Οι ηλιαχτίδες έκαναν την εμφάνισή τους σε μια μικρή πόλη.
Ηλιαχτίδες που ποτέ δεν χρειάζονταν στους κατοίκους της πόλης. Όλοι ήταν μπλεγμένοι στο δίχτυ μιας ρουτίνας. Μιας ασπρόμαυρης ρουτίνας, την οποία κανείς ποτέ δεν μπορούσε να σπάσει. Κανείς δεν μιλούσε. Κανένα χαμόγελο, καμία χαρά. Μόνο μια συνειδητοποιημένη, ατελείωτη ρουτίνα.
Στο δρόμο όλοι περπατούν με τα κινητά τους. Δεν συναντιούνται. Κι όταν σηκώνουν τα μάτια τους, αυτό που βλέπουν οι υπόλοιποι είναι βλέμματα άδεια. Χωρίς ελπίδα. Που δέχονται τις πληγές και δεν τις γιατρώνουν.
Έτσι ακριβώς το βλέπεις και το παιδί στην ιστορία μας. Βλέποντας την κατάσταση στην πόλη, δεν μπορεί κανείς να ανταποκριθεί στις άθλιες συνθήκες της καθημερινότητας. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Κανείς, εκτός από ένα παιδί. Ένα παιδί που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Μ. Κ.-Ε.
