Συγκεκριμένα οι ερωτήσεις που έθεσαν οι μαθητές/-τριες ήταν:

Ποια είναι η ιστορία της εφημερίδας – Ποιο είναι το μέλλον του τύπου στην εποχή της τεχνολογίας και του ΑΙ – Με ποια κριτήρια επέλεξαν το επάγγελμα του δημοσιογράφου και ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας – Πως αντιμετωπίζει η εφημερίδα την ανταγωνιστικότητα – Πως αντλούνται οι πληροφορίες, αν είναι συνηθισμένες οι παρεμβάσεις από πολιτικούς ή οικονομικούς παράγοντες και αν υπάρχει χειραγώγηση στην είδηση.

Οι μαθητές/-τριες έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα της αναγνώρισης και διερεύνησης των ψευδών ειδήσεων. Τέλος, συζητήθηκε ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) στην ειδησεογραφία και ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία έχει αλλάξει και συνεχίζει να μετασχηματίζει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις συνθήκες εργασίας των δημοσιογράφων, στα ωράρια, που συχνά ξεπερνούν το τυπικό εργασιακό πλαίσιο, καθώς και στους μισθούς, ανοίγοντας έναν ειλικρινή διάλογο για την πραγματικότητα του επαγγέλματος και τις δυσκολίες που το συνοδεύουν σήμερα. Οι μαθητές/-τριες ενημερώθηκαν επίσης για την εργασία σε εμπόλεμες ζώνες, τους κινδύνους που συνεπάγεται, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο οι δημοσιογράφοι καλούνται να διαχειριστούν πολύνεκρα δυστυχήματα, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ψυχολογική επιβάρυνση των δημοσιογράφων, καθώς και στην ανάγκη για ψυχική ανθεκτικότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο και την κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό, αναπτύχθηκε και η συζήτηση γύρω από την ηθική του ανθρώπου και του δημοσιογράφου, τη δημοσιογραφική δεοντολογία, αλλά και τα ηθικά διλήμματα που συχνά καλούνται να αντιμετωπίσουν όσοι εργάζονται στον χώρο της ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι μοιράστηκαν με τα παιδιά ορισμένες από τις πιο δύσκολες και φορτισμένες στιγμές της επαγγελματικής τους πορείας, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στη βαθιά ανθρώπινη πλευρά της δημοσιογραφίας. Με ειλικρίνεια και σεβασμό, εξομολογήθηκαν εμπειρίες από συνεντεύξεις και ρεπορτάζ που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μνήμη και στην ψυχή τους.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αφηγήσεις από συνεντεύξεις με επιζώντα του Άουσβιτς, όπου η δημοσιογραφική ιδιότητα συναντά την Ιστορία και η ευθύνη της καταγραφής γίνεται πράξη μνήμης και τιμής. Παράλληλα, αναφέρθηκαν στο ρεπορτάζ της πτώσης αεροπλάνου στην Καβάλα, ενός τραγικού γεγονότος με ανθρώπινες απώλειες, αναδεικνύοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για ενημέρωση και στον απόλυτο σεβασμό προς τον πόνο των θυμάτων και των οικογενειών τους. Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις, οι μαθητές/-τριες αντιλήφθηκαν ότι η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο λέξεις και τίτλοι, αλλά και βαθιά ανθρώπινες στιγμές, που απαιτούν ήθος, ενσυναίσθηση και ψυχική δύναμη.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τη φιλοξενία, την υπομονή και τον χρόνο που μας αφιερώσατε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δημοσιογράφους που μας φιλοξένησαν και μας μετέφεραν με ειλικρίνεια και πάθος την εμπειρία και την καθημερινότητα του επαγγέλματός τους.

Η είδηση έχει αξία όταν σέβεται τον άνθρωπο.

Υπεύθυνες καθηγήτριες: Καραδήμα Πολυξένη ΠΕ02, Κυριακού Βαρβάρα ΠΕ02.ΕΑΕ, Σημαιοφορίδου Κυριακή ΠΕ03.ΕΑΕ

Είναι μια γιορτή με ρίζες από μία αρχαία κελτική γιορτή η οποία σηματοδοτούσε το τέλος της σοδειάς, και έχει συνδέσεις με την παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Saints” Day) την 1η Νοεμβρίου.

Η ονομασία «Halloween» προέρχεται από το «All Hallows” Eve» (Παραμονή των Αγίων Πάντων).

Σήμερα, το Halloween έχει εξελιχθεί σε μια κοσμική και εμπορική γιορτή με έμφαση στις μεταμφιέσεις, τις διακοσμήσεις (ιδιαίτερα με κολοκύθες) και το έθιμο «trick or treat» (φάρσα ή κέρασμα) όπου τα παιδιά ζητούν γλυκά από σπίτι σε σπίτι.

