Η ιστορία μιας μεγαλοπρεπούς παράδοσης …
Η γνωστή σε όλους μας λαγάνα αποτελεί μια παράδοση ανεκτίμητης αξίας που χάνεται σταδιακά με το πέρασμα των αιώνων , καθώς η αλλοιωμένη γεύση της πλέον παρομοιάζεται με το κοινό ψωμί. Ακόμη όμως υπάρχουν άτομα τα οποία απολακτίζουν την παράδοση αυτή εξαιτίας των διατροφικών , υγειονομικών και προσωπικών τους προτιμήσεων . Η λαγάνα είναι ασυζητητί σύμβολο της πολιτιστικής μας κληρονομίας και μια γεύση που ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε.
Κάθε χρόνο , την Καθαρά Δευτέρα , πολλοί Έλληνες σύνταχα καταφεύγουν στα αρτοποιεία προκειμένου να προμηθευτούν την ταζέδικη , ζεστή λαγάνα. Εμβαθύνοντας , μπορεί κανείς να αντλήσει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορική προέλευση της λαγάνας . Το όνομα της προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό << λάγανον>>, μια πλακωτή ζύμη με αλεύρι και νερό, πράγμα που σηματοδοτεί την έναρξη της νηστείας της Σαρακοστής . Είναι άξιο ξεχωριστής μνείας το γεγονός ότι ο γεραρός Οράτιος αναφέρει στα κείμενά του , πως η λαγάνα θεωρείται <<το γλύκισμα των φτωχών>>
Μια θεωρία υποστηρίζει ότι η λαγάνα παρομοιάζεται με τον άρτο που κατανάλωσαν οι Ισραηλίτες κατά την έξοδο τους από την Αίγυπτο. Οι πρώτες λαγάνες ήταν λιλιπούτιες, άζυμες χωρίς προζύμι και λάδι. Αναλυτικότερα, ήταν ένα οικονομικό και γρήγορο ψωμί που δεν απαιτούσε χρόνο για το φούσκωμα της , καθώς έλειπε η μαγιά. Με αυτόν τον τρόπο , οι αρχαίοι , συνόδευαν το τερπνό τους φαγητό.
Η λαγάνα λοιπόν ως απεχθές έδεσμα για μερικούς , πρηνής πάνω στο Σαρακοστιανό τραπέζι , δεν είναι απλώς ένα ψωμί αποτελεί κυρίως σύμβολο πίστης , παράδοσης και κοινότητας συνυφασμένη με τον πιστό . Κάθε μεμονωμένη φέτα της , φέρει μαζί της την ιστορία της Σαρακοστής και την προετοιμασία των ανθρώπων για το Πάσχα.
Συντάκτης : Γιάννης Μπουμπαγιατζόγλου Γ1
