Όταν κατεβήκαμε αρχίσαμε να ψάχνουμε γύρω, γύρω για το κουτί με τα παιχνίδια. Όμως τα πράγματα που βρισκόντουσαν εκεί ήταν τόσα πολλά κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουνε ένα διάλλειμα. Εγώ κουρασμένη έγειρα στον τοίχο. Τότε αμέσως τα τούβλα του άρχισαν να μετακινούνται ώσπου δημιουργήθηκε ένα πέρασμα στον τοίχο.

Έπειτα εμφανίστηκε μια πανέμορφη νεραΐδα και μας συστήθηκε. Μας καλωσόρισε στον κόσμο των παραμυθιών. Εδώ μένουν όλοι οι ήρωες των παιδικών ιστοριών όπως η Χιονάτη και οι επτά νάνοι και η Χρυσομαλλούσα. Μετά μας έκανε μια σύντομη ξενάγηση όπου γνωρίσαμε τις υπόλοιπες πριγκίπισσες. Η ώρα πέρασε γρήγορα και για αυτό εμείς έπρεπε να φύγουμε. Ευτυχώς η νεραΐδα μας είπε πως μπορούμε να ερχόμαστε όποτε θέλουμε.

Ήταν οι καλύτερες διακοπές . Ανυπομονώ να ξαναπάω στο χωριό για να συναντήσω τις φίλες μου τις νεραΐδες .

Ίλια Φ. , ΣΤ1

Σε λίγες μέρες έρχονταν τα Χριστούγεννα. Η μικρή Άννα  περπατώντας στα καλντερίμια του χωριού έβλεπε τα άλλα σπίτια στολισμένα με καραβάκια , επίσης γλυκιές μυρωδιές ευωδίαζαν από τα παράθυρα, αφού οι νοικοκυρές είχαν αρχίσει τις προετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι . Πόσο θα’  θελε και εκείνη ένα πλούσιο γιορτινό τραπέζι ….Η γιαγιά της  Άννας πριν πεθάνει της είχε πει ότι θα έπρεπε  πάντα να πιστεύει στο  χριστουγεννιάτικο θαύμα. Σίγουρα ζούσε ένα μικρό θαύμα κάθε μέρα με τα αδερφάκια της  και  τις σκανταλιές τους  αλλά και με τη θαλπωρή που ένιωθε στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά της . Εκείνα τα Χριστούγεννα όμως ένιωθε ότι ήταν μαγικά ! Έτσι αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα προς  τον ΆιΒασίλη. Του ζήτησε ένα γιορτινό τραπέζι με γλυκά για όλους . Πήγε γρηγορά  γρήγορα στο σπίτι του ταχυδρόμου και το έδωσε ενθουσιασμένη .

Την επόμενη μέρα  ο μπαμπάς τους γύρισε από τη δουλειά με ένα τσουβάλι  αλεύρι και η μαμά με τα παιδιά μες την χαρά  ξεκίνησαν να φτιάχνουν  μελομακάρονα και κουραμπιέδες . Τότε η μικρή Άννα  ένιωσε το όνειρό της να ζωντανεύει εκείνες της γιορτινές μέρες.

Έφτασε η τελευταία μέρα πριν κλείσουν τα σχολεία για τις διακοπές.  Η Άννα αλλά και τα υπόλοιπα αδέλφια της  πήγαιναν σχολείο σε μια κωμόπολη περίπου δύο ώρες μακριά από το μικρό  και παλιό σπίτι τους  με γαϊδουράκι, γιατί δεν μπορούσαν να αγοράσουν  άμαξα  .Όταν έβρεχε ήταν πολύ δύσκολο να περάσουν με το γαϊδουράκι το ποτάμι που ήταν στην διαδρομή τους . Παρόλη  την γιορτινή αύρα εκείνη την ημέρα έβρεχε καταρρακτωδώς. Η Άννα μαζί με τον αδερφό της Γιάννη ανέβηκαν στο γαϊδουράκι και ξεκίνησαν για το σχολείο,  ώσπου ήρθε η στιγμή να περάσουν το μεγάλο ποτάμι .Έτσι τα δυο αδέρφια με μισή καρδιά άρχισαν να διασχίζουν το ποτάμι  με πολύ φόβο και  όσο προχωρούσαν τόσο βάθαινε. Κάποια στιγμή το γαϊδουράκι άρχισε να  βουλιάζει και  δυστυχώς  την μικρή Άννα την παρέσυρε ο χείμαρρος. Ο Γιάννης που ήξερε κολύμπι προσπαθούσε  να την βοηθήσει, αλλά δεν τα κατάφερνε. Έτσι της πέταξε  ένα κλαδί και της φώναξε  να το κρατήσει σφιχτά για να την τραβήξει. Όμως  το νερό ήταν πολύ ορμητικό και ο Γιάννης δεν είχε τέτοια δύναμη να την κρατήσει και την έβλεπε να απομακρύνεται κλαίγοντας .Και τότε  συνέβη ένα πραγματικό θαύμα.

