Του Γ. Π. (μαθητής Α΄ Λυκείου)

Του Γ. Π. (μαθητής Α΄ Λυκείου)

Μια τέτοια μορφή έκφρασης ήταν το graffiti. Αν και αρχικά εμφανίστηκε ως όρος στα μέσα του 19^ου αιώνα  με τη σημασία της «γρατζουνιάς» από την ιταλική λέξη graffiato, δηλαδή «γρατζουνισμένος», χρησιμοποιήθηκε ευρέως πολύ αργότερα, μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τότε και μέχρι σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο υιοθέτησαν αυτό το στυλ τέχνης, ζωγραφίζοντας τους τοίχους των πόλεων και γεμίζοντάς τους με συνθήματα.

Όμως, τι ακριβώς εκφράζουν τα graffiti; Ορισμένοι αποδίδουν την ύπαρξή τους στην επιθυμία των νέων να αντιδράσουν στο κατεστημένο, στις απρόσωπες και άδικες κοινωνίες του 20^ου αιώνα. Φυσικά, διάφορα κινήματα, τάσεις και κοινωνικές ομάδες επηρέασαν την ανάπτυξη των graffiti και την ευρεία απήχησή τους. Κυρίως μετά την κυριαρχία της hip hop μουσικής στις ΗΠΑ, η δημοσιότητα των graffiti «απογειώθηκε». Αν και στην αρχή, δεν υπήρχαν διαμαρτυρίες για την καινούρια αυτή μορφή τέχνης, ο κόσμος με τον καιρό άρχισε να αντιτίθεται στο graffiti, καθώς χαρακτηρίστηκε ως μια ενασχόληση των «περιθωριακών», ακόμα και παραβατικών στοιχείων. Ωστόσο, η άνθηση των graffiti συνέχισε να αποτυπώνει με τον πιο ζωντανό τρόπο την επιθυμία των νεότερων να συγκρουστούν με τους μεγαλύτερους, αυτούς που παρουσιάζουν απόψεις συντηρητικές, ιδεολογίες που δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν μια κοινωνία που χρειάζεται διαρκή ανανέωση προκειμένου να επιβιώσει…

Tου Μ.Μ (μαθητής Α΄Λυκείου)

Με αφορμή το κείμενο της Βασιλικής Παπά, Συμβουλευτικής Ψυχολόγου PhD «Οι χρήσεις του διαδικτύου», είναι εμφανές ότι δεν μπορούμε να περιοριστούμε μόνο στα αρνητικά σημεία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και να παραβλέψουμε τα θετικά τους σημεία.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ΜΚΔ) προσφέρουν πολλαπλά οφέλη στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αρχικά, διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ ατόμων, , επιτρέποντας τη διατήρηση προσωπικών και επαγγελματικών σχέσεων, ανεξαρτήτως γεωγραφικής απόστασης. Παράλληλα, προσφέρουν άμεση και συνεχή πληροφόρηση για γεγονότα που συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο σχετικά με όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Επιπλέον, αποτελούν μέσο έκφρασης και δημιουργικότητας, καθώς επιτρέπουν στους χρήστες να δημιουργούν και να κοινοποιούν περιεχόμενο όπως φωτογραφίες, βίντεο ή άρθρα. Τα ΜΚΔ λειτουργούν ως εργαλείο εκπαίδευσης με την προώθηση ποικίλων γνώσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Σημαντικό ρόλο, επίσης, παίζουν και στην ευαισθητοποίηση των ατόμων, καθώς προβάλλονται πολλά κοινωνικά θέματα και προτείνονται κοινωνικές δράσεις. Τέλος, τα ΜΚΔ παρέχουν αμέτρητο υλικό για διασκέδαση (π.χ. βίντεο, μουσική κ.ά.)

Συμπερασματικά, όταν χρησιμοποιούνται με μέτρο και υπευθυνότητα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν θετικό αντίκτυπο σε πολλούς τομείς της ζωής μας.

Μαθητές-Μαθήτριες Β΄ Λυκείου

Η μουσική:

-        Με βοηθά να ξεφεύγω από την πίεση της καθημερινότητας

-        Με χαλαρώνει

-        Με εμπνέει και μου δίνει κίνητρο να ασχολούμαι με δραστηριότητες που με ευχαριστούν

-        Περνά ωραία μηνύματα στον κόσμο

-        Με συντροφεύει σε οτιδήποτε κι αν κάνω μέσα στην ημέρα μου.

