-Μα, πατέρα, είναι τόσο μακριά και τώρα έχουμε και τις δουλειές μας ο καθένας, προσπάθησαν με μία φωνή να ξεφύγουν και οι τέσσερις γιοι του.

-Δεν είπα να πάτε τώρα και οι τέσσερις, έδειξε κατανόηση ο πατέρας και απομακρύνθηκε για να μην δουν το αδιόρατο χαμόγελο που σχηματιζόταν στο πρόσωπο του.

Οι τέσσερις γιοί δεν είχαν καμία διάθεση να πάνε τόσο μακριά για να δουν την αχλαδιά που ήθελε ο πατέρας τους. Όμως την πατρική εντολή ποιος μπορεί να την παραβεί;

Έτσι, ένας ένας ξεκίνησαν να πάνε να την δουν. Ο πρώτος ξεκίνησε τον χειμώνα, ο δεύτερος την άνοιξη, ο τρίτος το καλοκαίρι και ο πιο μικρός το φθινόπωρο.

Όταν επέστρεψαν και ο τελευταίος από το ταξίδι, ο πατέρας ζήτησε από τον καθένα να περιγράψει τι είχε αντικρίσει.

-Το δένδρο ήταν φριχτό, γερμένο και στραβό, σχολίασε με απογοήτευση ο πρώτος  γιος.

-Λάθος κάνεις, ήταν πράσινο, γεμάτο μπουμπούκια και υποσχέσεις καρποφορίας, είπε ο δεύτερος.

-Δίκαιο έχετε όλοι, γιατί ο καθένας σας έχει δει μόνο μια φάση της ζωής του δένδρου, εξήγησε ο πατέρας.

-Και γιατί, πατέρα, μας έστειλες να δούμε την αχλαδιά; Ρώτησαν μάλλον με παράπονο παρά με απορία οι τέσσερις γιοι.

Τότε ο πατέρας τους συμβούλεψε να μη κρίνουν ένα δένδρο ή ακόμη και έναν άνθρωπο βλέποντας τον σε μια περίοδο μόνο της ζωής του. Γνώμη καλό είναι να διαμορφώνουμε για ένα δένδρο μόνο στο τέλος, όταν όλες οι εποχές έχουν περάσει και έχουμε δει πώς ήταν σε όλες τις προηγούμενες φάσεις.

-Η αχλαδιά δεν είναι ούτε φριχτή, ούτε το ωραιότερο δένδρο του κόσμου, είναι γεμάτη ζωή, όμως σιγά σιγά μαραίνεται από τον καρπό που κουβαλά, υποστήριξε ο τέταρτος γιος της οικογένειας.

-Εσύ, πατέρα, τι πιστεύεις; Ποιος από τους τέσσερις μας έχει δίκιο; Ζήτησαν να μάθουν με μια φωνή και οι τέσσερις.

Μ***** Ψ****