Τι λένε οι μαθητές και οι μαθήτριες του Β2 για το θέμα;

Στέφανος Γκανελάρι

Είμαι ο μικρότερος από τα δύο αδέρφια, με αποτέλεσμα να έχω αρκετά προνόμια. Έχω μεγαλύτερη προσοχή από τον αδερφό μου αλλά βέβαια μου απαγορεύουν και πολλά πράγματα, και πολλές φορές με λάθος τρόπο. Δεν είναι αλήθεια αυτό που όλοι νομίζουν, πως δηλαδή με το να είσαι ο μικρός της οικογένειας σε έχουν σα βασιλιά. Αρκετές φορές σε έχουν και σαν «σκλάβο», πράγμα που συχνά με εξοργίζει. Δεν παίρνεις την ίδια αγάπη, ούτε έχεις την ίδια αντιμετώπιση με το πρώτο παιδί και αυτό δημιουργεί ένα ανεπανόρθωτο κενό στην αδελφική σχέση.

Άννα Μαρία Γκαμπαερίδου

Ζώ σε εξαμελή οικογένεια και είμαι το δεύτερο παιδί. Τραβάω «ζόρια» και με το μεγαλύτερο αδερφό αλλά και με τα μικρότερα αδέρφια.

Είμαι βέβαια η αγαπημένη του μπαμπά και έχω χτίσει αρκετά καλές σχέσεις μαζί του. Πάντα όταν μαλώνω με τα αδέρφια μου παίρνει το μέρος μου! Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο για τη μητέρα μου. Ο αγαπημένος της πάντα είναι ο μεγαλύτερος αδερφός μου, αλλά εμένα δεν με πειράζει και πολύ γιατί πάντα προηγείται ο λόγος του μπαμπά!

Σαν μεγαλύτεροι κόρη θεωρούν πως πρέπει να βοηθάω στο σπίτι, να το κρατάω καθαρό, να πηγαίνω τα μικρότερα αδέρφια στο σχολείο, να μαγειρεύω για όλους και τόσα άλλα. Από τη μια μεριά τους δικαιολογώ, καθώς γυρνούν στο σπίτι κουρασμένοι από τη δουλειά και δεν έχουν τη διάθεση και την ενέργεια να κάνουν όλα αυτά. Από την άλλη όμως με εκνευρίζουν επειδή αισθάνομαι αδικημένη. Το μεγαλύτερο αδερφό μου τον αντιμετωπίζουν σαν βασιλιά! Συχνά αδιαφορούν για μένα και μου είναι δύσκολο να διαχειριστώ αυτό το θέμα. Όσο και να προσπαθώ να τους κάνω συζήτηση με πιάνει ένα άγχος, ένας φόβος και δεν έχω το θάρρος να τους πω πώς βλέπω τα πράγματα.

Νεφέλη Ζαρκαντζά

Είμαι το μικρότερο κορίτσι στην οικογένειά μου, έχοντας δυο μεγαλύτερους αδερφούς και μία αδερφή. Μπορώ να παραδεχτώ πως όντως εμένα μου κάνουν περισσότερα χατίρια από ό,τι στα αδέρφια μου, γιατί είμαι η μικρότερη και με μεγάλη διαφορά ηλικίας από τους άλλους. Με δικαιολογούν σχεδόν πάντα και έχω κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι τα αδέρφια μου στην ηλικία μου.

Μερικές φορές, βέβαια, νιώθω πολλή μοναξιά, γιατί δεν έχω ένα συνομήλικο αδερφό ή αδερφή.  Αρκετές φορές τα αδέρφια μού θυμώνουν, καθώς πρέπει να μείνουν σπίτι για να με προσέχουν ή να με παίρνουν μαζί τους, όταν βγαίνουν. Μάλλον το μικρότερο παιδί, τελικά, είναι το πιο αγαπητό σε όλους!

Ανώνυμος

Είμαι το πρώτο παιδί της οικογένειας και έχω άλλα δύο μικρότερα αδέρφια. Να είσαι μεγαλύτερος έχει αρκετά θετικά, όπως για παράδειγμα σου προσφέρουν περισσότερο πράγματα οι γονείς και σε αντιμετωπίζουν ως πιο ώριμο. Έχει όμως και τα αρνητικά του, καθώς νιώθω πως έχω μεγάλη ευθύνη για τα μικρότερα αδέρφια μου. Πρέπει να τους προσέχω και να τους φροντίζω. Δεν έχω και την καλύτερη σχέση μαζί τους αλλά σε αυτό πιστεύω πως φταίει η ηλικία. Με τον αδερφό που είμαστε κοντά σε ηλικία μαλώνουμε συχνά, ενώ το μωρό θέλει να του δίνω μεγάλη προσοχή και με ενοχλεί, δεν μπορώ να ηρεμήσω.

