Όταν χτυπάει το κουδούνι, συμβαίνει κάτι που μοιάζει με… άτυπο αγώνα δρόμου.
Κάποιοι μαθητές δεν απλώς σηκώνονται. Σηκώνονται σαν να έχουν μόλις ακούσει ότι θα μοιράσουν δωρεάν σοκολάτες!

Και τότε ξεκινάει το μεγάλο θέαμα:

«Εγώ πρώτος!»
«Όχι, εγώ πρώτος!»
«Εγώ είμαι δεύτερος!»
«Εγώ είμαι τρίτος!»

Και όλοι σπρώχνονται λίγο, γελάνε, και προσπαθούν να “κρατήσουν” τη θέση τους στην ουρά για να κατευθυνθούν στον προαύλιο χώρο.
Κάποιοι μάλιστα έχουν ήδη έτοιμο το σχέδιο:

• Ο “στρατηγός”: βγαίνει πρώτος και καθοδηγεί τους άλλους.
• Ο “υπολογιστής”: μετράει πόσοι είναι μπροστά και λέει “2ο, 3ο, 4ο…”.
• Ο “πειραχτήρι”: πάντα λέει “εγώ είμαι πρώτος” ακόμα κι αν είναι τελευταίος.

Και όταν τελικά φτάνουμε στην πόρτα, όλοι κοιτάνε σαν να είναι σε αγώνα.
Και τότε, ο πιο “τυχερός” λέει:

«Τέλεια! Είμαι πρώτος!»

Και όλοι οι άλλοι, με το πιο σοβαρό ύφος, απαντούν:
«Ναι, ναι… πρώτος… μέχρι το επόμενο κουδούνι!»