λαγάνα θεωρείται <<το γλύκισμα των φτωχών>>

Μια θεωρία υποστηρίζει ότι η λαγάνα παρομοιάζεται με τον  άρτο που κατανάλωσαν οι Ισραηλίτες κατά την έξοδο τους από την Αίγυπτο. Οι πρώτες λαγάνες ήταν λιλιπούτιες, άζυμες χωρίς προζύμι και λάδι. Αναλυτικότερα, ήταν ένα οικονομικό και γρήγορο ψωμί που δεν απαιτούσε χρόνο για το φούσκωμα της , καθώς έλειπε η μαγιά. Με αυτόν τον τρόπο , οι αρχαίοι , συνόδευαν το τερπνό τους φαγητό.

Η λαγάνα λοιπόν ως απεχθές έδεσμα για μερικούς , πρηνής πάνω στο Σαρακοστιανό τραπέζι , δεν είναι απλώς ένα ψωμί αποτελεί κυρίως σύμβολο πίστης , παράδοσης και κοινότητας συνυφασμένη με τον πιστό . Κάθε μεμονωμένη φέτα της ,  φέρει μαζί της την ιστορία της Σαρακοστής και την προετοιμασία των ανθρώπων για το Πάσχα.

Συντάκτης : Γιάννης Μπουμπαγιατζόγλου Γ1

Αριστείδης Σοφιανός

Β3

Αρκετές από τις καθημερινές, καθομιλούμενες λέξεις που χρησιμοποιούμε γράφονται με περισσότερους από έναν ορθογραφικούς τρόπους. Ως εκ τούτου, εμείς οι άνθρωποι συχνά μπερδευόμαστε και δεν γνωρίζουμε ποια από τις δύο μορφές  είναι σωστή και ποια λανθασμένη. Μερικοί θεωρούν πως αυτές οι λέξεις οφείλονται είτε σε κάποιο τυπογραφικό λάθος είτε σε μια διαδοχική αλλοίωση που συμβάλλει στην παρακμή της τιμαλφούς (= πολύτιμης) νεοελληνικής ορθογραφίας.

Η συνήθης λέξη «αβγό – αυγό» γράφεται είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. Ποιος είναι τελικά ο σωστός; Η απάντηση είναι ότι και οι δύο τύποι θεωρούνται αποδεκτοί. Άλλοτε γράφεται με «β», άλλοτε με «υ». Σύμφωνα με τον αξιοθαύμαστο καθηγητή Γλωσσολογίας Γεώργιο  Μπαμπινιώτη, ο σωστός τρόπος γραφής κάθε λέξης καθορίζεται από την ιστορική ορθογραφία της. Ο ίδιος υποστηρίζει με σαφήνεια πως σωστός είναι ο τύπος «αβγό», επειδή προέκυψε από φωνητική εξέλιξη με σύμπλεγμα φθόγγων «βγ», γεγονός που δικαιολογεί τη γραφή με «β».

Από την άλλη πλευρά, ο διακεκριμένος, διάσημος   λεξικογράφος , Τριανταφυλλίδης υποστήριξε ότι η λέξη γράφεται «αυγό», δηλαδή χωρίς το σύμφωνο «β».  Θα ήταν παράλειψη να λησμονηθεί το ότι  ο ίδιος αρχικά χρησιμοποιούσε τη γραφή «αβγό», αλλά στη συνέχεια αναθεώρησε τη θέση του.

Συνεπώς, και οι δύο γραφές βρίσκονται σε χρήση.  Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι προτείνουν τον τύπο «αβγό»,  διότι η ετυμολογία του είναι πληρέστερη. Βέβαια ο ευτρεπισμός του λόγου και  η διάκριση της ΄΄διπλής΄΄ ορθογραφία  των λέξεων απαιτούν  συστηματική φιλαναγνωσία…

Συντάκτης : Γιάννης Μπουμπαγιατζόγλου Γ1

Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 10 Φεβρουαρίου  1776 . Πατέρας του ήταν ο νομικός Αντώνιος Μαρία Καποδίστρια και μητέρα του η κυπριακής καταγωγής Διαμαντίνα Γονέμη . Σπούδασε Ιατρική και φιλοσοφία στην Πάδοβα της Ιταλίας .  Η πορεία των σπουδών του ήταν λαμπρή , αφού μετά από επιτυχείς εξετάσεις έλαβε το δίπλωμά του και κατόπιν το διδακτορικό του στις 10 Ιουνίου 1797 .

Έτσι , σε ηλικία 21 ετών επέστρεψε στην Κέρκυρα , όπου άρχισε να ασκεί το ιατρικό του έργο .

Θεράπευε δωρεάν τους φτωχούς ενώ τους παρείχε τα φάρμακα που είχαν ανάγκη . Ο Καποδίστριας ίδρυσε τον  «Εθνικό Ιατρικό Σύλλογο»   καθώς και την «Εταιρεία των Φίλων»  .

Από το 1803-1806 ήταν γραμματέας της λεγόμενης Δημοκρατίας των Ενωμένων Επτανήσων .Το 1809 ύστερα από πρόσκληση του Τσάρου    Αλεξάνδρου Α΄ πέρασε στη διπλωματική υπηρεσία της Ρωσίας μέχρι το 1815. Από το 1815-1827 ήταν Υπουργός του Ρωσικού Κράτους όπου στη συνέχεια παραιτήθηκε και ζούσε στην Ελβετία.

Τον Απρίλιο του 1827 εκλέχτηκε πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας από την Γ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας .Ως κυβερνήτης της Ελλάδος ίδρυσε το Ορφανοτροφείο και  το εκκλησιαστικό σχολείο της  Αίγινας , το εθνικό τυπογραφείο όπως και αρκετά σχολεία σε ολόκληρη την χώρα , αφού η μόρφωση για εκείνον ήταν ένα από τα πιο σημαντικά αγαθά για τον άνθρωπο .

Το πρωί της 27^ης Σεπτεμβρίου 1831 δολοφονήθηκε έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στον Ναύπλιο από τους Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη . Τέλος , η σορός του μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα το 1832 από τον αδερφό του Αυγουστίνο Καποδίστρια , έτσι ώστε να ταφεί στην Ι.Μ. Πλατυτέρας δίπλα από τον πατέρα του .

Νικόλας Τρύφωνας Γ3

Μην αφήνεις τη μάζα σου να σου πει ποιός είσαι

μη χάνεις τη φωνή σου για να μοιάσεις σε αυτή

μη διστάσεις να διαφέρεις, να σταθείς μπροστά

μήπως σε κρίνει το κοινό.

Κράτα γνώμη και αξίες

τον δικό σου τον σκοπό

να αλλάξεις και να ανθίσεις

για το δικό σου το καλό.

                              Απέργη Αγγελική,  Γ’2