Σε πολλά σχολεία, αρκετά παιδιά νιώθουν την ανάγκη να κρύβονται ή να αποφεύγουν τους άλλους εξαιτίας της εμφάνισής τους. Ο φόβος της κοροϊδίας ή του αποκλεισμού τα κάνει να νιώθουν άβολα και ανασφαλή, κάτι που επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία και την καθημερινότητά τους.
Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα παιδιά που βιώνουν διαφορετικότητα στον τρόπο που μαθαίνουν, επικοινωνούν ή αναπτύσσονται, όπως παιδιά στο φάσμα του αυτισμού ή με σύνδρομο Down. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, ένας τρόπος είναι να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό, όπως ο σχολικός ψυχολόγος, ή σε έναν ενήλικα που εμπιστευόμαστε, ώστε να στηρίξει και να βοηθήσει το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια και αποδοχή.
Ένας ακόμη σημαντικός τρόπος είναι να μιλήσουμε εμείς οι ίδιοι στο παιδί που βιώνει τον εκφοβισμό. Η απλή συζήτηση, η κατανόηση και η στήριξη μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά. Παράλληλα, όταν υπάρχει άτομο που ασκεί bullying, είναι σημαντικό να του εξηγήσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι αρνητικό. Ο σχολικός εκφοβισμός εμφανίζεται συχνά στο γυμνάσιο και στο λύκειο, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον αποδεχόμαστε.
Δεν είναι σωστό να βλέπουμε παιδιά να κοροϊδεύονται για τον τρόπο που φαίνονται. Εξίσου άδικο είναι να νιώθουν άσχημα για το χρώμα του δέρματός τους ή για την καταγωγή τους. Κανείς δεν επιλέγει αυτά τα χαρακτηριστικά και κανείς δεν πρέπει να κρίνονται γι’ αυτά.
Κλείνοντας, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι βασικό στοιχείο μιας υγιούς και δίκαιης κοινωνίας. Αν δείξουμε κατανόηση, αποδοχή και ανθρωπιά, μπορούμε να κάνουμε το σχολείο έναν χώρο όπου όλοι αισθάνονται ασφαλείς και αποδεκτοί. Γιατί τελικά, η διαφορετικότητα δεν μας χωρίζει – μας κάνει μοναδικούς.
Άρθρο: Κ. Συν. & Αγγ. Σ. με τη συνδρομή του Άγγ. Σ.
