Μία διευθύντρια, πολλές ερωτήσεις!
Είχαμε τη μεγάλη χαρά και τιμή να μας παραχωρήσει μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης η διευθύντρια του σχολείου μας κ. Τσαμπάζη Σταυρούλα, όπου μας αποκάλυψε πολλά πράγματα για την ίδια ως εκπαιδευτικό αλλά και ως διευθύντρια! Την ευχαριστούμε πολύ και της ευχόμαστε καλές γιορτές με υγεία!
1.Πόσα χρόνια είστε στη θέση της διευθύντριας και πώς είναι η αίσθηση να διευθύνετε ένα σχολείο;
Από τα 34 χρόνια υπηρεσίας που έχω τα 24 τελώ σε θέση ευθύνης. Πώς είναι η αίσθηση να είσαι διευθύντρια; Εμένα μου προέκυψε εντελώς τυχαία, δηλαδή τοποθετήθηκα σε ένα σχολείο που ήταν τριθέσιο και εκ των πραγμάτων θα έπρεπε κάποιος να διευθύνει. Λόγω αρχαιότητας μου ανέθεσαν να διοικώ εγώ το σχολείο. Στην αρχή, η πρώτη δηλαδή χρόνια, ήταν, όπως λέμε, κολυμπάω σε άγνωστα νερά. Ήμουν έξω από τα νερά μου. Έπρεπε να πληροφορηθώ. Μάζευα πληροφορίες από άλλους διευθυντές που ήταν αρχαιότεροι για το πώς διοικείται ένα σχολείο. Φυσικά και με την καθοδήγηση της υπηρεσίας. Έχεις να κάνεις με νόμους, με εγκυκλίους, με ανθρώπους. Μπορεί να λες ότι η διοίκηση αφορά μια επιχείρηση, αλλά το σχολείο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό! Έχεις να κάνεις με ανθρώπους και πρέπει να ξέρεις πώς να τους διαχειριστείς και όταν αυτό σου έρχεται ξαφνικά λες ότι πρέπει να ενημερωθώ. Η πρώτη αίσθηση ήταν ένας μικρός πανικός, γιατί δεν ήταν κάτι το οποίο εγώ επέλεξα, απλώς μου «επιβλήθηκε». Ήταν αναγκαίο, δεν μπορούσε το σχολείο να μην έχει διευθυντή και από κει και πέρα είπα βήμα βήμα θα προχωράμε και έτσι ξεκίνησε.
3.Ποιο μάθημα προτιμάτε να διδάσκετε;
Το αγαπημένο μου μάθημα είναι αυτό της Γλώσσας, γιατί είναι πολύπλευρο και αποτελεί τη βάση όλων των μαθημάτων. Γιατί χωρίς γραφή, ανάγνωση και κατανόηση κειμένου δεν είσαι σε θέση να κατανοήσεις και τα υπόλοιπα μαθήματα και νομίζω είναι το μόνο μάθημα που μπορεί να συνδεθεί με όλα τα υπόλοιπα μαθήματα.
4.Ποια είναι η χειρότερη και ποια η καλύτερη εμπειρία που είχατε ως εκπαιδευτικός και ποια ως διευθύντρια;
Η χειρότερη εμπειρία ως εκπαιδευτικός ήταν όταν υπηρετούσα στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Σύρου. Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος, που είχα εφημερία, ένα παιδάκι ενώ έτρωγε το κολατσιό του, πνιγόταν και έπρεπε να επέμβω και να το σώσω. Ευτυχώς τα κατάφερα, επειδή ήξερα Πρώτες Βοήθειες. Το έσωσα με τη λεγόμενη λαβή Heimlich. Αυτή ήταν η χειρότερη εμπειρία μου…
Όσον αφορά την καλύτερη δεν μπορώ να ξεχωρίσω, αλλά έχω πολύ ευχάριστες εμπειρίες από όλα τα σχολεία που πήγα. Πολύ ωραίες εμπειρίες ήταν αυτές κατά τις οποίες είχα μικρές τάξεις στο Δημοτικό Σχολείο, δηλαδή όταν έπαιρνα την Πρώτη Τάξη με γέμιζαν τα παιδάκια, ένιωθα αυτή την ικανοποίηση ότι έβαζα ένα λιθαράκι στο να μάθουν τα πρώτα τους γράμματα. Ήταν πιο προσιτά, πιο ανοιχτά, πιο έξω από τα νερά τους. Ένιωθα ευχάριστα που τα καθοδηγούσα, που τα έβαζα σε ένα καινούργιο περιβάλλον. Αυτές ήταν οι ωραίες εμπειρίες!
Ως διευθύντρια (γελάει) οι δύσκολες εμπειρίες που βίωσα ήταν κατά την εποχή του κορονοϊού, γιατί ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Έπρεπε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να οργανωθούμε όλοι οι εκπαιδευτικοί και εγώ ήμουν η επικεφαλής. Έπρεπε να στήσουμε την εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση. Θυμάμαι τα ατελείωτα ξενύχτια που έκανα, γιατί έπεφτε η πλατφόρμα από το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο και δεν μπορούσες να μπεις στο σύστημα, το όποιο άνοιγε κυρίως τη νύχτα και τότε δουλεύαμε. Μέχρι να μπει σε σειρά όλο αυτό ήταν πάρα πολύ κοπιαστικό, γιατί εγώ όφειλα να έρθω στο σχολείο, παρόλο που ήταν όλοι σε καραντίνα, εγώ έπρεπε να είμαι στο σχολείο και μετά έπρεπε το μεσημέρι να γίνονται τα μαθήματα.
