Αυτό που τονίζει τη μεταμφίεση του Γενίτσαρου αλλά και της Μπούλας είναι ο Πρόσωπος. Πρόκειται για ένα από τα βασικότερα εξαρτήματα της στολής με ιδιαίτερη σημασία.
Μετά το χαλασμό της Νάουσας το 1822, χάθηκαν όλα τα καλούπια για την κατασκευή του. Όταν, όμως, το 1814 επαναλήφθηκε το έθιμο, τότε ο παλιός μάστορας των Προσωπάδων, Γιάννης Μπλατσιώτης, έκανε νέο καλούπιτόσο όμορφο όσο και η κόρη του Ασπασία Γαλανού.
Ο Πρόσωπος κατασκευάζεται ως εξής:
Στρώνουν πάνω στο καλούπι χοντρό πανί. Μετά περνούν λιωμένο κερί, συνήθως μελισσοκέρι, πάνω στο πανί. Αυτό γίνεται πολλές φορές ώστε να σκληρύνει η μάσκα, να γίνει λεία και ανθεκτική και να πάρει το σωστό σχήμα. Χρησιμοποιείται το κερί, επειδή μαλακώνει ελαφρώς από τη θερμότητα του σώματος και προσαρμόζεται στο σχήμα του προσώπου κάνοντάς την έτσι πιο άνετη. Επίσης το κερί διατηρεί μια σχετική δροσιά, κάτι πολύ σημαντικό.
Το μουστάκι γίνεται από αλογότριχα ή κατράμι ενώ η σύνθεση των χρωμάτων έχει ως βάση το αυγό της κότας.
Τα μάτια του Προσώπου καθώς και το στόμα του είναι τόσο μικρά, που μόλις και μετά βίας ο Γενίτσαρος ή η Μπούλα βλέπουν γύρω και ανασαίνουν.
Ο Πρόσωπος βάφεται με κατάλευκο χρώμα και λίγο κόκκινο στα μάγουλα. Η παράδοση και οι μαρτυρίες γερόντων εξηγούν πως το λευκό συμβολίζει την νέκρωση της φύσης και του Ελληνισμού, ενώ τα κόκκινα μάγουλα δίνουν ένα ζωντάνεμα που σιγοφαίνεται και θα πλημμυρίσει όλες τις καρδιές του σκλαβωμένου γένους. Το κίτρινο βαράκι (στρογγυλό σχήμα) πάνω στο μέτωπο μπήκε πρώτα στη Μπούλα, διακριτικό παντρεμένης ανατολίτισσας, και μετά προσαρμόστηκε στον Πρόσωπο του Γενίτσαρου για ομορφιά αλλά και για να συμβολίζει ότι η σκλαβιά πεθαίνει.
Με τη μάσκα αυτή ο Γενίτσαρος – Μπούλα κρύβει την προσωπική του ταυτότητα και μεταμορφώνεται σε συμβολική μορφή της παράδοσης, εκπροσωπώντας τη συλλογική ιστορία και τον πολιτισμό της Νάουσας.