Αντώνης Βασσάρας

Ως το τρίτο τέκνο της οικογένειας έχω να πω ότι οι γονείς μου, επειδή έχουν μεγαλώσει, έχουν χάσει λίγο την υπομονή τους σε σχέση με όταν ήταν πιο μικροί. Κάτι που δεν μου αρέσει είναι πως οι γονείς με συγκρίνουν με τις αδερφές μου. Ένα παράδειγμα είναι οι βαθμοί. Αν εγώ πάρω χαμηλό μέσο όρο σε ένα τετράμηνο οι γονείς αρχίζουν να λένε » η αδερφή σου ήταν άριστη μαθήτρια, εσύ γιατί τεμπελιάζεις;». Το θέμα είναι, όμως, ότι το κάθε παιδί έχει διαφορετικές δυνάμεις και αδυναμίες, οπότε δεν πρέπει να συγκρίνουν τόσο εύκολα τ” αδέρφια. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι στην οικογένειά μας υπάρχει αρκετή ισορροπία ανάμεσα στα παιδιά.

Αιμιλία Δεμερτζίδου

Είμαι το δεύτερο παιδί της οικογένειας και είμαστε δίδυμοι με τον αδερφό μου. Η αλήθεια είναι πως το να έχεις αδερφό έχει πολλά θετικά αλλά και αρνητικά. Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήμουν εάν ήμουν εγώ το πρώτο παιδί, αν ήμουν αγόρι ή αν ήμουν και τα δυο ταυτόχρονα.

Με τον αδερφό μου μεγαλώνουμε μαζί, και βιώνουμε περίπου τις ίδιες καταστάσεις. Είμαστε στην ίδια τάξη, μπορούμε να κάνουμε παρέα και να μοιραζόμαστε σημειώσεις, εργασίες, ιδέες. Εκτός αυτού, από μικροί μένουμε στο ίδιο δωμάτιο ξοδεύοντας ατελείωτες ώρες συζητώντας για το μέλλον και τα όνειρά μας ή παίζοντας διάφορα παιχνίδια. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν έχουμε αμέτρητες αναμνήσεις μαζί!

Από την άλλη μεριά, έχουν υπάρξει φορές που φτάνω να μαλώνω με τους γονείς μου γιατί θέλουν να κάνω περισσότερες δουλειές στο σπίτι μόνο και μόνο επειδή είμαι κορίτσι. Αυτό είναι ιδιαίτερα άδικο, καθώς όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να βοηθάμε ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Επιπλέον, εκτός από τις υποχρεώσεις που έχω για το σχολείο, το φροντιστήριο και την προπόνηση, έχω να κάνω και δουλειές στο σπίτι, ενώ ο αδερφός μου όχι.

Παρόλα αυτά είμαι ευγνώμων που έχω αδερφό και μια υγιή οικογένεια. Που τα προηγούμενα χρόνια είχαμε τη δυνατότητα  να δημιουργήσουμε τόσες ευχάριστες αναμνήσεις μαζί!

Αλεξάνδρα Αγκιούλη

Είμαι το μόνο παιδί στην οικογένεια και αυτό ομολογώ ότι είναι βαρετό. Έχει βέβαια και τα καλά του…Η σχέση με τους γονείς μου είναι πολύ καλή, γιατί καθώς είμαι το μοναδικό τους παιδί ασχολούνται μόνο μαζί μου. Αυτό, βέβαια, έχει και τα αρνητικά του, γιατί είναι υπερπροστατευτικοί και αυστηροί στα περισσότερα πράγματα. Για παράδειγμα, δεν με αφήνουν να φοράω ό,τι θέλω και δεν με αφήνουν να γυρνάω σπίτι πολύ αργά.

Η αλήθεια είναι ότι θα μου άρεσε να είχα ένα μικρότερο αδερφό ή αδερφή, βλέποντας τους φίλους που έχουν αδέρφια να είναι τόσο κοντά μεταξύ τους. Από την άλλη πλευρά βλέπω ότι μαλώνουν συχνά και σίγουρα θα υπάρχει μια προτίμηση από τους γονείς, όταν τα παιδιά είναι δύο τρία ή τέσσερα.

