Η παλαίφατος και σεβασμία Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειστών Φυλής είναι παλαιό μοναστήρι που βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της Πάρνηθας, στην Αττική και σε υψόμετρο περίπου 600 μ., κοντά στο αρχαίο φρούριο της Φυλής και είναι περίπου 3 χλμ. από τη Χασιά. Η θέση της μονής έχει υπέροχη θέα προς νότο και αγναντεύει το Θριάσιο πεδίο, το λεκανοπέδιο της Αττικής καθώς και τα νησιά του Σαρωνικού.

Η μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ονομάζεται Μονή Κλειστών λόγω της τοποθεσίας της που είναι αποκλεισμένη από βουνά.

Ιδρύθηκε περίπου στις αρχές του 11ου αιώνα. Η Μονή Κλειστών υπήρξε άλλοτε ανδρώα και άλλοτε γυναικεία μονή. Το 1930 ήταν ανδρώα μονή, ενώ το 1933 ανασυστήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο σε γυναικεία (Π.Δ. 25/7/1933, Φ.Ε.Κ. 275/1933). Το 1951 ήταν εγκατεστημένες 7 μοναχές. Στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 8 μοναχές. Από το έτος 2010 υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως, προηγουμένως υπαγόνταν στην τέως Μητρόπολη Αττικής.

Γενικά οι διδάσκοντες και οι διδασκόμενοι είχαν την ευκαιρία να δουν ανθρώπους  που αφιερώνουν την ζωή τους σε βασικές αξίες πάνω στις οποίες εδράζεται ο πολιτισμός του ανθρώπου.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν έχουν τραβηχτεί και επεξεργαστεί από τη δημοσιογραφική ομάδα της εφημερίδας μας.

Η Ελλάδα βρισκόταν από τις 21 Απριλίου 1967 υπό τη  βάναυση διακυβέρνηση του στρατού, καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, είχε διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και είχε εξορίσει, φυλακίσει και βασανίσει πολιτικούς και πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η χούντα, στην προσπάθειά της να ελέγξει κάθε πλευρά της πολιτικής, είχε αναμιχθεί στον φοιτητικό συνδικαλισμό από το 1967, απαγορεύοντας τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια, στρατολογώντας υποχρεωτικά τους φοιτητές, και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους ηγέτες των φοιτητικών συλλόγων στην Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Αυτές οι ενέργειες δημιούργησαν έντονα αντιδικτατορικά αισθήματα στους φοιτητές. Οι φοιτητές προσπαθούν και επιθυμούν να αντιδράσουν δεν δέχονται να βρίσκονται κάτω από αυτό το καθεστώς το οποίο στερεί την σημαντικότερη αρετή του ανθρώπου την ελευθερία. Στις 14 Νοεμβρίου 1973 φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματα και ξεκίνησαν διαδηλώσεις εναντίον του βάναυσου στρατιωτικού καθεστώτος. Οι φοιτητές που αυτοαποκαλούνταν «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της σχολής επί της οδού Πατησίων και ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου. Στο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί βλέπουμε η ύπαρξη διαδηλώσεων να αυξάνεται συνεχής έχοντας όλοι μαζί έναν και μόνο στόχο την ελευθερία. Επομένως πραγματοποιήθηκε η δημιουργία του ραδιοφωνκού σταθμού για να μπορέσουν αυτοί οι επαναστάτες να εκφέρουν τις γνώμες τους. Άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα – νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν τα αγωνιστικά τους συνθήματα.

Αποκορύφωμα όλης αυτής της κατάστασης υπήρξε η εισβολή του άρματος στο Πολυτεχνείο με την εντολή του Παπαδόπουλου το οποίο χωρίς κανένα έλεος έριξε την πύλη παρασύροντας μαζί μια κοπέλα η οποία κρατούσε την ελληνική σημαία. Ομάδες ΛΟΚ εισβάλλουν κυνηγώντας τους φοιτητές.

Αυτή η ημέρα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία μας. Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν απλά επειδή θέλησαν να υπερασπιστούν το πιο βασικό χαρακτηριστικό τους την ελευθερία, πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας ότι κάποιοι πάλευσαν για εμάς, έδωσαν ότι είχαν για να αποκτήσουν τα ιδανικά τους. Επομένως όλος ο κόσμος είναι υπεύθυνος να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να μην αφήνει να υπάρχει οποιοδήποτε είδος δικτατορίας και αδικίας αναπολώντας τις χιλιάδες ψυχές που χάθηκαν δίνοντας του κίνητρο να κάνει τον αγώνα του για τον σύνολο.