Ο παππούς της γιαγιάς μου ήταν από τη Σαμψούντα του Πόντου. Όταν έγινε ο διωγμός, ο παππούς είχε δύο μικρά παιδιά. Ο μεγάλος ήταν ο Νίκος και ο μικρός ο Χαράλαμπος. Την ώρα που έφευγαν τους κυνηγούσαν μέσα στα δάση. Ο κόσμος άρχισε να δυσανασχετεί για τα μικρά παιδιά, μην κλάψουν και τους προδώσουν, και έτσι αναγκάστηκαν να τα αφήσουν πίσω.

Την άλλη μέρα ο παππούς ο Γιάννης γύρισε στο δάσος για να βρει τα παιδιά του. Όμως βρήκε μόνο τον μεγάλο του γιο. Έψαξε να βρει τον Χαράλαμπο, δεν τον βρήκε πουθενά. Κοίταξε μήπως βρει ματωμένα ρούχα, μήπως τον έφαγαν τα τσακάλια. Δε βρήκε τίποτα. Κι έτσι πίστεψε πως κάποιος τον πήρε.

Όταν ήρθε στην Ελλάδα, τον έψαχνε μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Δεν είχαμε κανένα αποτέλεσμα.

Μαρία Κιρτικίδου