Όταν βλέπουμε έναν συμμαθητή να στεναχωριέται, δεν χρειάζεται να μένουμε θεατές.
Μαθαίνουμε πώς μικρές πράξεις μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά.
Στο σχολείο μας θέλουμε όλοι να νιώθουμε ασφάλεια, αποδοχή και σεβασμό.
Όμως, κάποιες φορές μπορεί να δούμε έναν συμμαθητή να στεναχωριέται, να κοροϊδεύεται ή να μένει μόνος.
Όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει ξανά και ξανά και γίνεται επίτηδες, τότε μιλάμε για σχολικό εκφοβισμό.
Και τότε γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα:
Τι μπορώ να κάνω εγώ;
Αν δω εκφοβισμό…
Δεν χρειάζεται να γίνω ήρωας.
Χρειάζεται να γίνω υπεύθυνος.
Μπορώ να:
- μην γελάσω ή ενθαρρύνω το περιστατικό
- μην συμμετέχω ή διαδώσω φήμες
- δείξω ότι δεν συμφωνώ, ακόμη και με τη στάση μου
Μπορώ να στηρίξω τον συμμαθητή μου
Μικρές πράξεις κάνουν μεγάλη διαφορά.
Μπορώ να:
- του μιλήσω με καλοσύνη
- σταθώ δίπλα του στο διάλειμμα
- τον καλέσω στην παρέα μου
- του δείξω ότι δεν είναι μόνος
Μερικές φορές ένα απλό
«Θες να έρθεις μαζί μας;»
μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου.
Μιλάω σε έναν ενήλικα
Το να ζητάμε βοήθεια δεν είναι καρφί.
Είναι πράξη φροντίδας.
Μπορώ να απευθυνθώ σε:
- τον δάσκαλο ή τη δασκάλα μου
- τη διεύθυνση του σχολείου
- τους γονείς μου
Οι ενήλικες είναι εκεί για να βοηθήσουν.
Θυμάμαι…
Δεν χρειάζεται να λύσω το πρόβλημα μόνος μου.
Αρκεί να:
- μη σιωπήσω
- μη αδιαφορήσω
- δείξω ότι νοιάζομαι
Γιατί στο σχολείο μας, κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει μόνο.
Τι θα έκανες εσύ;
- Βλέπεις ένα παιδί μόνο στο διάλειμμα.
- Ακούς κάποιον να κοροϊδεύει άλλον στην τάξη.
- Παρατηρείς ότι κάποιος αποφεύγει να μιλήσει.
Ποια μικρή πράξη θα μπορούσες να κάνεις για να βοηθήσεις;
Συζήτησέ το με την τάξη σου ή γράψε την ιδέα σου στο περιοδικό μας.