Καλές εμπειρίες είναι όλες εκείνες οι ανέμελες στιγμές των γιορτών που έχουμε, ειδικά στο δικό μας σχολείο, όλες οι εκδηλώσεις που κάνουμε, οι εκδρομές… Αυτές μου αρέσουν πάρα πολύ!
5.Ήταν όνειρο σας να γίνετε εκπαιδευτικός και αργότερα διευθύντρια;
Ναι! Όνειρό μου ήταν να γίνω εκπαιδευτικός, το οποίο προέκυψε από πολύ μικρή ηλικία, γιατί από 8 χρονών θα έλεγα ότι ήμουν η προστάτης, αυτή που πρόσεχε τα αδέρφια της και τα ξαδέρφια της. Και από πολύ μικρή, επειδή μου ανέθεσαν αυτό τον ρόλο από το σπίτι, γιατί ήταν ανάγκη οικογενειακή- οι γονείς μου δούλευαν και οι δύο, αυτό γινόταν στη Γερμανία- εγώ ήμουν η μεγαλύτερη και είχα το ρόλο να τα «προσέχω», που σημαίνει ότι εγώ φρόντιζα να πηγαίνουν στο σχολείο, να έρθουν, τους διάβαζα και έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η διαδικασία. Όταν πια τελείωσα το Γυμνάσιο, από το Λύκειο ήδη είχα κατασταλάξει. Ήμουν ανάμεσα σε δύο: ή θα πήγαινα Ιατρική ή θα πήγαινα για δασκάλα. Δεν τα κατάφερα στην Ιατρική, γιατί το αδύνατο μάθημα ήταν τα Μαθηματικά, δεν πέτυχα εκεί. Η δεύτερη προτίμησή μου ήταν το Παιδαγωγικό και η τρίτη η Νομική. Ιατρική δεν πέρασα, περνούσα στο Παιδαγωγικό και στη Νομική. Από τη στιγμή που η δεύτερη προτίμηση ήταν το Παιδαγωγικό πήγα εκεί, γιατί δηλώναμε τις σχολές με τη σειρά.
Διευθύντρια κατα κάποιο τρόπο μου επιβλήθηκε, όπως σας είπα. Δεν το είχα επιλέξει ποτέ.
6.Ποια ήταν η τελευταία τάξη που διδάξατε πριν γίνετε διευθύντρια και ποια εμπειρία αποκομίσατε;
Η τελευταία τάξη που δίδαξα ήταν στη Σύρο, Πέμπτη Τάξη με 22 παιδάκια, πολύ καλά παιδάκια, χαρούμενα, ανέμελα, ελεύθερα σαν εσάς, παίζανε μόνα τους τα απογεύματα, μαζεύονταν, τα πηγαίναμε πάρα πολύ καλά! Αυτό που αποκόμισα ήταν ότι θέλανε να φύγουν από το νησί τους, να πάνε να σπουδάσουν, αλλά το όνειρο όλων ήταν να επιστρέψουν πίσω. Δεν υπήρχε ούτε ένα παιδάκι που ήθελε να φύγει μετά και να μείνει κάπου αλλού εκτός από το νησί του. Έλεγαν ότι θα πάνε στο πανεπιστήμιο, όλοι θέλανε Αθήνα να πάνε να σπουδάσουν και να γυρίσουν μετά στη Σύρο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν, ότι τα παιδιά αυτά αγαπούσαν τόσο πολύ το νησί τους που θέλανε να ζήσουν εκεί και να προκόψουν εκεί.
7.Τι θα θέλατε να βελτιώσετε στο σχολείο γενικότερα;
Το σχολείο μας στηρίζεται πάρα πολύ από το Δήμο. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα σχολεία του νομού, όσον αφορά τις υποδομές. Αυτό που θα έπρεπε να γίνει είναι να δοθούν κίνητρα στους νέους γονείς του χωριού να μείνουν εδώ, έτσι ώστε να έχουμε παιδιά. Δηλαδή, αυτό που αν περνούσε από το χέρι μου θα ήθελα να γίνει (καμπάνια να το πω, προπαγάνδα να το πω) είναι να δοθούν κίνητρα από την πολιτεία να μη φεύγουν οι νέοι από το χωριό. Να μένουν εδώ, γιατί κακά τα ψέματα το σχολείο δεν είναι ούτε τα ντουβάρια του, ούτε οι υπολογιστές του, ούτε οι διαδραστικοί πίνακές του. Το σχολείο είναι τα παιδιά και αν δεν υπάρχουν παιδιά, δεν υπάρχει σχολείο!
8.Τελικά προτιμάτε να διδάσκετε ή να διευθύνετε ένα σχολείο;
Προτιμώ να διδάσκω! Η διεύθυνση είναι κάτι πολύ δύσκολο. Είναι ένας πολυδιάστατος ρόλος, έχει πάρα πολύ γραφειοκρατική δουλειά, έχεις να κάνεις με κόσμο, με τους μαθητές, με τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, με τους γονείς, με την Πολιτεία, με τον Δήμο, με φορείς του τόπου, του νομού. Και ουσιαστικά αυτό μετά από χρόνια σε εξουθενώνει. Πολλοί διευθυντές παθαίνουν αυτό που λέμε επαγγελματική εξουθένωση, γιατί θα πρέπει να ισορροπήσουν τα διδακτικά τους καθήκοντα με τα διοικητικά. Εγώ θεωρώ ότι αυτός που διοικεί ένα σχολείο θα πρέπει αποκλειστικά ή να το διοικεί, να είναι μόνο διευθυντής ή να είναι μόνο δάσκαλος. Και τα δύο δεν μπορούν να γίνουν. Όπως λέει και μια παροιμία πολλά καρπούζια κάτω από μια μασχάλη δεν κρατιούνται.