Επιμέλεια κειμένου: Ανίτα, Γ4

Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Παρασκευοπούλου Ιωάννα ΠΕ06

Έτσι, την Κυριακή 2 Νοέμβρη, στις 9 το πρωί οι εκπαιδευτικοί του σχολείου μας κ. Παρασκευοπούλου Ιωάννα και η κ. Σημαιοφορίδου Κυριακή συναντήθηκαν στην πλατεία του Χορτιάτη και ανηφόρισαν για τα μονοπάτια των Παγοποιών, το καστανόδασος, το δάσος της οξιάς και μοιράζονται με τους μαθητές/-τριες του σχολείου την ιστορία των παγοποιών:

Ο Χορτιάτης πάντα ξεδιψούσε τη Θεσσαλονίκη. Από το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο που χτίστηκε τον 1ο μ.Χ. αιώνα, επισκευάστηκε από τους Βυζαντινούς και ήταν σε χρήση ώς την Τουρκοκρατία, μεταφέροντας νερό από τις πηγές στην πόλη, μέχρι τους φυσικούς λάκκους, τις γνωστές «μπάρες», στις οποίες πάγωνε το νερό των πηγών, ο Χορτιάτης δρόσιζε διαχρονικά την πόλη.

Η μεταφορά του πάγου από τον Χορτιάτη στη Θεσσαλονίκη μαρτυρείται από το 1623 όταν ο Οθωμανός χρονογράφος και περιηγητής, Εβλιγιά Τσελεμπή, που επισκέφτηκε την πόλη έγραψε πως «ψηλά προς τις κορυφές του βουνού υπάρχουν πολλές μικρές λίμνες που μοιάζουν με μάτια ζωής. Τον χειμώνα, που το κρύο είναι τσουχτερό, οι λιμνούλες παγώνουν και μετατρέπονται σε κρυστάλλινες επιφάνειες. Κατά τη Νεβρούζ (πρώτη μέρα του μήνα) του Ιουλίου, οι ραγιάδες του Χορτάτζ σπάζουν τις επιφάνειες, φορτώνουν τους πάγους σε γαϊδούρια και τους φέρνουν και τους πουλούν στην αγορά της Θεσσαλονίκης».

Ακόμη και σήμερα είναι ορατά μέσα στο δάσος του Χορτιάτη τα… παγοποιεία που έφτιαξαν στο χώμα οι Χορτιατινοί και χρησιμοποιούνταν ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 όταν τα σπίτια και οι επιχειρήσεις απέκτησαν παγωνιέρες κι αργότερα ηλεκτρικά ψυγεία.

Ο πάγος ήταν πολύτιμος για να συντηρούνται τα τρόφιμα και να δροσίζονται μικροί και μεγάλοι τις καυτές μέρες του καλοκαιριού και η παραγωγή του ήταν προσοδοφόρα για τον Χορτιάτη, αφού εκτιμάται πως όλες οι μεγάλες οικογένειες είχαν το δικό τους φυσικό παγοποιείο στο βουνό.

Ο κ. Μπάμπης Νανακούδης, εκδότης της εφημερίδας «Χορτιάτης 570» και μέλος της Κίνησης Πολιτών Χορτιάτη, εξηγεί πώς γινόταν η παρασκευή του πάγου και πώς η διάθεσή του.

Οι Χορτιατινοί έσκαβαν στα ανήλια σημεία του βουνού μεγάλους λάκκους, τους οποίους μόνωναν με φύλλα καρυδιάς και φτέρες, ενώ στη συνέχεια εξέτρεπαν το νερό από τις πηγές και το οδηγούσαν σε αυτούς τους λάκκους, που ονομάζονταν «μπάρες». Το βάθος τους ήταν από 80 εκατοστά μέχρι 1 μέτρο και η διάμετρός τους 15-30 μέτρα. Στον πυθμένα της κατασκευής αυτής τοποθετούσαν μια ξύλινη σχάρα, έτσι ώστε να σχηματίζεται ένας συμπαγής όγκος.

Από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο, που η θερμοκρασία έπεφτε αρκετά στο βουνό, το νερό στην επιφάνεια πάγωνε. Κατά διαστήματα οι «ιδιοκτήτες» πήγαιναν στις «μπάρες» και με ειδικά τσεκούρια έκαναν μεγάλες τρύπες στον πάγο, τους «μπατζάδες» (από την τουρκική λέξη baca=η τρύπα του τζακιού) για να ανέβει το νερό από κάτω και να παγώσει κι αυτό. Έτσι στο τέλος όλη η χωμάτινη λίμνη είχε παγώσει.