Τελικά, είναι καλύτερα που είμαι μόνη μου γιατί έχω την ηρεμία μου και δεν έχω κάποιον να με ενοχλεί, να κάνει φασαρία, όσο βαρετό κι αν είναι. Σαν μοναχοπαίδι περνάω πολύ καλά με τους φίλους μου και δεν χρειάζομαι αδέρφια.

Άννα Ιορδάνου

Είμαι το τελευταίο παιδί στην οικογένειά κι έχω δυο μεγαλύτερους αδερφούς. Έχω πολύ καλές σχέσεις μαζί τους, παρόλο που μαλώνουμε κάποιες φορές. Ξέρω ότι πάντα θα έχω κάποιους να με προστατεύουν, να είναι εκεί για μένα, να μου δίνουν συμβουλές και να φτιάχνουν τη διάθεσή μου. Αρκετές φορές νιώθω αδικημένη, όντας μικρότερη και κορίτσι. Δεν μπορώ όμως να φανταστώ τι θα έκανα χωρίς αυτούς!

Άννα Ανδρέογλου

Να έχεις μεγαλύτερο αδερφό κατά τέσσερα χρόνια έχει τα αρνητικά του. Οι γονείς λένε ότι αγαπάνε εμένα και τον αδερφό μου το ίδιο, όμως ξέρω καλά ότι είναι ο «αγαπημένος τους». Οι γονείς κάθε φορά που μας ακούνε να μαλώνουμε φωνάζουν μόνο σε μένα και ποτέ σε εκείνον. Ο μπαμπάς δεν το δείχνει τόσο αλλά η μαμά δεν προσπαθεί καν να το κρύψει! Με μαλώνει συνέχεια για το παραμικρό λάθος που κάνω και παραπονιέται ότι δεν την σέβομαι. Έχω προσπαθήσει τόσες φορές να την καταλάβω αλλά είναι ανώφελο. Ο μπαμπάς μου είναι καλύτερος. Μου κάνει χατίρια, με βοηθάει στα μαθήματα και δεν τον νοιάζουν οι βαθμοί μου. Ομολογώ ότι τον προτιμάω, και με το δίκιο μου!  Επίσης, πάντα μας συγκρίνουν για τις επιδόσεις μας στους βαθμούς, στα αθλήματα, ακόμα και στο φαγητό. Αυτό μας κάνει να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον. Παρόλα αυτά σε σχέση με άλλα αδέρφια τα πάμε πολύ καλά μεταξύ μας. Είναι δύσκολο να είσαι το μικρότερο παιδί αλλά μετά από λίγο καιρό το συνηθίζεις!

Ελισάβετ Μαραγκού (Β1)     

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 1945

Αγαπητή Κίτυ,

Σήμερα δεν σου γράφει η φίλη σου, η Άννα, αλλά ο πατέρας της. Ξέρω, έχεις ακούσει πολλά για μένα… Ας τα πάρω όμως με την αρχή. Έχουν συμβεί πολλά από τότε που σου έγραψε τελευταία φορά η Άννα, από πέρσι, στις 1 Αυγούστου.

Τρεις μέρες αφού σου έγραψε, μας βρήκαν οι Ναζί. Δεν ξέω πώς, δεν ξέρω γιατί, το μόνο που θυμάμαι είναι να ακούω ξαφνική φασαρία από κάτω, στο μαγαζί. Η καρδιά μου σταμάτησε, με έλουσε κρύος ιδρώτας. Όλοι σταματήσαμε να αναπνέουμε, δεν ακουγόταν κιχ. Ένιωθα σαν να είχα παραλύσει, και πάνω που νόμιζα ότι θα έφευγαν επιτέλους, μπάμ! Με μια κλοτσιά έπεσε η πόρτα, μπήκαν τέσσερεις στρατιώτες και μας έπιασαν χειροπόδαρα. Εμένα με έσπασαν στο ξύλο, είχα γεμίσει αίματα, αλλά περισσότερο πονούσε το να ακούω την γυναίκα μου και την Άννα να κλαίνε και να σφαδάζουν.