Ένας καβαλάρης εμφανίστηκε, άρπαξε την μικρή  Άννα και τον Γιάννη , τους ανέβασε στο άλογό του και τους μετέφερε στην όχθη του ποταμού. Η Άννα και ο Γιάννης  περιέγραψαν με δάκρυα στα μάτια αυτό που τους συνέβη στον άγνωστο κύριο .Ο κύριος Παύλος όπως τους συστήθηκε ήταν ένας πλούσιος  κτηματίας  ο οποίος ζούσε στο διπλανό χωριό. Συγκινημένος  από την περιπέτεια των παιδιών και βλέποντας τα κουρελιασμένα ρούχα τους  ζήτησε να του επιτρέψουν  να τους συνοδεύσει  στην μητέρα τους .Αυτά με χαρά συμφώνησαν ανηφορίζοντας για το ορεινό χωριό. Έφτασαν στο σπίτι τους  και η μαμά τους  μόλις  τους είδε με τα βρεγμένα ρούχα κατάλαβε αμέσως τι συνέβη και ξέσπασε σε κλάματα αγκαλιάζοντάς τα .Έπειτα είπε ένα  μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Παύλο.

Ύστερα από μία εβδομάδα  ήρθε η μέρα των Χριστουγέννων .Η μητέρα έντυσε τα επτά παιδιά της με τα γιορτινά τους ρούχα και όλοι η οικογένεια κατευθύνθηκε  προς την εκκλησία .Γυρνώντας τι να δουν!!! Πέντε  γεμάτες κούτες  με παιχνίδια, τρόφιμα , ζαχαρωτά και  ρούχα !Η χαρά των παιδιών ήταν ανείπωτη, σχεδόν έκλαιγαν από συγκίνηση! Η μικρή Αννούλα ένιωσε το θαύμα των Χριστουγέννων έτσι όπως της το είχε περιγράψει η γιαγιά της. Ένας κύριος  κρυμμένος πίσω από ένα δέντρο χαμογέλασε  και έφυγε…Τελικά  ο Άι  Βασίλης υπάρχει στις ψυχές μας και τα θαύματα συμβαίνουν αν τα πιστέψεις πραγματικά!

Υ.Γ Πολλά από τα γεγονότα του διηγήματος βασίζονται σε μαρτυρίες και προσωπικά βιώματα  της προγιαγιάς μου Άννας.

Ισμήνη Κ.  ΣΤ1

Κάποια στιγμή, που ήμασταν όλοι κουρασμένοι, κάναμε ένα διάλειμμα κι αφήσαμε τη ζύμη να “ξεκουραστεί” δέκα λεπτά. Την ώρα που εγώ έπαιζα, άκουσα φωνές στην κουζίνα. Δεν ήταν συνηθισμένες φωνές ανθρώπων· ήταν παράξενα ψιλές. Πήγα στην πόρτα της κουζίνας και κρυφοκοίταξα απ” τη χαραμάδα. Δεν πίστευα στα μάτια μου: Δυο  καλικάντζαροι  περίπου μισό μετρό ψηλοί να ρίχνουν κάτι σαν μπλε χρυσόσκονη στην ζύμη! Μετά είπαν κάτι σε μια παράξενη γλώσσα, χτύπησαν 2 παλαμάκια, κι εξαφανίστηκαν…

Έπειτα από πέντε λεπτά αρχίσαμε το ζύμωμα. Εγώ πρόσεξα ότι δεν είχε αλλάξει ούτε η μυρωδιά ούτε η γεύση της ζύμης. Συνεχίσαμε κανονικά, τα βάλαμε στον φούρνο και όταν τα βγάλαμε ολόκληρο το σπίτι μοσχομύριζε κανέλα. Εγώ, που στο μεταξύ είχα ξεχάσει τους καλικάντζαρους, με το που δοκίμασα ένα μπισκότο ένιωσα κάτι… κάτι που δεν ήταν ούτε αλεύρι ούτε υπερβολική ζάχαρη ούτε η έντονη μυρωδιά κανέλας. Έμοιαζε γλυκό και ταυτόχρονα λίγο αλμυρό. Για ένα πράγμα ήμουν σίγουρη. Ό,τι και να ήταν δεν το είχα ξαναδοκιμάσει ποτέ.

Είπα την ιστορία στους μεγάλους, κι αυτοί μου είπαν ότι μάλλον με κυρίευσε το πνεύμα των Χριστουγέννων… Ίσως να έχουν δίκιο κι όλα να τα φαντάστηκα. Όμως το βράδυ είδα ένα πολύ παράξενο όνειρο. Είδα τους ίδιους καλικάντζαρους που κρυφοκοίταξα στην κουζίνα να κάνουν κόλα πέντε και να λένε: “αποστολή εξετελέσθη”!

Μπορεί να ήταν μόνο ένα όνειρο, αλλά έμοιαζε πέρα για πέρα αληθινό.

Ινές Β.  ΣΤ2