Μην Σιωπάς
Ερώτησα κάποια παιδιά,
Να μου μιλήσουν για τη λευτεριά,
Για το Πολυτεχνείο να μου μιλήσουν,
Την ιστορία του να μου θυμίσουν.
Με κοιτάξανε καλά,
Και μου είπανε δειλά:
Δεν ξέρω να σου πω,
Οι Τούρκοι μας είχανε θαρρώ.
Ανοίγω διάπλατα τα μάτια
Καθώς με κάνανε κομμάτια,
Μα, για το Πολυτεχνείο να μην γνωρίζουν
Και ότι μας είχανε οι Τούρκοι να νομίζουν;
Κάθησα, λοιπόν, τους είπα την ιστορία
Και με άκουγαν με αγωνία,
Καθώς μιλούσα για τους φοιτητές,
Τους μεγάλους μαχητές,
Που καθόντουσαν στα τείχη,
Με τεράστιο θάρρος μεσ’ στα στήθη
Και φώναζαν για τη δικαιοσύνη,
Μέχρι που τους πήρε η λήθη
Και ακούστηκαν τριγύρω χιλιάδες θρήνοι.
Απ΄ το ραδιόφωνο μας μιλούσαν,
Να πιστέψουμε ζητούσαν,
Πως θα έρθει μία μέρα,
Που η δικτατορία θα αναγκαστεί να κάνει πέρα,
Και θα βγει ο Έλλην και θα πει:
“Ανήκε και θα ανήκει στη δημοκρατία ετούτη η γη!”
Αυτό γιορτάζουμε 17 Νοέμβρη,
Πως η Ελλάδα δεν σωπαίνει,
Ακόμη κι αν ξαναπέσουμε
Το παράδειγμα αυτό θα έχουμε
Για να λέει στον καθένα “Μη σιωπάς”
Να αγωνίζεσαι μη σταματάς
Δικαιοσύνη πάντα θα βρίσκεται
Αρκεί τον φόβο σας να πνίξετε
Και να βγαίνετε μπροστά,
Κάνοντας την διαφορά
Και να φωνάζετε πάντα για τα σωστά.
