• 500 γρ. μακαρόνια νούμερο 6
• 100 γρ. βούτυρο
• 100 γρ. αλεύρι
• 1 λ. γάλα
• 2 αυγά
• αλάτι
• πιπέρι
• μοσχοκάρυδο
• 1/4 τριμμένο κεφαλοτύρι
• 3/4 κιμά
• 4 τομάτες περασμένες από τον τρίφτη
• 1 μεγάλο κρεμμύδι
• 1 σκόρδο
• 1 καρότο
• 1 φύλλο δάφνης
• 1 ξύλο κανέλας
• 3 κ.σ. σούπας κονιάκ

Εκτέλεση

Τσιγαρίζουμε τον κιμά σε λάδι, προσθέτουμε το κρεμμύδι με το σκόρδο και το καρότο, σβήνουμε με το κονιάκ. Έπειτα προσθέτουμε την τομάτα μαζί με τα μπαχαρικά και λίγη ζάχαρη. Μετά από δύο λεπτά, αφαιρούμε το φύλλο δάφνης, το ξύλο κανέλας και το μπαχάρι. Αφήνουμε να σιγοβράσει ο κιμάς.

Εντωμεταξύ, ετοιμάζουμε την μπεσαμέλ: σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το βούτυρο, προσθέτουμε όλο το αλεύρι και ανακατεύουμε ζωηρά. Προσθέτουμε σιγά σιγά το ζεσταμένο γάλα, ανακατεύοντας συνεχόμενα και στο τέλος τα δύο αυγά με λίγο μοσχοκάρυδο.

Αφού έχουμε βράσει τα μακαρόνια, τα στρώνουμε στο ταψί εναλλακτικά με τον κιμά, πασπαλίζοντας με κεφαλοτύρι. Στο τέλος, στρώνουμε την σάλτσα μπεσαμέλ και φουρνίζουμε για περίπου μία ώρα στους 180 βαθμούς

Καλή μας όρεξη!

• Το πιο γνωστό ειναι το στόλισμα καραβιού. Είναι ένα έθιμο που τα τελευταία χρόνια τείνει να εξαφανιστεί και τη θέση του έχει πάρει το ξένο έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου.Το καράβι συμβολίζει την καινούργια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Χριστού. Τα παιδιά των ναυτικών που έμεναν πίσω κατασκεύαζαν μόνα τους τα παιχνίδια τους τα οποία συνήθως ήταν καραβάκια. Το καραβάκι συμβόλιζε την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και την αγάπη τους για τη θάλασσα. Σιγά-σιγά καθιερώθηκε και το έθιμο του στολισμού του όμως λόγω του ότι ήταν συνδεδεμένο με δυσάρεστες αναμνήσεις δεν μπόρεσε να εδραιωθεί ως γιορτινό σύμβολο.
• Από τη Θεσσαλία έρχεται το επόμενο, το τάισμα της βρύσης. Οι κοπέλες στη Θεσσαλία, τα χαράματα των Χριστουγέννων, αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση “για να κλέψουν το άκραντο νερό”. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και γλυκιά να είναι και η ζωή τους. Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την “ταΐζουν”, με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα ήταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο. Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, “κλέβουν νερό” και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.
• Από την Θράκη το επόμενο, με ονομασία την Χριστόκλουρα. Οι Σαρακατσάνες εξακολουθούν να ζυμώνουν την “Χριστόκλουρα”. Στρογγυλή κουλούρα με διάφορα σχέδια, που αναπαριστούν συνήθειες από το παρελθόν όπως στάνη, στρούγκα και άλλα. Της βάζουν μέλι και την τρώνε όλοι μαζί περιμένοντας την γέννηση του Χριστού.
• Κι” αυτό απο την Θράκη, οι Μπαμουσιαραίοι. Την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, δύο άντρες μεταμφιέζονται ο ένας σε Μπαμουσιαραίο και ο άλλος στην γυναίκα του. Ο Μπαμπουσιαραίος φορά μία νεροκολοκύθα στο πρόσωπο που της έχει ανοίξει τρύπες για μάτια και στόμα, προβιές προβάτων, και κρεμασμένα κουδούνια στην μέση. Οργανοπαίκτες με νταούλια, ζουρνάδες και γκάιντες τους συνοδεύουν και με την έντονη μουσική τους ξεσηκώνουν το χωριό.
• Τελευταίο και καλύτερο, το Χριστόξυλο που μας έρχεται από την Μακεδονία. Ο νοικοκύρης του σπιτιού διαλέγει από το χωράφι του το πιο γερό κλαδί ελιάς ή πεύκου και το τοποθετεί στο τζάκι του σπιτιού. Το ξύλο αυτό που ονομάζεται και “Χριστόξυλο” καίγεται για όλο το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων (από την μέρα δηλαδή των Χριστουγέννων μέχρι και τα Φώτα). Κατά την παράδοση το κάψιμο του Χριστόξυλου, βοηθά τον Χριστό να ζεσταίνεται στην φάτνη της Βηθλεέμ. Ο κάθε Μακεδόνας προσπαθεί να καίγεται το Χριστόξυλο του σπιτιού του μέχρι και τα Φώτα.