Τι κάνει κανείς για την αγάπη; Με ποιους τρόπους κρατιέται η φλόγα της ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου; Μπορεί τελικά η αγάπη να επιβιώσει ανεξάρτητα από τις συνθήκες; Αλλάζει η καρδιά του ανθρώπου; Χάνονται τα συναισθήματα εξαιτίας της απόστασης;

Αυτές και άλλες τόσες ερωτήσεις μας βασανίζουν καθημερινά. Κι όμως, οι απαντήσεις σε κάθε μία φαίνεται να ποικίλλουν. Τίποτα δεν είναι σίγουρο, τίποτα δεν είναι σταθερό  στον λαβύρινθο της αγάπης. Όλα μπορούν να τελειώσουν οποιαδήποτε στιγμή…

Αλλά εγώ δεν θέλω να μιλήσω για αυτά. Θέλω να διηγηθώ μια ιστορία, ενός ανθρώπου που δεν έχασε την αγάπη του. Ενός ανθρώπου που η καρδιά του δεν ξέχασε αλλά συνέχισε να θυμάται. Μα πάνω απ” όλα, συνέχισε να αγαπά.

Το γράμμα αυτό δεν ξέρουμε ποιος το έγραψε. Βρέθηκε άλλωστε  στον δρόμο, κοντά στα σκουπίδια και είναι γραμμένο το 1969.  Μαθαίνουμε μόνο το μικρό του όνομα – Παναγιώτης – και ελάχιστα για τη δουλειά του. Τίποτα άλλο. Το γράμμα απευθύνεται σε κάποια Ματούλα. Ούτε για εκείνη γνωρίζουμε πολλά. Σίγουρα όμως γνωρίζουμε ότι αγαπήθηκε. Με ποιον τρόπο όμως; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε. Δεν γίνεται ιδιαίτερα ξεκάθαρη η σχέση της με τον Παναγιώτη. Πολύ πιθανόν να ήταν ερωτική. Ίσως όμως και όχι. Ωστόσο, δεν αμφιβάλλουμε για το γεγονός ότι την αγαπούσε πολύ. Φαίνεται από τον τρόπο που της απευθύνεται, από το τρυφερό ύφος, τα προσεγμένα λόγια, τον γλυκό τόνο. Ο Παναγιώτης δεν ξέχασε. Διαβάζει τα γράμματα της και θυμάται, όχι εκείνη, αλλά όσα πέρασαν μαζί. Ίσως εύχεται να τα αναπολεί κι εκείνη. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εποχή που ήταν δύσκολο να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του με απόλυτη αυτοπεποίθηση.

 

Ο Παναγιώτης όμως, το χειρίζεται έξυπνα · χωρίς καμία άμεση αναφορά στον έρωτα, καταφέρνει με τα λόγια του να δημιουργήσει συναισθήματα ισχυρότερα από μια συνηθισμένη ερωτική εξομολόγηση. Αγγίζει το ρομαντικό, χωρίς να το υπερτονίζει, με προσεγμένους υπαινιγμούς και αναφορές στη δική του μοναξιά, που προφανώς θα έδιωχνε η παρουσία της Ματούλας. Κι άλλα τόσα μπορούσα να πω για το πόσο αγάπησε ο Παναγιώτης τη Ματούλα κι άλλα τόσα θα μπορούσα να πω για το πόσο δυνατό συναίσθημα είναι η αγάπη, αλλά αυτά τα θεωρώ δεδομένα. Είναι λοιπόν η απάντηση στα αρχικά μας ερωτήματα, όχι, η καρδιά δεν ξεχνάει αυτά που νιώθει και ναι, η αγάπη επιβιώνει και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

 

                           Ελένη Δεμερτζή Β4                                  Αλέξανδρος Καλπέρης Β1