Με τα «πελέκια» που είχαν ένα μεταλλικό άγκιστρο στην άκρη, έσπαγαν μεγάλα κομμάτια πάγου και τα τοποθετούσαν σε άλλες χωμάτινες δεξαμενές που είχαν το σχήμα του κόλουρου κώνου, τα λεγόμενα «μαγαζιά» (από το τουρκικό magaza=μεγάλη αποθήκη). Ανάμεσα στα μεγάλα κομμάτια έβαζαν φύλλα οξιάς, ο μίσχος των οποίων είναι λεπτός και ευλύγιστος κι έτσι δεν σπάει από το βάρος.

Στο τέλος Μαρτίου ο Χορτιάτης γέμιζε από εμπόρους. Οι Χορτιατινοί έκαναν παζάρια για να πετύχουν καλύτερες τιμές, ενώ υπήρχαν και οικογένειες που διέθεταν μόνες τους τον πάγο στη Θεσσαλονίκη, χωρίς μεσάζοντες.

Αρχές Ιουνίου και πριν πιάσουν οι μεγάλες ζέστες γινόταν η μεταφορά. Οι Χορτιατινοί ανέβαιναν αργά το βράδυ στο βουνό, άνοιγαν τα «μαγαζιά», έβγαζαν τα μεγάλα κομμάτια πάγου, τα τύλιγαν σε τσουβάλια και τα φόρτωναν στα ζώα, συνήθως άλογα ή γαϊδούρια.

Οι παγοπώλες ονομαζόταν «μπουζτζήδες», από την τουρκική λέξη buz που σημαίνει πάγος και είχαν συγκεκριμένο πελατολόγιο. Άλλωστε το προϊόν ήταν ευπαθές και δεν μπορούσαν να βγουν με τα κάρα να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Έπρεπε να κατέβουν τη νύχτα, που ακόμη είχε δροσιά, από το βουνό και «μέχρι να ανέβει ο ήλιος», όπως έλεγαν, να έχουν μοιράσει τον πάγο.

Πηγή: https://www.voria.gr/article/istories-tis-palias-thessalonikis-o-pagos-tou-chortiati-drosize-oli-tin-poli

Ανάμεσα στους διακόσιους περίπου γνωστούς σε εμάς Νεομάρτυρες της εποχής της τουρκοκρατίας δεν είναι πολλές οι γυναίκες. Στους εκατόν εξήντα δύο Νεομάρτυρες, που αναφέρονται, συμπεριλαμβάνονται έξι γυναίκες. Ανάμεσα τους η Κυράννα από την Όσσα Λαγκαδά (28-2-1751). Αποτελεί ασφαλώς ιδιαίτερη ευλογία και εξαιρετική τιμή για την επαρχία Λαγκαδά, αλλά και για ολόκληρη την Μακεδονία, το γεγονός ότι από τις έξι όλες κι όλες Νεομάρτυρες υπάρχει μια, που είναι βλάστημα χωριού της και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη. Οι πληροφορίες που έχουμε μέχρι σήμερα για την Αγία Κυράννα είναι ελάχιστες. Γνωρίζουμε όμως με αρκετές λεπτομέρειες το θαυμαστό μαρτύριο της, το οποίο περιέλαβε στο Νέο Μαρτυρολόγιο ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, οι Δουκάκης και Ματθαίος και άλλοι.

Η Κυράννα γεννήθηκε στη Βυσσώκα (σημερινή Όσσα) της Θεσσαλονίκης. Ο συντάκτης του μαρτυρίου της δεν μας αναφέρει ούτε τον χρόνο της γέννησης της, ούτε τα ονόματα των γονέων της, ούτε την οικογενειακή της κατάσταση. Μόνο μας αναφέρει ότι οι γονείς της ήταν Χριστιανοί και η ίδια »πολλά ωραία». Η ομορφιά της ψυχής της συμβάδιζε με την εξωτερική της ωραιότητα, αφού ήταν κοσμημένη με τις αρετές της σεμνότητας και της σωφροσύνης. Έτσι περνούσε την ζωή της κοντά στους γονείς της. Ο διάβολος όμως βρήκε τρόπο να ταράξει την ευτυχία των δικών της και την γαλήνη της ψυχής της.

