Σκίτσο του μαθητή Μπατιρίδη Ηλία (Β1)

Πριν από μερικές μέρες πήραμε μεγάλη χαρά στο σχολείο μας! Η συμμαθήτριά μας Ιώ Μπίτζι, από το Β1, πήρε το δεύτερο βραβείο Διηγήματος στον 3ο  Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που διοργάνωσε το Πειραματικό Γυμνάσιο του Πανεπιστημίου Πατρών. Το διήγημά της με τίτλο «Για έναν καλύτερο κόσμο», μαζί με τα υπόλοιπα έργα παιδιών που διακρίθηκαν, θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση που θα οργανώσει το Πειραματικό Γυμνάσιο Πατρών, και θα δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικό έντυπο (e book). Εμείς δημοσιεύουμε το κείμενο της Ιούς και μια μικρή κουβέντα που κάναμε μαζί της μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Ιώ Μπίτζι  (Β1)                                                  

  Κεφάλαιο 1^ο        Κλεομένης

Ο κύριος Λεύκιος, κρατώντας παραμάσχαλα τον χαρτοφύλακά του, κατευθυνόταν με βήμα αργό προς την έξοδο του μεγαλοπρεπούς μεγάρου στο οποίο στεγαζόταν η Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Ατία. Ήταν ένας σκύλος εντυπωσιακός από πολλές απόψεις. Ψηλός και γεροδεμένος, με πυκνό χιονόλευκο τρίχωμα και φουντωτή μακριά ουρά. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν απόλυτα αρμονικά. Τα μάτια του είχαν ένα καθάριο γκρίζο χρώμα και η λευκή μακριά μουσούδα του σε συνδυασμό με την κατάμαυρη μύτη του ενίσχυαν το επιβλητικό του παράστημα. Βγαίνοντας μπήκε στο αυτοκίνητο που τον περίμενε σταθμευμένο ακριβώς έξω από το Κοινοβούλιο και έδωσε οδηγίες στον σοφέρ για τη διαδρομή που θα ακολουθούσε. Αναλογιζόταν ευχαριστημένος τη συνάντηση στην οποία μόλις είχε παρευρεθεί, με σκοπό την επίλυση κάποιων πρόσφατων προβλημάτων που είχαν προκύψει με τους Δάλμα, όταν τις σκέψεις του διέκοψε ένα δυνατό κουδούνισμα. Έβγαλε ενοχλημένος από τον χαρτοφύλακά του το τηλέφωνό του. «Ναι» γρύλισε. «Κύριε Λεύκιε, συγγνώμη που σας ενοχλώ», άκουσε μία φοβισμένη φωνή να του λέει, «αλλά η κυρία έχει μεταφερθεί στην κλινική». «Ήρθε η ώρα;» ρώτησε ανήσυχος. «Ναι» του αποκρίθηκε δισταχτικά η φωνή. Έκλεισε το τηλέφωνο αναστατωμένος και χαρούμενος συγχρόνως. «Πήγαινέ με στην κλινική» γάβγισε στον οδηγό. Δέκα λεπτά αργότερα το μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στην πιο φημισμένη κλινική της πρωτεύουσας. Ο κύριος Λεύκιος βγήκε από μέσα σε φαινομενικά ήρεμη κατάσταση και προχώρησε προς την είσοδο του ιδρύματος. Τρεις μέρες αργότερα έβγαινε από την ίδια αυτή πόρτα έχοντας στο πλάι του τη σύζυγό του, μία πανέμορφη, υπεροπτική σκυλίτσα με μεγάλα σκουροπράσινα μάτια και κατάλευκο ολόισιο τρίχωμα, η οποία κρατούσε τρυφερά στα χέρια της τον νεογέννητο γιο τους. Ο μικρός Κλεομένης Λεύκιος ήρθε στον κόσμο μια αναπάντεχα ζεστή μέρα του Γενάρη, που ο ήλιος είχε προβάλλει φωτεινός μες στην παγωμένη καρδιά του χειμώνα. Ήταν ένα κουταβάκι στρουμπουλό που θύμιζε χιονόμπαλα με το ολόλευκο τρίχωμά του, τα γκριζοπράσινα μάτια και τη φουντωτή του ουρίτσα. Η γέννηση αυτού του μικρού σκύλου έγινε ευρύτατα γνωστή σε όλη τη χώρα και γιορτάστηκε πανηγυρικά. Ήταν ο μοναδικός γιος του Κυβερνήτη της Ατία.

