Σε κάθε εποχή οι εκάστοτε νέοι αναπτύσσουν τον δικό τους ιδιαίτερο γλωσσικό κώδικα, τον οποίο χρησιμοποιούν στις καθημερινές συναναστροφές μεταξύ τους. Το φαινόμενο αυτό, το οποίο έχει παρατηρηθεί λόγω διαφόρων παραγόντων, έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη δύο διαφορετικών αντιλήψεων για τα αποτελέσματα, θετικά ή αρνητικά, που μπορεί να επιφέρει. Από τη μία πλευρά, κυρίως οι άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών κατακρίνουν τους νέους και τους θεωρούν απειλή για τη γλώσσα ενώ οι νεότεροι, οι οποίοι αποκομίζουν τα οφέλη του γλωσσικού αυτού κώδικα, το υπερασπίζονται ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με τους επικριτές τους.
Πρώτα απ’ όλα όμως, πρέπει να ερευνηθούν οι αιτίες οι οποίες έχουν οδηγήσει στη δημιουργία του ιδιαίτερου αυτού γλωσσικού κώδικα. Αρχικά, οι νέοι έχουν την ανάγκη να ικανοποιήσουν το αίσθημα του «ανήκειν», δηλαδή την επιθυμία τους να ενταχθούν σε μία ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά. Το γεγονός αυτό, τους οδηγεί στο να αναπτύξουν τον δικό τους γλωσσικό κώδικα προκειμένου να διακρίνονται και να διαφοροποιούνται από τις παλαιότερες γενιές. Έτσι, για να μπορέσει ένας νέος να ενσωματωθεί σε μια παρέα, αποτελούμενη από συνομήλικους του, πρέπει να υιοθετήσει συγκεκριμένο γλωσσικό κώδικα, με αποτέλεσμα το φαινόμενο αυτό να εξαπλώνεται όλο και περισσότερο. Πέρα από αυτό όμως, ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η αντιδραστικότητα των νέων και η τάση τους για αμφισβήτηση. Στην προσπάθεια τους να πορευθούν έναντι του «κατεστημένου» και των πατροπαράδοτων αντιλήψεων, επιχειρούν με κάθε μέσο να καινοτομήσουν και να διαφοροποιηθούν από αυτό που θεωρείται «δεδομένο». Η ανάπτυξη λοιπόν της δικής τους γλώσσας, η οποία διαφέρει από όλες τις προηγούμενες και τους φέρνει σε αντίθεση με τα δεδομένα της εποχής είναι ένα μέσο έκφρασης της επαναστατικότητας τους αυτής. Τέλος, οι νέοι συνηθίζουν να επηρεάζονται από τις διάφορες γλωσσικές τάσεις και τα πολλαπλά γλωσσικά πρότυπα τα οποία προβάλλονται μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, της τηλεόρασης ή των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Σχετικά με τη διαφωνία μεταξύ της παλαιάς και νέας κυρίως γενιάς, και οι δύο πλευρές έχουν επιχειρήματα τα οποία εκ πρώτης όψεως, είναι λογικά. Από τη μία, οι επικριτές της γλώσσας των νέων υποστηρίζουν ότι το φαινόμενο αυτό οδηγεί στην αλλοίωση της επίσημης γλώσσας, ενισχύει το χάσμα γενεών αφού δυσχεραίνει την επικοινωνία μεταξύ νέων και μεγαλύτερης ηλικίας ατόμων και οδηγεί τους νέους σε συντακτικά και γραμματικά λάθη, λεξιπενία και εκφραστική αδυναμία. Από την άλλη πλευρά όμως, η νέα γενιά υποστηρίζει ότι το γλωσσικό ιδίωμα αυτό, επειδή χαρακτηρίζεται από ελευθερία έκφρασης, προσδίδει οικειότητα και διευκολύνει την επικοινωνία ενώ παράλληλα προσδίδει μια αίσθηση χιούμορ στην καθημερινότητα τους. Κατά τη γνώμη μου, τα πλεονεκτήματα που παρουσιάζει αυτή η κοινωνική ποικιλία της γλώσσας είναι πολύ πιο ουσιώδη και σημαντικά από τους κινδύνους που ενδεχομένως υποβόσκουν. Συγκεκριμένα, πιστεύω ότι η δημιουργία νέων λέξεων, η οποία χαρακτηρίζει τη γλώσσα των νέων, δείχνει την εφευρετικότητα και τη δημιουργικότητα από την οποία χαρακτηρίζονται. Επίσης, η γλώσσα μας όχι απλώς δεν κινδυνεύει από λεξιλογική συρρίκνωση αλλά εμπλουτίζεται διαρκώς με νέες λέξεις εξαιτίας του φαινομένου αυτού. Σε κάθε περίπτωση, η γλώσσα μας δεν απειλείται από αυτήν την τάση των νέων, αφού όπως έχουν υποστηρίξει ειδικοί γλωσσολόγοι, το φαινόμενο αυτό εξασθενεί με την ενηλικίωση ενώ παράλληλα οι νέοι δεν χρησιμοποιούν τη γλώσσα αυτή όταν πρόκειται για επίσημες περιστάσεις, δηλαδή για γραπτό ή για πιο τυπικό προφορικό λόγο.
Συμπερασματικά, πιστεύω πως η χρήση της ιδιαίτερης αυτής γλώσσας είναι κάτι θεμιτό και πως οι ανησυχίες ορισμένων οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η γλώσσα μας απειλείται είναι υπερβολικές. Η παλαιά γενιά θα πρέπει να γίνει πιο ανοικτή και λιγότερο επικριτική προς τη γλώσσα των νέων και να τους αφήσει να αποκομίσουν όλα της τα θετικά αποτελέσματα.
Της Α. Χ. (μαθήτρια Α” Λυκείου)
