Γυναίκα, φίλη, μητέρα και πιο πολλά,

θυμάμαι ακόμα τη δική σου αγκάλη.
Λουλούδι βγαλμένο από τη σχισμάδα,
ένα άστρο που φωτίζει τα πάντα.

Μανούλα μου, μητέρα, αχ, ακόμα με νανουρίζεις
και μου τραγουδάς σε απαλό φωτισμό.
Τη ρόμπα σου κρατούσα να πάρω τη μυρωδιά σου,
μεθυστικό άρωμα σε χορό αστεριών.

Σε έφτασα, ψήλωσα, σε βλέπω στα μάτια
και δεν κάνω μύτες για να σε φτάσω.
Μαζί σου δεν φοβάμαι να πάω στ’ άκρα,
να πέσω, γιατί ξέρω πως θα κρατηθώ.

Μερικές φορές τσακωθήκαμε αρκετά,
κατάλαβέ με πως κι εγώ δεν αντέχω.
Μα πού πήγε τούτη η αγνή χαρά
και το γαλήνιο, μαλακό πρόσωπό σου;

Σιωπές γεμίζουν το δωμάτιο βαριά.
Αγκάθια έβγαλαν τα ρόδα.
Κι όμως, και εκεί στη φθορά,
κάτι δεν σπάει όσο κι αν τραβηχτεί.

Ο αόρατος ομφάλιος δεσμός μας
που μας κρατά δεμένες σιωπηλά.
Γιατί μετά από κάθε θυμό
υπάρχει και εκείνο το «είμαι εδώ».

Όχι ειπωμένο ίσως με λόγια μεγάλα,
αλλά κρυμμένο σε έναν τρόπο να αγαπώ.
Μητέρα μου, μαμά μου, συγγνώμη αν σε στενοχωρώ,
απλά κι εγώ θέλω να ακουστώ.

Δεν είσαι μόνο ηρεμία αλλά και θύελλά μου,
που με βοηθάς κι έτσι ακόμα να σταθώ.
Και όσα δεν είπαμε σωστά,
να ξέρεις, έμαθα τι σημαίνει «σ’ αγαπώ».

Κι αν μια μέρα ο κόσμος αλλάξει,
κι αν χάσω όσα έχουν φτιαχτεί,
θα μείνει κάτι που δεν διαλύεται:
πως υπάρχω γιατί υπήρξες για μένα πρώτα εσύ.

Και αν κάποτε γίνω ό,τι ονειρεύτηκα,
θα ’ναι γιατί πρώτα πίστεψες σε μένα, ΕΣΥ.
Μητέρα μου, μανούλα μου, φίλη μου…
Σ’ αγαπώ απ’ τον ουρανό ως τη γη.

Μαργαρίτα-Χριστίνα Κατράνη