Κεφάλαιο 2^ο     Περσεφόνη   

Λίγες ημέρες νωρίτερα ένα ακόμα σκυλάκι είχε γεννηθεί, θηλυκό αυτή τη φορά, χωρίς η άφιξή του σε αυτόν τον κόσμο να γίνει αντιληπτή παρά μόνο από ορισμένα άτομα: τους γονείς και τον παππού της. Η Περσεφόνη Μελανίου είχε πρωτοαντικρίσει το φως  σε ένα στενάχωρο δωμάτιο ενός άθλιου νοσοκομείου. Ήταν ένα πλάσμα γλυκύτατο, με όμορφη, στιλπνή, κατάμαυρη γούνα, ροζ πατουσάκια και φωτεινά, βελουδένια, χρυσαφιά μάτια. Ήταν ένα ήσυχο μωρό, που δεν παίδευε τους γονείς του και όσο μεγάλωνε φανέρωνε πως ήταν έξυπνη και δυναμική. Ο κύριος Μελάνιος, ο πατέρας της, ήταν ένας ψηλός, σφιχτόκορμος σκύλος με φουντωτό κορακάτο τρίχωμα και γαλανά μάτια. Η γυναίκα του η κυρία Ανδρομάχη Μελανίου ήταν μία όμορφη σκυλίτσα, μικροκαμωμένη και λυγερή με απαλή εβένινη γούνα και υπέροχα, γεμάτα ζεστασιά κεχριμπαρένια μάτια. Η οικογένεια Μελανίου κατοικούσε σε ένα σπιτάκι στην πιο απόμερη άκρη ενός τεράστιου κήπου, στο κέντρο του οποίου δέσποζε ένα επιβλητικό μέγαρο.

Κεφάλαιο 3^ο     Η γνωριμία

Καθώς ο χρόνος κυλούσε, τα δύο σκυλάκια μεγάλωναν. Μια ζεστή μέρα του Μάρτη ο Κλεομένης βρισκόταν στο σπίτι του και έπαιζε στο δωμάτιό του υπό την επίβλεψη της κουβερνάντας του, μιας ηλικιωμένης κυρίας με μυωπία και ασθενική όσφρηση. Έπειτα από λίγη ώρα βαρέθηκε να παίζει μόνος του και βλέποντας πως η νταντά του συνέχισε να κοιμάται, πήρε το λαστιχένιο του κόκαλο, κατέβηκε τις σκάλες της έπαυλης, άνοιξε την εξώπορτα και πήδησε έξω. Η ημέρα ήταν μαγευτική. Ο ουρανός ήταν καταγάλανος και ασυννέφιαστος. Ένα δροσερό, απαλό αεράκι φυσούσε, εμποτισμένο με το άρωμα των αμέτρητων πανέμορφων λουλουδιών που λικνίζονταν ολάνθιστα κάτω από τις παιχνιδιάρικες αχτίδες του λαμπερού ήλιου. Τριγύρω ακούγονταν τιτιβίσματα πουλιών, ενώ πάνω από τα άνθη περιφέρονταν πολύχρωμες πεταλούδες. Ο μικρός Κλεομένης κατρακυλούσε χαρούμενα ανάμεσα στον καταπράσινο μανδύα που κάλυπτε προστατευτικά τη γη και στα φροντισμένα παρτέρια. Άξαφνα μια γαλάζια πεταλουδίτσα, μικροσκοπική και όμορφη στάθηκε για μια στιγμή στη χαριτωμένη, φουντωτή ουρά του σκυλάκου παίρνοντάς την για λουλούδι, αλλά μόλις αυτός την κούνησε ενθουσιασμένος, απομακρύνθηκε απογοητευμένη. Ο Κλεομένης τη φερμάρισε και καθώς εκείνη πετούσε μακριά του, την ακολούθησε γαβγίζοντας ζωηρά. Κυνηγώντας τη γοητευτική πεταλούδα, βρέθηκε στην πίσω μεριά του κήπου. Εκεί υπήρχαν λίγα μόνο λουλούδια, κρίνα κατάλευκα·  πάνω στα αγνά πέταλά τους οι δροσοσταλίδες λαμποκοπούσαν στο φως του ήλιου σαν διαμαντάκια. Δίπλα στα κρίνα ήταν σπαρμένες πύρινες τουλίπες. Όλος ο υπόλοιπος κήπος καταλαμβανόταν από γιγάντια δέντρα, ενώ σε μία άκρη φαινόταν ένα σπιτάκι. Ο μικρός προχώρησε παραξενεμένος. Η ηλικιωμένη γυναίκα που τον πρόσεχε δεν του επέτρεπε ποτέ να έρθει στην πίσω πλευρά του κτήματος. Καθώς περιδιάβαινε ανάμεσα στα δέντρα, διέκρινε μέσα στα μυρωδάτα κρίνα μία μικρή ολόμαυρη, χνουδωτή μπαλίτσα. Πλησίασε απορημένος. «Τι είναι αυτό;» αναρωτήθηκε. Όσο ζύγωνε άρχισε να ξεχωρίζει μερικές λεπτομέρειες. Η μαύρη μπάλα είχε και ουρά! «Μήπως είναι σκύλος;» σκέφτηκε. «Θα της μιλήσω» αποφάσισε. «Γεια σου» είπε δυνατά. Η μαύρη μπάλα στράφηκε προς το μέρος του και τότε ο Κλεομένης αντίκρισε δυο μάτια φωτεινά και μελιά να τον κοιτάζουν. «Γεια σου κι εσένα» άκουσε μια απαλή φωνή να τον αντιχαιρετά. «Πώς σε λένε;» τον ρώτησε η μαύρη σκυλίτσα. «Κλεομένη Λεύκιο. Εσένα;» «Περσεφόνη Μελανίου» του είπε εκείνη. «Κοίτα», αναφώνησε ο Κλεομένης, «είναι η πεταλούδα που κυνηγούσα». Η μενεξεδένια πεταλουδίτσα χόρευε μπροστά στα δύο σκυλάκια ανοιγοκλείνοντας προκλητικά τα αραχνοΰφαντα φτερά της. «Την πιάνουμε;» πρότεινε ο Κλεομένης κι εκείνη συμφώνησε. Αμέσως πήραν στο κατόπι την πεταλούδα κουνώντας παιχνιδιάρικα τις ουρές τους και γαβγίζοντας ζωηρά. Όταν έχασαν από τα μάτια τους την πεταλούδα, συνέχισαν να κυνηγιούνται μεταξύ τους. Κάποια στιγμή ο Κλεομένης πρόσεξε, καθώς έτρεχε, το λαστιχένιο του κόκαλο και το άρπαξε με τα δόντια του. Η Περσεφόνη βλέποντάς το τον πλησίασε με περιέργεια. «Τι είναι αυτό;» τον ρώτησε. «Αυτό είναι το λαστιχένιο κόκαλο που μου χάρισε ο μπαμπάς μου». «Εμένα ο δικός μου μπαμπάς, μου χάρισε μια χάρτινη μπαλίτσα. Πάω να τη φέρω» δήλωσε η Περσεφόνη κι έτρεξε προς το σπιτάκι.

