Πρώτα απ’ όλα, μέχρι και αρκετά πρόσφατα υπήρχε η κλασική τιμωρία στη γωνία. Όταν κάποιο παιδί μιλούσε, το ανάγκαζαν να κάθεται στο ένα πόδι στη γωνία κοιτώντας τον τοίχο. Αυτό μπορεί να μη φαίνεται και τόσο σκληρό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν αρκετά επώδυνο. Συχνά έπρεπε να στέκονται ώρες ολόκληρες, χωρίς να επιτρέπεται να αλλάξουν το πόδι στο οποίο πατούσαν, ή να αγγίξουν το χέρι τους στον τοίχο για ισορροπία. Σε περίπτωση που ‘’έπιαναν’’ κάποιον μαθητή να κάνει οτιδήποτε από τα δύο, ακολουθούσαν ακόμα πιο αυστηρές ποινές. Όμως αυτή είναι μια από τις πιο ‘’επιεικείς’’.

Ρώτησα τον παππού μου, ο οποίος μου αφηγήθηκε μια πιο οδυνηρή εμπειρία του. Όταν ήταν στη δευτέρα δημοτικού, είχε έναν πολύ αυστηρό δάσκαλο, ο οποίος κάθε φορά που ένας μαθητής έκανε το παραμικρό, τον έστελνε να κόψει μια βέργα από ένα κοντινό αλσάκι, την οποία έδινε στον δάσκαλο που την χρησιμοποιούσε για να τον δείρει χωρίς έλεος.

Όμως η τιμωρία που με ξάφνιασε πιο πολύ, και που κατά τη γνώμη μου ήταν η πιο επώδυνη, ήταν αυτή που μου διηγήθηκε ο μεγαλύτερος αδερφός του μπαμπά μου. Είχε προλάβει, στα πρώτα χρόνια που πήγαινε στο δημοτικό, τις παιδαγωγικές μεθόδους που επικρατούσαν πιο παλιά. Ο δάσκαλός του τότε, ήταν της άποψης ότι ‘’ όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος’’. Είχε λοιπόν σκαρφιστεί μια ιδιαίτερα επίπονη ποινή για τους μαθητές του. Η αίθουσα θερμαινόταν με μια σόμπα, για την οποία μάλιστα τα ξύλα έφερναν από λίγα κάθε παιδί. Γύρω της έριχναν χαλίκια, ούτως ώστε αν έπεφτε κάποιο κάρβουνο από την φωτιά, να μην υπήρχε πρόβλημα. Πάνω σε αυτά τα χαλίκια, ο δάσκαλος έβαζε τους άτακτους μαθητές να γονατίζουν, και καθώς αυτά ζεσταίνονταν, γινόταν όλο και πιο επώδυνο.

Αυτό το σύστημα διαπαιδαγώγησης, σήμερα φαίνεται αδιανόητο στους περισσότερους μαθητές. Πλέον, η πιο σοβαρή ποινή είναι η πενταήμερη αποβολή, την οποία μάλιστα κάποιοι βλέπουν ως ευκαιρία για ξεκούραση. Η μόνη επίπτωση που έχει είναι η αύξηση των απουσιών του μαθητή, κάτι που δεν του προκαλεί σωματικό πόνο, σε αντίθεση με τις τιμωρίες του παλαιότερου συστήματος. Η άποψή μου είναι ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να είναι τόσο σκληροί, ούτε όμως και υπερβολικά επιεικείς. Είναι σημαντικό να υπάρχουν όρια τόσο στη συμπεριφορά των εκπαιδευτικών, όσο και των μαθητών.

Μελίνα Χαντζοπούλου

Πρόκειται για την ιστορία της Φέιθ, ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού, που όταν ο πατέρας της πεθαίνει υπό μυστηριώδεις συνθήκες, αποφασίζει να αποκαλύψει την αλήθεια. Ψάχνοντας στα υπάρχοντά του ανακαλύπτει ένα δέντρο, διαφορετικό από τα άλλα. Ένα δέντρο που τρέφεται με ψιθυριστά ψέματα και είναι γεμάτο καρπούς που αποκαλύπτουν κρυμμένα μυστικά. Έτσι, προσπαθώντας να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, γυρνά στο μακρινό παρελθόν και μαθαίνει πράγματα για τον πατέρα της που θα αλλάξουν τελείως την εικόνα της για εκείνον.

Κεντρικοί χαρακτήρες του βιβλίου είναι η Φέιθ και τα μέλη της οικογένειάς της: η μητέρα της Μίρτιλ, ο αδελφός της Χάουαρντ και φυσικά ο πατέρας της πριν το θάνατό του. Στην ιστορία παίρνουν μέρος και οι υπηρέτες του σπιτιού, όπως και ορισμένοι κάτοικοι του νησιού στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία. Η συγγραφέας τους παρουσιάζει με τρόπο ώστε να ζωντανεύει τους χαρακτήρες, με συναισθήματα και αντιδράσεις αληθινών ανθρώπων.

Την ιστορία αφηγείται ένα τρίτο πρόσωπο που δεν λαμβάνει μέρος στην πλοκή. Τα γεγονότα που αναφέρονται στο βιβλίο συνέβησαν σε μία παλιότερη εποχή. Οι περιγραφές των τοπίων αλλά και των προσώπων είναι πολύ ζωντανές και κάνουν το αναγνώστη να νοιαστεί για τους χαρακτήρες και να αγωνιά για τη συνέχεια.

Ο συνδυασμός μυστηρίου, φαντασίας και επιστήμης κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο εξαιρετικό. Κρατά τον αναγνώστη σε συνεχή εγρήγορση και επιθυμία να συνεχίσει την ανάγνωση μέχρι να φτάσει στο τέλος της ιστορίας. Εκτός από διασκεδαστικό είναι επίσης πολύ διδακτικό. Μας δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται και ότι ενώ τα ψέματα γοητεύουν, η αλήθεια κάποιες φορές είναι πικρή…

Μελίνα  Χαντζοπούλου