-        Είναι η «παρέα» μου.

-        Με ταξιδεύει.

-        Ενεργοποιεί τη φαντασία μου.

-        Προσφέρει μια αίσθηση ελευθερίας.

-        Αποτελεί μέσο εκτόνωσης.

-        Μου δίνει τη δυνατότητα να «ταξιδεύω», να εκφράζω σκέψεις και συναισθήματα

-        Με κάνει να ονειρεύομαι

-        Γίνεται η φωνή των συναισθημάτων μου

-        Είναι το «καταφύγιό» μου στις δύσκολες στιγμές

Η ζωγραφική:

-        Με βοηθά να αποτυπώσω σκέψεις και συναισθήματα, συνδυάζοντας χρώματα, επιλέγοντας σχέδια και αποδίδοντας τοπία

-        Προσφέρει γαλήνη και ηρεμία ιδιαίτερα όταν είμαι συναισθηματικά φορτισμένος.

-        Αυξάνει τη δημιουργικότητά μου

-        Είναι ένα «κομμάτι» του εαυτού μου

-        Με βοηθά να αποβάλλω το άγχος της καθημερινότητας

-        Μου προσφέρει τεράστια ικανοποίηση, κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα έργο

-        Ενισχύει τη συγκέντρωση και την υπομονή μου

-        Έχει γίνει η «φωνή» μου

Μαθητές- Μαθήτριες Α΄ Λυκείου

2.     Ποια είναι τα βασικά γνωρίσματα που πρέπει να έχει ένας καλός Καραγκιοζοπαίχτης;
Ένας καλός καραγκιοζοπαίχτης πρέπει να ξέρει να αυτοσχεδιάζει, καθώς μπορεί να αλλάξει και ολόκληρο το έργο ανάλογα με το  κοινό που έχει από κάτω. Πρέπει να έχει ευχέρεια στον λόγο και να ξέρει τι πρέπει να πει για να γελάσουν μικροί και μεγάλοι. Βέβαια όλα αυτά γίνονται με την εμπειρία που αποκτά ο καραγκιοζοπαίχτης παίζοντας μπροστά σε κοινό.

3.     Μίλησέ μας για την πρώτη σου παράσταση. Θα μας μεταφέρεις τα συναισθήματά σου;
Στην πρώτη μου παράσταση είχα αρκετό άγχος, αλλά τα παιδιά από κάτω με έκαναν να το ξεπεράσω. Είχα στήριγμα τους γονείς μου που με συμβούλευαν πως δεν φαίνομαι πίσω από τον μπερντέ και κατ” επέκταση, δεν βλέπω και το κοινό ώστε να αγχώνομαι. Το πρώτο άγχος πέρασε και ύστερα ευχαριστήθηκα το έργο  τόσο εγώ, όσο και το κοινό .

4.     Πώς βιώνεις την επαφή με το κοινό σου;
Όταν ξεκινάς μία παράσταση ό,τι πρόβλημα και άγχος σε διατρέχει, ξεπερνιέται με τα πρώτα γέλια των παιδιών. Αν και καπετάνιος της παράστασης, τα γέλια σε παρασέρνουν και ξεχνάς το όριο του χρόνου.  Η ενέργεια των παιδιών είναι μαγική και τα γέλια των μεγάλων σε ικανοποιούν καθώς ξέρεις πως διασκεδάζεις όλη την οικογένεια. Θεωρώ πως η παράσταση πρέπει να είναι διαδραστική, ώστε τα παιδιά να συμμετέχουν στο έργο βοηθώντας τον καραγκιόζη να ξεφύγει από τους μπελάδες. Στους μεγάλους αυτό φαίνεται αστείο καθώς γνωρίζουν πως πίσω από τον καραγκιόζη βρίσκεται ένας άνθρωπος, ο οποίος κάνει «πειράγματα» στα παιδιά προκαλώντας τους ένταση.