Συζήτηση με την Ιώ

Συνέντευξη από τις: Σίντια Σεμούνι και Μαρίνα Νότο (Γ2)

-        Καλημέρα Ιώ και συγχαρητήρια για τη βράβευσή σου. Πώς σου φάνηκε που διακρίθηκες στον διαγωνισμό;

-        Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Θεωρούσα ότι το διήγημά μου είχε ατέλειες και δεν πίστευα ότι θα πάρω τη δεύτερη θέση…

-        Ποιο ήταν το θέμα του διαγωνισμού;

-        Το θέμα του διαγωνισμού ήταν εμπνευσμένο από δυο στίχους της ποιητικής σύνθεσης «Μαρία Νεφέλη» (1978) του Οδυσσέα Ελύτη: «Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη, ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της». Παρέπεμπε στο όνειρο και στο όραμα.

-        Πώς σκέφτηκες και «δούλεψες» αυτό το κείμενο;

-        Είχα περιορισμένο χρόνο.  Αρχικά, μετά από συζητήσεις με τους γονείς μου,  προχώρησα στην επιλογή του θέματος του διηγήματός μου (γεγονός που διήρκεσε τρεις μέρες ) και αμέσως μετά ξεκίνησα τη συγγραφή του. Για να το τελειώσω, μου πήρε δέκα μέρες. Επέλεξα το θέμα αυτό γιατί πιστεύω ότι είναι πρωτότυπο και περνάει μηνύματα κατά του ρατσισμού.

-        Πώς αισθάνεσαι όταν γράφεις ένα δικό σου κείμενο;

-        Αγχωμένη, χαρούμενη, ευχαριστημένη (από το αποτέλεσμα)!

-        Σ’ ευχαριστούμε πολύ, Ιώ, για την όμορφη κουβέντα!