Νομίζω πως από τον πόνο λιποθύμησα, γιατί το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να είμαι χάμω στην γωνία ενός βαγονιού γεμάτου. Δεν είχε χώρο να σαλέψεις. Άρχισα να φωνάζω, να προσπαθώ να βρω την οικογένειά μου αλλά τίποτα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ράγες του τρένου και κάτι στρατιώτες να φωνάζουν. Όταν φτάσαμε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, εγώ και οι άλλοι άτυχοι που τους έπιασαν, χωριστήκαμε σε παιδιά, γυναίκες και άντρες. Τότε ήταν η τελευταία φορά που είδα την οικογένειά μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα μάτια τους κοκκινισμένα από τό κλάμα. Πήγα να τις πλησιάσω αλλά δυο στρατιώτες με κράτησαν και μ’έρηξαν στο χώμα. Μας έβαλαν εμένα και κάτι άλλους γεροδεμένους σε ένα δωμάτιο, τι δωμάτιο δηλαδή σαν αποθήκη ήταν, γεμάτο με σίδερα τα οποία αποκαλούσαν κρεβάτια. Μας έδωσαν κάτι ριγέ πιτζάμες και ένα καπέλο, μας χάραξαν στο χέρι ένα νούμερο, λες και ήμασταν ζώα χωρίς ψυχή, και μας έβαλαν να δουλεύουμε όλη μέρα και όλη νύχτα. Πονούσε τόσο το σώμα μου, όσο και η καρδιά μου. Ένιωθα σαν φάντασμα με κόκαλα. Όσο δουλεύαμε οι στρατιώτες μας χλεύαζαν. Μόνο που τους άκουγα ήθελα να τους σκοτώσω, αλλά δεν είχα δύναμη και ενέργεια ούτε να τους κοιτάξω. Όμως φτάνει για εμένα, αυτό το γράφω για την Άννα.

Μετά από μήνες, οι οποίοι μου φαινόταν ατέλειωτοι από κακουχίες και πόνο, μια μέρα ξυπνάω, νιώθοντας πως θα πέσω. Δεν άντεχα άλλο. Πίστευα πως θα ήταν μια ακόμη εξοντωτική απελπιστική μέρα, γεμάτη σκληρή δουλειά, αλλά έκανα λάθος. Ξύπνησα για πρώτη φορά μόνος μου, χωρίς κανέναν Γερμαναρά να ουρλιάζει από πάνω μου, αργά το μεσημέρι νομίζω. Βγαίνω έξω, και οι μοναδικοί στρατιώτες που είδα ήταν πάνω σε ένα τανκ, γεμάτο, βιαστικό, να περνά τις πύλες και να φεύγει. Ήμασταν ελεύθεροι! Σαν ψέμα μου φαινόταν. Όσοι είχαν επιζήσει έφευγαν τώρα, όσοι είχαν δύναμη έτρεχαν κιόλας. Εγώ έμεινα οριακά τελευταίος, περίμενα να βγει η οικογένειά μου, ρώτησα όσους έβλεπα, κανένας δεν τις είχε δει. Ήταν ξεκάθαρο, μόνο εγώ είχα μείνει. Ναι Κίτυ, καλά άκουσες, η φίλη σου δεν πρόκειται να σου ξαναγράψει… Κανονικά θα έκλαιγα, αλλά εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να δείξω κανένα συναίσθημα, είχα μείνει κενός. Με βαριά καρδιά έκανα να φύγω κι εγώ.

Μετά από κάτι μέρες, ούτε θυμάμαι πώς, έφτασα επιτέλους σπίτι μου, εκεί που κρυβόμασταν τόσο καιρό δηλαδή. Δεν ήταν κανείς κάτω στο μαγαζί. Περίεργο, αλλά δεν με ένοιαζε τίποτα εκείνη την στιγμή. Ανέβηκα πάνω και η καρδιά μου μαύρισε ακόμα περισσότερο. Τα πάντα ήταν έτσι όπως τα είχαν αφήσει η κόρη και η γυναίκα μου. Ήταν άδειο χωρίς αυτές. Δεν το πιστεύω πως δεν θα τις ξαναδώ ποτέ μου…  Έπεσα στο πάτωμα και κοιμήθηκα, δεν ήξερα τι άλλο να κάνω, δεν είχα κουράγιο για τίποτα. Με ξύπνησε η καθαρίστριά μας. Ήταν τόσο χαρούμενη που ήμουν ζωντανός. Όμως έχασε το χαμόγελό της όταν της είπα την κατάληξη των υπολοίπων. Για τις επόμενες ημέρες με πήρε στο σπίτι της, με φρόντισε λες και ήμουν παιδί της μέχρι να ανακτήσω τις δυνάμεις μου. Μέσα σε αυτό το διάστημα αναστηλώθηκα, πήρα χρόνο για τον εαυτό μου, επεξεργάστηκα και αποδέχτηκα τα όσα είχαν συμβεί. Πονούσε ακόμη, αλλά τουλάχιστον επουλωνόταν.

