Αγαπητό μου ημερολόγιο, 6 Ιαν 2016
Η Σάρλοτ είμαι! Είναι από τις πρώτες φορές που δεν είμαι καθόλου καλά. Νιώθω τόσο χάλια που δεν ωφελεί να σηκωθώ από το κρεβάτι μου πλέον. Νιώθω ότι εάν εξαφανιζόμουν όλα θα ήταν καλύτερα. Νιώθω ότι είμαι τελευταίος άνθρωπος που σκέφτονται, η δεύτερη λύση για όλους. Νιώθω τόσο χάλια γιατί πάντοτε είμαι αυτός που πήρε αλλά δεν περιμένει βοήθεια, αυτός που μένει πίσω στην παρέα απορροφημένος από τα προβλήματά του, χωρίς να έρχονται να τον ρωτήσουν αν είναι καλά, που πέφτει αλλά… ΚΑΝΕΝΑΣ, ούτε ένας να έρθει να με δει αν είμαι καλά. Τα πρωινά στο σχολείο έγιναν εφιάλτης γιατί οι συμμαθητές φώναζαν και γέλαγαν, τραγουδώντας ρυθμικά «είσαι χοντρή με χωριάτικους γονείς, φοράς γυαλιά και μοιάζεις με ένα έντομο. Είσαι φυτό ούτε ο καθρέφτης δεν σε θέλει, για αυτό κάνε μας μια χάρη και εξαφανίσου». Κάθε πρωί έχανα την πρώτη ώρα γιατί πήγαινα και κρυβόμουν στις τουαλέτες του σχολείου, μέχρι να με βρουν οι συμμαθήτριές μου. Με έβριζαν, βίντεο λέγοντας άσχημα πράγματα για εμένα. Αφότου τελείωναν ανέβαζαν το βίντεο στο Instagram. Σήμερα έκανα ακριβώς το ίδιο μόνο που… τώρα είχε έρθει όλο το σχολείο φωνάζοντας και τραβώντας βίντεο τον εξευτελισμό μου, η μόνη διαφορά ήταν ότι τώρα έβγαλαν και αυτά τις τσάντες τους τα μπουκάλια τους και τα έριξαν πάνω μου αφήνοντας το νερό να τρέξει πάνω στο δέρμα μου. Αλλά… δεν σταμάτησαν εκεί, με χτύπησαν, με κλώτσησαν και με έφτυσαν. Αυτή τη στιγμή που γράφω το κινητό μου έχει πάρει φωτιά από άσχημα μηνύματα και repost του σημερινού βίντεο αλλά και από τρία χρόνια πριν. Για αυτό είναι η τελευταία φορά που σου γράφω. Αύριο τέτοια ώρα δεν θα υπάρχω. Θα είμαι μια ανάμνηση για κάποιους ή δεν θα τους κάνει διαφορά το ότι θα ξυπνήσουν και δεν θα είμαι εδώ. Αντίο! Για πάντα θα μου λείπετε αλλά τουλάχιστον δεν θα πονάω. Μην κλάψετε για εμένα, είμαι ένα άστρο τώρα που έχει φύγει μακριά αλλά θα ζει μέσα σας.
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ Η ΚΟΡΗ ΣΑΣ, Η ΜΙΚΡΗ ΣΑΣ ΑΔΕΡΦΗ
ΑΝΤΙΟ!!
ΑΝΤΙΟ!!
Συγγραφέας: Έλενα Σαράφογλου