5.     Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα που πρέπει να κάνεις κατά τη διάρκεια μιας παράστασης;
Η παράσταση έχει πλάνο και για αυτό δεν υπάρχει άγχος τόσο για το έργο. Θεωρώ αναγκαίο κομμάτι τον πρόλογο διότι ο καραγκιοζοπαίχτης πρέπει να αφουγκραστεί το κοινό του, να αναγνωρίσει πόσο εύκολα ή δύσκολα γελάνε οι θεατές ή κάθε πότε χρειάζεται να συμμετέχει το κοινό ώστε να μην βαρεθεί.

6.     Γνωρίζουμε ότι κατασκευάζεις τις φιγούρες. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για τη διαδικασία;
Μία φιγούρα ξεκινάει από το μηδέν. Σε χαρτί φτιάχνουμε το σχέδιο και ύστερα το περνάμε στο διάφανο υλικό. Κόβουμε το περίγραμμα, τρίβουμε τη φιγούρα με γυαλόχαρτο ώστε να φύγει η γυαλάδα του υλικού και από κει και πέρα ξεκινάει η τέχνη του βαψίματος. Οι φιγούρες μπορούν να φτιαχτούνε από δέρμα, από πλαστικό, από ζελατίνα ή ακόμα και χαρτόνι. Κάθε υλικό έχει τη δικιά του «συνταγή» και τα δικά του μυστικά τα οποία ο Καραγκιοζοπαίχτης πρέπει να γνωρίζει.

7.     Πώς βλέπεις το μέλλον του Θεάτρου Σκιών στην Ελλάδα;
Η τέχνη του θεάτρου σκιών μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου διότι τα παιδιά έχουν σαν θέαμα την τηλεόραση και το κινητό. Δεν γνωρίζουν τον Καραγκιόζη και δεν έχουν ανάγκη αυτόν τον τρόπο διασκέδασης. Θεωρώ ιδανικό τα σχολεία να προωθούν τον καραγκιόζη φιλοξενώντας τον στους χώρους τους, με αποτέλεσμα τα παιδιά, τα οποία με την σειρά τους θα γίνουν γονείς, να προωθούν το θέαμα του Καραγκιόζη που μεγαλώνει γενιές και γενιές.

Της Ε. Π. (μαθήτρια της Α΄ Λυκείου)

Οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι έφηβοι έχουν ανάγκη από υγιή πρότυπα που μπορούν να τους εμπνεύσουν και να τους καθοδηγήσουν σε ένα θετικό μοντέλο ζωής. Η ύπαρξη προτύπων είναι σημαντική για τη συγκρότηση της ταυτότητας των νέων και τη διαμόρφωση των αξιών τους. Παράλληλα, μέσα από τα πρότυπα, οι νέοι βάζουν υψηλότερους στόχους σε διάφορους τομείς: στον αθλητισμό, στην τέχνη, στην επιστήμη και γενικότερα στον τρόπο ζωής. Παρά την κυριαρχία ειδώλων, influencers και διασημοτήτων στις μέρες μας, υπάρχουν πάντα πρότυπα είτε από το κοντινό μας περιβάλλον είτε από τον ευρύτερο χώρο του αθλητισμού, της τέχνης και της επιστήμης που μπορούν να λειτουργήσουν ως παράδειγμα προς μίμηση.

Του Κ.Π και Σ. Μ. (μαθητές της Α΄ Λυκείου)

*Η προσωπογραφία του Σωκράτη είναι έργο της μαθήτριας, Εβελίνας Παναγοπούλου από την Α΄ Λυκείου*

