Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Άλλη μια μέρα που μου φάνηκε ατελείωτη. Μια μέρα άδεια, δίχως χαρά και γέλιο. Επικρητικά βλέμματα που με κοιτάζουν τόσο έντονα, που νιώθω σαν να με έχουν στριμώξει στη γωνία.
Καμία φορά ξυπνάω και δεν θέλω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Δεν μπορώ. Θέλω απλώς να μείνω εκεί, χωρίς να κάνω τίποτα. Όλο μου λένε πως έχω δίκιο, αλλά κανείς δεν με ακούει, μου λένε πως ζω στον δικό μου κόσμο επέλεξα όμως να ζω σε αυτόν. Σε έναν κόσμο που έχει χρώματα…
Όμως πάει. Διαλύθηκε ο κόσμος μου. Σαν χαρτί που το φυσά ο αέρας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μερικοί άνθρωποι είναι τόσο μίζεροι, τόσο ανώριμοι. Δεν αντέχω, δεν θέλω να νιώθω έτσι. Θέλω να ζήσω μια χαρούμενη και ευτυχισμένη ζωή. Μα δεν ξέρω πώς.
Το μόνο που είμαι είναι ένα παιδί, εγκλοβισμένο στο κλούβί των σκέψεων που στέκεται εκεί αναζητώντας το κλειδί της απελευθέρωσης. Τι μπορώ να κάνω εγώ για να αλλάξω τον κόσμο; Τίποτα. Γιατί είμαι απλώς ένα παιδί…Παρ’όλα αυτά
νομίζω πως ήρθε η στιγμή να σταθώ στα πόδια μου και να ανταποκριθώ στις σκληρές, άδικες και φρικτές πράξεις που περιτριγυρίζουν την ψυχή μου και σιγά-σιγά δημιουργούν μια μικρή ρωγμή, ώστε να μπούν μέσα μου. Θα τα καταφέρω.
Δεν θα το αφήσω να μείνει μέσα μου…