Η γαλήνη μου όμως δεν κράτησε για πολύ. Λίγες μέρες αφού γύρισα στο σπίτι μου και προσπάθησα να ενσωματωθώ στους παλιούς ρυθμούς μου, με επισκέφτηκε η καθαρίστρια. Ήρθε για να δει πώς τα πάω, και για να μου δώσει κάτι. Της είχα πει να πάει να καθαρίσει το πατάρι της εταιρίας μου, εκεί που κρυβόμασταν, γιατί εγώ δεν τολμούσα να πλησιάσω εκεί, θα κατέρρεα. Καθώς καθάριζε λοιπόν, βρήκε ένα βιβλίο, σαν τετράδιο, και σκέφτηκε να μου φέρει μια κούτα με αυτό και ό,τι άλλο είχε βρει. Δεν έδωσα πολλή σημασία αρχικά, γιατί δεν ήθελα να ξανανιώσω τον πόνο της απώλειάς τους, αλλά μια νύχτα, που άρχισαν να μου λείπουν πολύ, άνοιξα την κούτα και άρχισα να ψάχνω. Βρήκα μέσα κάτι χρυσαφικά της γυναίκας μου, τα αγαπημένα της, κάτι δικά μου παλιά ρούχα, ένα βιβλίο της Μαργκότ για το οποίο είχαν μαλώσει οι κόρες μου κάτι χρόνια πριν και άλλα. Αυτό που τράβηξε την προσοχή μου όμως ήταν το ημερολόγιο της Άννας μου. Της το πήραμε για τα δέκατα τρίτα γενέθλιά της. Την έβλεπα πολλές φορές να γράφει σε αυτό με τόσο ενθουσιασμό, σαν να ξέσκαγε εκεί ένα πράγμα. Είπα να το διαβάσω, έτσι για να νιώσω σαν να της μιλάω πραγματικά, αλλά αυτά που διάβασα θα με στοιχειώνουν για πάντα…

Ξέρεις για τι μιλάω. Κάθε μέρα σου έγραφε. Αλλά διαβάζοντας το ημερολόγιό της έμαθα αληθινά το παιδί μου. Ήξερα πως δεν τα πάει καλά μα την μητέρα και την αδερφή της αλλά πίστευα πως ήταν απλά παιδιαρίσματα. Ήξερα πως είχε κατάθλιψη, και πραγματικά προσπαθήσαμε να την βοηθήσουμε, αλλά δεν ήξερα πόσο πόνο και οργή είχε μέσα της. Ήξερα πως ήταν σχετικά απόμακρη, αλλά δεν ήξερα πόσο μόνη ένιωθε. Δεν ήξερα πως είχε φτάσει σε σημείο να μιλά σε φανταστικούς φίλους για να μην νιώθει τόσο μόνη. Αλλά αυτό που με πόνεσε περισσότερο ήταν τα λόγια της για μένα. Ολημερίς και ολονυχτίς, εδώ και κάτι μέρες διαβάζω το ημερολόγιό της, και ένα πράγμα παρατήρησα: πόσο βασιζόταν πάνω μου. Εμένα με αγαπούσε όσο κανέναν. Εμένα με είχε ανάγκη περισσότερο. Μόνο εγώ της έδινα έστω και ελάχιστη οικογενειακή στοργή. Με χρειαζόταν τόσο στην ζωή της, να είμαι εκεί για εκείνη, αλλά δεν ήμουν. Δεν άκουγα τα παράπονά της, ήμουν τόσες φορές άδικος μαζί της, δεν την έπαιρνα υπόψιν μου ποτέ, δεν ήμουν ο πατέρας που άξιζε. Τώρα το βλέπω καθαρά. Μα τώρα είναι αργά… Δεν μπορώ να επανορθώσω για την φριχτή μου συμπεριφορά, δεν μπορώ να διορθώσω την μακροχρόνια αισχρή μου στάση απέναντί της, έχει φύγει πια. Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, να την πάρω στην αγκαλιά μου και να έκανα όσα χρειαζόταν. Να την άκουγα, να την στήριζα.

