Η παιδική μου ηλικία είναι γεμάτη αναμνήσεις που μοιάζουν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο, πιο αθώο και ξέγνοιαστο. Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό, όταν τρέχαμε στις αυλές ανέμελα και παίζαμε μέχρι να δύσει ο ήλιος. Οι μυρωδιές από τα φαγητά που έφτιαχνε η γιαγιά μου καθημερινά, σε συνδυασμό με τις μυρωδιές όλων των λουλουδιών που είχαμε στον κήπο μας, έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη μου. Κάθε φορά που δε νοιώθω καλά και άσχημες σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου, ανατρέχω στις μυρωδιές αυτές, καθώς είναι αυτές που με κρατούν ασφαλή και δημιουργούν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου…
…Τα απογεύματα, μετά το σχολείο, μαζευόμασταν στη γειτονιά για να παίξουμε κρυφτό και ποδόσφαιρο ξεχνώντας την ώρα. Οι φωνές και τα γέλια ήταν απερίγραπτα, διαρκούσαν πολύ, μέχρι που οι μανάδες μας φώναζαν από τα μπαλκόνια να γυρίσουμε σπίτι. Αλλά και οι βροχερές μέρες είχαν την δική τους μαγεία. Μένοντας μέσα, διαβάζαμε παραμύθια, βλέπαμε παιδικά στην τηλεόραση ή πλάθαμε ιστορίες με τα παιχνίδια μας.
Όσο περνούσαν τα χρόνια όμως και μεγάλωνα, οι προτεραιότητες μου άλλαζαν και πλέον οι επισκέψεις στο χωριό δεν είναι τόσο συχνές. Τα απογευματινά παιχνίδια στις αυλές αντικαταστάθηκαν από βόλτες στην Πλατεία με τις φίλες μου και τα παραμύθια αντικαταστάθηκαν από πολύωρη μελέτη, λόγω των σχολικών υποχρεώσεων. Τη θέση της ανεμελιάς την πήρε η λίγο περισσότερη περιποίηση και φροντίδα για την εξωτερική εμφάνιση.
Τώρα, κοιτώντας πίσω, καταλαβαίνω πόσο πολύτιμες ήταν αυτές οι στιγμές. Ήταν χρόνια γεμάτα ανεμελιά, χωρίς την πίεση του χρόνου και των ευθυνών. Και αν κάτι ίσως να μου λείπει από τότε, είναι αυτή η αίσθηση ότι κάθε μέρα μπορούσε να κρύβει μια μικρή περιπέτεια, ακόμα και στις πιο απλές στιγμές.
Όλες οι ηλιακές περίοδοι είναι πολύτιμες, καθώς αποτελούν κομμάτι του χαρακτήρα μου και είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία που είχα να τα βιώσω όλα αυτά και να δημιουργήσουν την Αναστασία που είμαι τώρα.
Καραγκιοζάκη Αναστασία, Γ2