Ένας Τούρκος Γενίτσαρος που ήταν σουμπάσης διοικητής δηλαδή του αστυνομικού τμήματος και εισπράκτορας των φόρων από τα εισοδήματα, ερωτεύτηκε την Κυράννα και προσπαθούσε με κολακείες να την κατακτήσει. Η Κυράννα με κανένα τρόπο δε δεχόταν τις κολακείες του Τούρκου και τις απλόχερες προσφορές του σε χρήματα και φορέματα. Ούτε όμως οι φοβέρες του Τούρκου, ότι θα την βασάνιζε σκληρά, στάθηκαν ικανές να πείσουν την Κυράννα να αλλάξει γνώμη και να ικανοποιήσει την επιθυμία του. Έτσι, ο Γενίτσαρος απαγάγει την Κυράννα και την οδηγεί στην φυλακή της Θεσσαλονίκης με την ψευδή κατηγορία, ότι δήθεν η Κυράννα στην αρχή δέχτηκε να τον παντρευτεί και να αλλαξοπιστήσει και ότι αργότερα άλλαξε γνώμη και αρνήθηκε. Στη φυλακή η Κυράννα βασανίστηκε φριχτά  μια ολόκληρη βδομάδα. Την έβδομη μέρα όμως δεν άντεξε και άφησε τη στερνή πνοή της κρεμασμένη και αισχρά κακοποιημένη στις 28-2-1751. Τότε ένα μεγάλο φως έλαμψε στη φυλακή, που κατέβηκε σαν αστραπή από την σκεπή της. Το φως αυτό περιέλουσε το σώμα της μάρτυρος, ξεχύθηκε σε όλη την φυλακή και φώτισε, σαν να έχε μπει ήλιος. Όταν το φως υποχώρησε, μια άρρητη ευωδία έμεινε για πολλή ώρα . Την αυγή διαδόθηκε το νέο σε όλη την Θεσσαλονίκη και οι Χριστιανοί πήγαν εκεί να πάρουν το λείψανο της και το ενταφίασαν έξω από την Θεσσαλονίκη. Τα φορέματα της Αγίας τα μοίρασαν οι Χριστιανοί μεταξύ τους για αγιασμό και σωτηρία. Στις 12/9/2011 βρέθηκε το Άγιο λείψανο της κοντά στην Αγία τράπεζα των Ταξιαρχών στην Όσσα. Η μνήμη της θαυματουργού Αγίας γιορτάζεται στις 28 Φεβρουαρίου. Στην Όσσα όμως, στο χωριό όπου γεννήθηκε και έζησε μέχρι το μαρτύριο της .Η Αγία γιορτάζεται στις 8 Ιανουαρίου. Στην Θεσσαλονίκη με πυρήνα την Παροικία »των εν Θεσσαλονίκη Βυσσωκινών» τιμήθηκε η Αγία στον ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου τοποθετήθηκε έγκαιρα η εικόνα της και αργότερα της  Αχειροποιήτου, όπου τελείται η ετήσια γιορτή της παροικίας. Στη Βυσσώκα (Όσσα) Στις 17/3/1909 ιδρύθηκε φιλανθρωπική αδελφότητα του λαού με την επωνυμία »Αγία Κυράννα». Σκοπός της, όπως αναγράφονταν στον πρώτο κανονισμό, η ανακούφιση των άπορων οικογενειών με χορήγηση βοηθημάτων και ιδίως η θεραπεία διαφόρων κοινοτικών αναγκών εκκλησιαστικών και σχολικών. Στη Θεσσαλονίκη στις 29/11/1972 ιδρύεται σωματείο αυτών που είναι εγκατεστημένοι στη Θεσσαλονίκη και κατάγονται από την Όσσα με την επωνυμία Σύλλογος Οσσαίων Θεσσαλονίκης »Η Αγία Κυράννα» με έδρα την Θεσσαλονίκη. Σκοπός του η διατήρηση την ηθών και των εθίμων του τόπου καταγωγής των μελών, η τουριστική προβολή της Όσσας, η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών, η ηθική ενίσχυση, η περίθαλψη των πασχόντων και αθετούντων συμπατριωτών, η πνευματική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας με βάση την αγάπη προς την πατρίδα και τα εθνικά ιδεώδη κ.α. Χρέος όλων μας είναι να αγωνισθούμε όπως εκείνοι, να νικήσουμε τα πάθη μας με την βοήθεια της θείας χάριτος, να διδαχθούμε από την τόλμη και την ανδρεία  της.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

Χαίρε νύμφη κυρίου, Κυράννα, πάνσεμνε χαίρε, χώρα Βυσσώκας, ότι επλούτησας, χαίρεται, πάντες οι λαοί, την πανθαυμαστον ότι ηνθησεν ημίν, ως ρόδων εύοσμον οσμήν, εκμπέμπον χάριν πλούσιαν ημίν τοις ποθώ τιμώσι και ευσεβώς μεγαλύνουσι .

Επιμέλεια άρθρου: Χατζή Άννα ΠΕ02