-        Κι εγώ σας ευχαριστώ!

Έπαιζαν με την μπάλα και το κόκαλο κάτω από τη λυτρωτική σκιά των δέντρινων γιγάντων, όταν μια φωνή ακούστηκε από τη μεριά της έπαυλης. «Κλεομένη!» Η φωνή ακουγόταν ανήσυχη και φοβισμένη. «Η νταντά μου!» αναφώνησε το κουταβάκι. «Ξύπνησε επιτέλους!» εξήγησε στη φίλη του και την κάλεσε να συνεχίσουν το παιχνίδι στο σπίτι του. Προχώρησαν προς το αρχοντικό οι δυο τους, ο Κλεομένης κυνηγώντας τη χάρτινη μπάλα και η Περσεφόνη μασουλώντας το λαστιχένιο κόκαλο. «Εδώ είσαι μικρέ μου;» ρώτησε η γερασμένη κυρία με ανακούφιση. «Τι έκανες έξω; Έλα μέσα. Σε λίγο θα έρθει η μητέρα σου» είπε και τον άρπαξε βιαστικά από το χέρι, και χωρίς να ρίξει στη σκυλίτσα ούτε ματιά, έκλεισε ορμητικά την πόρτα. «Μπορεί να έρθει και η Περσεφόνη μαζί μου;» ρώτησε ο σκυλάκος. Η κουβερνάντα δεν του απάντησε και τον τράβηξε βιαστικά στο μπάνιο…

