Ο ουρανός δακρύζει,
τα σύννεφα πετάνε βροντές και κλαίνε.
Τα αστέρια αναβοσβήνουν!
Σε χρειάζονται…
Φοβάμαι χωρίς εσένα.
Σε παρακαλώ, σε αγαπώ και
δε θέλω να σε χάσω.
Μα το φεγγάρι σου αργοσβήνει…
Νιώθω ένα κοφτερό σπαθί
να με καρφώνει στην καρδιά.
Μια καρδιά που λάμπει
και σε ζητάει.
Ο ήλιος μου δύει,
Χρειάζομαι βοήθεια…
Παλεύω να σε βρω, Γη μου…
Σε αγαπώ και όταν
βλέπω τις φωτογραφίες σου
νιώθω ότι είσαι δίπλα μου.
Θυμάμαι τη ζεστή σου αγκαλιά…
Ο κόσμος σε περιμένει…
Ο καταγάλανος ουρανός λάμπει,
Ο ήλιος αρχίζει να ανατέλλει ξανά!
Χιλιάδες χρυσαφένια όνειρα
προειδοποιούν το σκοτάδι.
Αστράφτουν μαλακά και εύμορφα
τα λουλούδια που σιγοτραγουδάνε!
Έχω γεύση γαλανή!
Άσπρο το φεγγάρι μυρίζει γιασεμί!
Γύρω απλώνονται βουνά
με αετώματα που λάμπουν!
Τα αστέρια χαμογελούν κάτω
από τον ζεστό ήλιο που
τα σκεπάζει απαλά.
Δε θα σε ξεχάσω ποτέ!
Μου λείπεις!
Το κύμα θα ταξιδεύει για πάντα
μέχρι να σε ξανασυναντήσει…
Έπαινος Συμμετοχής του μαθητή της Δ” τάξης, Ζ.Σ, στον 8ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό : Ελληνισμός της Ανατολής – Πόντος , Θράκη, Μικρασία, στην κατηγορία της Ποίησης.
