Στο σχολείο μας πιστεύουμε ότι η ασφάλεια και ο σεβασμός χτίζονται καθημερινά, μέσα από μικρές πράξεις που έχουν μεγάλη αξία.
Στο 3ο βιωματικό εργαστήριο οι μαθητές της Ε΄ τάξης στάθηκαν σε έναν ρόλο που συχνά περνά απαρατήρητος: τον ρόλο του παρατηρητή.
Με αφορμή ένα γνώριμο σκηνικό από την αυλή — όπου ένα παιδί γίνεται στόχος πειράγματος ενώ γύρω υπάρχουν παιδιά που βλέπουν — οι μαθητές μπήκαν σε σκέψεις. Τι κάνω όταν βέπω κάτι άδικο; Κοιτάζω αλλού ή επιλέγω να βοηθήσω;
Μέσα από συζήτηση, ομαδικές δραστηριότητες και παιχνίδι ρόλων, τα παιδιά ανακάλυψαν κάτι πολύ σημαντικό:
οι παρατηρητές έχουν δύναμη.
Κατάλαβαν ότι ακόμη και μια μικρή κίνηση , μια κουβέντα υποστήριξης, μια παρέμβαση με ασφάλεια, μια αναζήτηση βοήθειας από ενήλικα , μπορεί να αλλάξει την εξέλιξη μιας δύσκολης στιγμής και να κάνει ένα παιδί να νιώσει ξανά ασφαλές.
Η στιγμή του αναστοχασμού ήταν ιδιαίτερα συγκινητική. Όταν τα παιδιά σύγκριναν δύο σενάρια ,ένα όπου κανείς δεν μίλησε και ένα όπου κάποιος βοήθησε. Η απάντηση ήρθε αυθόρμητα:
το παιδί ένιωσε πιο ασφαλές όταν κάποιος στάθηκε δίπλα του.
Το εργαστήριο έκλεισε με προσωπικές δεσμεύσεις των μαθητών για το πώς θέλουν να ενεργούν από εδώ και πέρα ως ενεργοί πολίτες μέσα στο σχολείο.
Γιατί, όπως είπαμε όλοι μαζί:
Στο σχολείο δεν είμαστε μόνοι.
Είμαστε ομάδα.
Και όταν βλέπουμε κάτι άδικο…
δεν κλείνουμε τα μάτια.