Όταν το συνειδητοποίησα χαμογέλασα πλατιά, σβήνοντας το βλέμμα της αγωνίας από τα μάτια μου. Οι θεατές δεν ήξεραν τι ένιωθα. Ήταν στο χέρι μου να τους κάνω να το φανταστούν. Αποφάσισα να μην τους αφήσω να φύγουν από το θέατρο με την εντύπωση πως παίζω τρομαγμένη. Ήθελα να αντιληφθούν πως ήξερα τι έκανα, πως η μουσική βγαίνει απ’ την καρδιά μου και πως το απολαμβάνω. Μόνο έτσι θα το απολάμβαναν κι αυτοί.  Κάθισα στην καρέκλα. Επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Οι θεατές παρατηρούσαν και αξιολογούσαν την κάθε μου κίνηση. Έφτιαξα την στάση του σώματός μου, με την μέση μου ίσια και το στήθος μου μπροστά, άνοιξα τα πόδια μου και τοποθέτησα ανάμεσά τους την κιθάρα μου. Πήρα τον χρόνο μου, όπως ακριβώς με είχε μάθει ο καθηγητής μου, για να κάτσω βολικά, να τοποθετήσω το αναλόγιο έτσι ώστε να βλέπω καθαρά τις παρτιτούρες μου, αλλά και να με βλέπει το κοινό και οι φωτογράφοι και όταν όλα ήταν έτοιμα, έμεινα ακίνητη. Πήρα ακόμη μια βαθιά ανάσα και κοίταξα το χαρτί μου. Έπαιξα την πρώτη συγχορδία. Και τότε μπήκα σε έναν δικό μου κόσμο. Ξέχασα κάθε τι,  τις κάμερες και τα μάτια που με κοιτούσαν ορθάνοιχτα, άφησα τα συναισθήματά μου να οδηγούν τα δάχτυλά μου, κούνησα το κεφάλι μου στον ρυθμό της μελωδίας και έκλεισα τα μάτια μου. Συνέχισα να παίζω καταφέρνοντας να σέβομαι το κομμάτι, να παίζω δηλαδή ακριβώς ό,τι μου υποδεικνύει η παρτιτούρα, αλλά και να περάσω στους ακροατές και θεατές την μαγεία του κομματιού. Επιδίωξα τον τέλειο συνδυασμό ρομπότ και ανθρώπου. Σταθερά στην ταχύτητα όσο ένα ρομπότ, και τόση ερμηνεία και συναισθήματα όσο ένας άνθρωπος. Ήθελα οι θεατές να ταξιδέψουν πνευματικά εκεί που ταιριάζει στον καθένα.

Το σημαντικότερο όμως για μένα ήταν ότι μπορούσα να κάνω αυτό που αγαπώ και στο οποίο έχω αφιερώσει όλη μου την ζωή, και να μην μείνει στους τέσσερεις τοίχους αλλά να μπει στις ψυχές των ανθρώπων. Με αυτή την σκέψη ήμουν ολοκληρωμένη. Είχαν πλέον περάσει τρία τέταρτα και το πρόγραμμά μου είχε τελειώσει. Σηκώθηκα απ’ την καρέκλα με τα πόδια μου να τρέμουν. Κοίταξα τον καθηγητή μου που στεκόταν την γωνία. Μου χαμογέλασε. Κατάλαβα πως ήταν ευχαριστημένος, πράγμα που για μένα σήμαινε πάρα πολλά. Ήταν ο τρόπος μου να τον ευχαριστήσω που μου σύστησε το αντικείμενο, στο οποίο άνοιξα την καρδιά μου και με έκανε να το αγαπήσω και να το εκτιμήσω. Έκανα τρία βήματα μπροστά. Τα φώτα άνοιξαν και είδα πόσος κόσμος με παρακολουθούσε. Είδα πρόσωπα χαμογελαστά, σοβαρά, συγκινημένα…  Έκανα μια βαθιά υπόκλιση και όλο το θέατρο αντήχησε χειροκροτήματα. Χαμογέλασα πλατιά και πήγα πάλι πίσω απ’ τις κουρτίνες. Ήξερα και δεν ντρεπόμουν να παραδεχτώ ότι αυτό που έκανα ήταν κάθε άλλο παρά εύκολο. Και γι’ αυτό ένιωσα πάρα πολύ περήφανη, και χαρούμενη που ο κόπος μου είχε ανταμειφτεί. Ήταν η πιο όμορφη και ταυτόχρονα η πιο τρομακτική εμπειρία της ζωής μου. Και θα το ξαναέκανα μέχρι να τελειώσει η μουσική. Για πάντα.

