Μετά το χαλασμό της Νάουσας το 1822, χάθηκαν όλα τα καλούπια για την κατασκευή του. Όταν, όμως, το 1814 επαναλήφθηκε το έθιμο, τότε ο παλιός μάστορας των Προσωπάδων, Γιάννης Μπλατσιώτης, έκανε νέο καλούπιτόσο όμορφο όσο και η κόρη του Ασπασία Γαλανού.

Ο Πρόσωπος κατασκευάζεται ως εξής:

Στρώνουν πάνω στο καλούπι χοντρό πανί. Μετά περνούν λιωμένο κερί, συνήθως μελισσοκέρι, πάνω στο πανί. Αυτό γίνεται πολλές φορές ώστε να σκληρύνει η μάσκα, να γίνει λεία και ανθεκτική και να πάρει το σωστό σχήμα. Χρησιμοποιείται το κερί, επειδή μαλακώνει ελαφρώς από τη θερμότητα του σώματος και προσαρμόζεται στο σχήμα του προσώπου κάνοντάς την έτσι πιο άνετη. Επίσης το κερί διατηρεί μια σχετική δροσιά, κάτι πολύ σημαντικό.

Το μουστάκι γίνεται από αλογότριχα ή κατράμι ενώ η σύνθεση των χρωμάτων έχει ως βάση το αυγό της κότας.

Τα μάτια του Προσώπου καθώς και το στόμα του είναι τόσο μικρά, που μόλις και μετά βίας ο Γενίτσαρος ή η Μπούλα βλέπουν γύρω και ανασαίνουν.

Ο Πρόσωπος βάφεται με κατάλευκο χρώμα και λίγο κόκκινο στα μάγουλα. Η παράδοση και οι μαρτυρίες γερόντων εξηγούν πως το λευκό συμβολίζει την νέκρωση της φύσης και του Ελληνισμού, ενώ τα κόκκινα μάγουλα δίνουν ένα ζωντάνεμα που σιγοφαίνεται και θα πλημμυρίσει όλες τις καρδιές του σκλαβωμένου γένους. Το κίτρινο βαράκι (στρογγυλό σχήμα) πάνω στο μέτωπο μπήκε πρώτα στη Μπούλα, διακριτικό παντρεμένης ανατολίτισσας, και μετά προσαρμόστηκε στον Πρόσωπο του Γενίτσαρου για ομορφιά αλλά και για να συμβολίζει ότι η σκλαβιά πεθαίνει.

Με τη μάσκα αυτή ο Γενίτσαρος – Μπούλα κρύβει την προσωπική του ταυτότητα και μεταμορφώνεται σε συμβολική μορφή της παράδοσης, εκπροσωπώντας τη συλλογική ιστορία και τον πολιτισμό της Νάουσας.

Στη μέση δένεται το ζουνάρι, πάνω στο οποίο προσαρμόζεται το σελιάχι, το δερμάτινο θηκάρι για τα όπλα. Στη στολή περιλαμβάνεται επίσης το σπαθί, την πάλα, αναφορά στον πολεμικό εξοπλισμό των αγωνιστών.

Η στολή ολοκληρώνεται με τις παραδοσιακές κάλτσες, τις μπέτσφις, που συγκρατιούνται από τις βουδέτες, τις μαύρες φούντες, που τις δένουν και κρατάνε τις κάλτσες τεντωμένες καθώς και τα χαρακτηριστικά τσαρούχια.

Στο κεφάλι ο Γενίτσαρος – Μπούλα φέρει τον Πρόσωπο, την κέρινη μάσκα με τα έντονα ζωγραφισμένα χαρακτηριστικά, που καλύπτει την ταυτότητα του χορευτή και τον μεταμορφώνει σε συμβολική μορφή της παράδοσης. Από πάνω του δεσπόζει το ταράμπουλο, το μοναδικό ξενικό στοιχείο της τοπικής φορεσιάς. Φτιάχνεται από καθαρό μετάξι σε ύφανση αδίμιτη,  όπου η επιφάνεια του υφάσματος είναι λεία και δεν διακρίνονται τα νήματα του στημονιού, και σχέδιο ανατολίτικο, που υφάδι και στημόνι μας δίνουν μικρά τετραγωνάκια.

Επίσης τα ασημικά περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία από κοσμήματα, καθένα από τα οποία, ανάλογα με το σχέδιο και την κατασκευή του, έχει την ιδιαίτερη ονομασία του (ρούπια, κιουστέκι, γιαουρντάνι, τοκάδια με αλυσίδες, παϊαντζίδα, χαϊμαλιά κ.ά). Στόχος τους, πέρα από τους γενικότερους συμβολισμούς που εμπεριέχουν, είναι να δημιουργήσουν εντύπωση θετική.

Συνολικά, η φορεσιά αυτή δεν είναι μια απλή ενδυμασία αλλά ένα ζωντανό σύμβολο της ιστορίας, της λεβεντιάς και της παράδοσης της Νάουσας.