Έχει περάσει μια βδομάδα από τότε που το διάβασα το ημερολόγιο. Η χειρότερη εβδομάδα της ζωής μου. Χειρότερη από όταν έμαθα ότι πέθαναν, χειρότερη από όταν δούλευα σαν σκύλος στο στρατόπεδο και μύριζα όλους τους καμένους και τους νεκρούς. Κάθε πρωί που ξυπνάω μετανιώνω τα λάθη μου κι εύχομαι να μπορούσα να επανορθώσω, να γινόμουν ένας σωστός πατέρας για την Άννα. Και κάθε βράδυ που πάω να κοιμηθώ την βλέπω, να με στοιχειώνει και να κλαίει από απόγνωση για το πόσο ψυχρός ήμουν απέναντί της. Για αυτό και σήμερα αποφάσισα να κάνω ό,τι πλέον μπορώ για την Άννα. Και το μόνο που μπορώ αυτή την στιγμή είναι να ενημερώσω πλήρως για όσα έχουν συμβεί την πολυαγαπημένη της φίλη Κίτυ. Την Κίτυ, η οποία είχε αναλάβει τον ρόλο μου στην ζωή της Άννας όλον αυτόν τον καιρό. Την Κίτυ, η οποία στήριζε την κόρη μου όσο εγώ δεν ασχολούμουν. Την Κίτυ, η οποία ήταν και μάνα και πατέρας για την Άννα μου.

Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω Κίτυ, παρά ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει. Ευχαριστώ που ήσουν πάντα εκεί για το παιδί μου. Δεν μπορώ να σου γράψω άλλο, τα μάτια μου θολώνουν, νιώθω έναν κόμπο στον λαιμό μου. Να είσαι σίγουρη πως θα σου ξαναγράψω όμως. Κάθε φορά που θα μου λείπει η Άννα θα σου γράφω…

Να μου την προσέχεις, Όττο

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κι ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι,
κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

 Εμπνεόμαστε κι εμείς και δοκιμάζουμε τον τρόπο τον ποιητικό! Απόπειρες από το Β2!

Ειρηάννα Ευσταθιάδου

Θερμοπύλες που αγωνίζονται.

Άνθρωποι με τίμημα τη ζωή τους

αδιαφορούν για το δικό τους καλό

και την ιδιοτέλεια των πολλών.

Πρόσεξε τον Εφιάλτη.

Αυτός είναι ο κίνδυνος ο μεγάλος.

Πρόσεξε τις Θερμοπύλες

του σήμερα, του αύριο, του για πάντα.

Αιμιλία Δεμερτζίδου

Γενναίοι άντρες, δυνατοί.

Στο στενό παραταγμένοι, ανάμεσα σε βράχια και κύματα οργής.

Έτοιμοι να πολεμήσουν για την ιερή πατρίδα.

Υπομονετικά περιμένουν το σύνθημα του Λεωνίδα.

Λεωνίδας. Πρώτος, λιοντάρι τρανό.

Με ασπίδα και δόρυ τη μάχη ξεκινά.

Νεκρά σώματα πέφτουν σιγανά.

Κι όταν η προδοσία τη νύχτα χτυπά

Χαμένοι μα νικητές

παραδίδονται στη μάσκα του θανάτου.

Τάσος Βινές

Ήρωες στάθηκαν γενναίοι.

Στην ιστορία άφησαν ίχνη

με ψυχή γεμάτη φως.

Τη νύχτα μέρα έκαναν.

Θερμοπύλες, το σύμβολο

πέρα από χρόνο και τόπο.

Στην αντίσταση του πνεύματος

βρίσκουμε δύναμη.

Μέσα στις μάχες της ζωής

αντιστέκονται οι καρδιές.

Στη σκοτεινή βαρβαρότητα

βρίσκουμε το φως μας.

Κωνσταντίνος Βασιλειάδης, Θανάσης Δανιηλίδης

Τιμή τούς πρέπει εκείνους όλους που βοήθησαν

Ετούτους πιο πολύ που μας έσωσαν

χωρίς το κέρδος της ζωής να λογαριάσουν

Οι Θερμοπύλες ακόμα ζουν

Λίγοι είναι Αυτοί που πολεμούν

Μα είναι αρκετοί, κι ας μην τους βλέπεις