Αυτοβιογραφικό κείμενο της Μαίρης Τότση (μαθήτρια Α΄ Λυκείου)

   Στη σημερινή εποχή επικρατεί η αντίληψη ότι ο ατομικισμός και ο εγωκεντρισμός έχουν φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο που είναι αδύνατη η ύπαρξη πραγματικής φιλίας. Αν και η παραπάνω αντίληψη αρκετές φορές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα θεωρώ πώς όπως σε κάθε εποχή έτσι και στη σημερινή, υπάρχουν εξαιρέσεις ανθρώπων οι οποίοι παρά τις δύσκολες συνθήκες του ανταγωνισμού και της αποξένωσης των σύγχρονων κοινωνιών, έχουν καταφέρει να παραμερίσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και φιλοδοξίες και να δημιουργήσουν υγιείς φιλίες που βασίζονται στην αγάπη, την ειλικρίνεια, την αλληλεγγύη και την κατανόηση. Φυσικά, κάτι τέτοιο στις μέρες μας είναι πολύ πιο δύσκολο συγκριτικά με παλαιότερες εποχές όταν οι ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές ήταν πιο αγνές. Παρ’όλα αυτά πιστεύω πως η αντίληψη ότι η πραγματική φιλία δεν υπάρχει στις μέρες μας είναι απόλυτη και υπερβολική.

Της Α. Χ. (μαθήτρια Α΄ Λυκείου)

Ο Αριστοτέλης ήδη από την αρχαιότητα είχε αναγνωρίσει τη σημασία της φιλίας για τον άνθρωπο. Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά: «…και η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή κάτι που πάει μαζί με την αρετή· είναι, επίσης, κάτι το εντελώς απαραίτητο στη ζωή. Ποιος θα δεχόταν, πράγματι, να ζει δίχως φίλους, έστω κι αν είχε όλα τα υπόλοιπα αγαθά; Απόδειξη ότι ακόμη και οι πλούσιοι άνθρωποι, ακόμη κι αυτοί που έχουν αξιώματα και δύναμη, χρειάζονται φίλους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο -αυτή δεν είναι η κοινή αντίληψη;(…)Η φιλία βοηθάει: τους νέους να αποφεύγουν τα σφάλματα, τους ηλικιωμένους να έχουν τη φροντίδα που χρειάζονται εξασφαλίζοντας ένα αντιστάθμισμα για όσα, λόγω αδυναμίας, δεν μπορούν να πράξουν οι ίδιοι, και αυτούς που βρίσκονται στην ακμή της ηλικίας τους με το να τους εξωθεί προς τις σωστές πράξεις. Σαν παν οι άνθρωποι δυό … -φυσικά φυσικότατα, αφού είναι τότε πιο πολύ σε θέση και να σκεφτούν μα και να δράσουν».

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη υπάρχουν τρία είδη φιλίας. Το πρώτο είδος είναι η ωφελιμιστική φιλία. Πρόκειται για μία σχέση παροδική, συμφεροντολογική και δεν πηγάζει από ειλικρινή συναισθήματα ούτε στηρίζεται σε αυτά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι παρατηρείται κυρίως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή σε φιλίες από τον επαγγελματικό χώρο. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει η φιλία που στηρίζεται στην απόλαυση, την ευχαρίστηση. Περνάμε ωραίες στιγμές με τους φίλους μας, έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, μοιραζόμαστε κοινές εμπειρίες. Και αυτή η φιλία είναι παροδική και μπορούμε να τη συναντήσουμε κυρίως ανάμεσα στους εφήβους και τις νεαρές ηλικίες. Σε ένα τρίτο επίπεδο, ο Αριστοτέλης τοποθετεί την ύψιστη μορφή φιλίας, αυτή της αρετής και του αγαθού. Πρόκειται για αυτό που αποκαλούμε πραγματική φιλία, βασίζεται σε αξίες και ιδανικά και είναι μακροχρόνια. Ο φίλος σε αυτό το στάδιο επιθυμεί το αγαθόν, το καλό για τον φίλο του. Αυτή η φιλία μπορεί να είναι δύσκολη, να δοκιμάζεται αλλά αντέχει γιατί στηρίζεται σε γερά θεμέλια.

Προσωπικά, θεωρώ ότι η φιλία στις μέρες μας απέχει πολύ από το να είναι αληθινή και αυτό γιατί οι περισσότερες φιλίες στοχεύουν στην κάλυψη προσωπικών αναγκών και όχι στην ολοκληρωτική σύνδεση με τον συνάνθρωπο. Στην εποχή μας κυριαρχούν οι απρόσωπες, επιφανειακές σχέσεις και οι άνθρωποι είναι συναισθηματικά άκαμπτοι, μη διαθέσιμοι και επιφυλακτικοί.

Του Γ. Σ. (μαθητής Α΄ Λυκείου)

«Ποίημα στους φίλους», Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις

για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ” αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.