Κεφάλαιο 4^ο     Άσπρο, μαύρο

Όταν η κυρία Ηώς Λευκίου επέστρεψε στο σπίτι από την καθιερωμένη πρωινή επίσκεψη στη μητέρα της, βρήκε τον γιο της μπροστά στη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού να εξετάζει ανήσυχος κάθε γωνιά του φροντισμένου κήπου. «Κλεομένη, τι κάνεις, αγάπη μου» του είπε τρυφερά και τον πλησίασε για να τον φιλήσει. Ο μικρός στράφηκε προς το μέρος της χαρούμενος. «Πώς πέρασες;» τον ρώτησε η μητέρα του ενώ γευμάτιζαν όλοι μαζί. «Υπέροχα» απάντησε χαρούμενα ο σκυλάκος. «Απέκτησα μια καινούρια φίλη.» Οι γονείς του αντάλλαξαν μια ξαφνιασμένη ματιά. «Τι φίλη, αγόρι μου;» «Την Περσεφόνη, μια πολύ συμπαθητική σκυλίτσα» εξήγησε εκείνος. «Παίξαμε μαζί και περάσαμε πολύ ωραία». «Και είναι όμορφη η φίλη σου;» ρώτησε η υπεροπτική κυρία Λευκίου. «Ναι, πολύ, έχει κατάμαυρα μαλλιά και πολύ όμορφα χρυσαφένια μάτια» είπε συνεπαρμένος ο μικρός. Η μητέρα του άφησε κάτω το χρυσό πιρούνι που κρατούσε και τον κοίταξε έκπληκτη, ενώ ο πατέρας του, ο οποίος ετοιμαζόταν να φέρει στο στόμα του το κρυστάλλινο ποτήρι, το κατέβασε αργά και στύλωσε  τα γκρίζα μάτια του στο γιο του. «Τι χρώμα μαλλιά είπες πως έχει η φίλη σου;» είπε κοφτά η μητέρα του. «Μαύρο» είπε αθώα ο Κλεομένης. Η μητέρα του τον κοίταξε διαπεραστικά και αναστενάζοντας απαλά του είπε: «Άκουσέ με, γλυκέ μου. Πριν γεννηθείς εσύ, εγώ, ο πατέρας σου, πολύ παλιά, από τα αρχαία ακόμα χρόνια, οι κάτοικοι της Ατία πολέμησαν με τους Δάλμα, τους κατατρόπωσαν και τους αιχμαλώτισαν. Από τότε οι σκύλοι με αυτό το γουρσούζικο χρώμα, αυτοί οι σατανάδες, είναι δούλοι μας. Αυτή είναι η θέση τους, η μοναδική που τους αξίζει. Έχεις αντιληφθεί, βέβαια, πως όλοι οι υπηρέτες μας είναι μαύροι. Η φυλή τους είναι κατώτερη από την καθαρόαιμη, ολόλευκη δική μας. Το χρώμα τους, άλλωστε, το αποδεικνύει. Όσο για την Περσεφόνη σου, είναι η κόρη του κηπουρού και της μαγείρισσας. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι δεν σου αρμόζει να κάνεις μαζί της παρέα» ολοκλήρωσε η κυρία Λευκίου αγέρωχα. «Ναι, αλλά η Περσεφόνη δεν είναι κατώτερη, είναι πολύ καλή και είναι φίλη μου», επέμεινε ο μικρός, «τι σημασία έχει το χρώμα της;» Η μητέρα του τον κοίταξε αποσβολωμένη. «Μα μόλις σου εξήγησα τη σημασία του χρώματός της» του είπε εκνευρισμένη. Ο Κλεομένης ξεκίνησε να διαμαρτύρεται, αλλά τότε ακούστηκε η φωνή του πατέρα του: «Η μητέρα σου έχει δίκιο, αγόρι μου, βέβαια, υπερβάλλει λίγο, αλλά σε γενικές γραμμές έχει δίκιο. Όταν  μεγαλώσεις,  θα καταλάβεις.» Ο μικρούλης έσκυψε το κεφάλι. «Η φίλη μου δεν είναι κατώτερη. Μια μέρα, όταν μεγαλώσω, θα καταλάβετε ότι έχετε άδικο» σκέφτηκε πεισματωμένος. Ενώ όλα αυτά διαδραματίζονταν στο σπίτι του Κλεομένη, μία παρόμοια σκηνή διεξαγόταν στο καθιστικό της οικογένειας Μελανίου. «Με ποιον είπες πως έπαιξες;» ρώτησε η κυρία Ανδρομάχη γουρλώνοντας τα υπέροχα μάτια της. «Με τον Κλεομένη» είπε η κόρη της. Ο κύριος Μελάνιος κοίταξε την Περσεφόνη. Μια σκιά φόβου σκέπασε το καθάριο χρώμα των ματιών του. «Σας είδε κανένας μαζί;» ρώτησε χαμηλόφωνα. «Όχι, κανένας, εκτός από μία κυρία που ο Κλεομένης την αποκάλεσε νταντά» απάντησε η μικρούλα χαμηλώνοντας ασυναίσθητα κι εκείνη τον τόνο της φωνής της. «Αλλά τι σημασία έχει;» αναρωτήθηκε. Ο κύριος και η κυρία Μελανίου κοιτάχτηκαν φοβισμένοι και ο πατέρας της άρχισε να της εξιστορεί πως χιλιάδες χρόνια πριν είχε γίνει ένας φοβερός πόλεμος ανάμεσα στους Ατία και τους Δάλμα και πως οι Δάλμα ηττήθηκαν. «Από τότε», συμπλήρωσε η μητέρα της, «είμαστε δούλοι των άσπρων. Εσύ και ο μικρός Κλεομένης δεν γίνεται να είστε φίλοι. Κανείς δεν θα το αποδεχτεί, γλυκιά μου, και ειδικά οι γονείς του. Ο πατέρας του είναι ο Κυβερνήτης της Ατία και η μητέρα του η πρώτη κυρία της χώρας. Θα θυμώσουν πολύ μόλις το μάθουν και ίσως να διακινδυνευτεί η θέση μας σ’ αυτό το σπίτι. Όσο για το λαστιχένιο κόκαλο που ζητάς να σου πάρουμε, προορίζεται μόνο για άσπρα σκυλάκια», κατέληξε η κυρία Ανδρομάχη. «Τα μαύρα νεογέννητα σκυλάκια δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα άσπρα παρά μόνο στο χρώμα, αλλά πρέπει να βάλεις καλά στο μυαλό σου, Περσεφόνη, πως με βάση το χρώμα γεννιούνται ελεύθερα και με ένα λαμπρό μέλλον ή σκλαβωμένα και με μία προκαθορισμένη πορεία» είπε κουρασμένα ο κύριος Μελάνιος. «Μα αυτό είναι άδικο» διαμαρτυρήθηκε η μικρούλα. «Ο κόσμος δεν είναι δίκαιος, παιδί μου» αναστέναξε  ο κύριος Μελάνιος. «Και τι κάνουμε εμείς γι’ αυτό;» αναρωτήθηκε η σκυλίτσα. «Στο παρελθόν ο λαός μας εξεγέρθηκε αρκετές φορές κατά των λευκών, αλλά όλες οι ενέργειές μας κατέληξαν σε ανελέητες σφαγές» δήλωσε παραιτημένα ο πατέρας της. «Όταν μεγαλώσω, θα τον αλλάξω αυτόν τον κόσμο» σκέφτηκε αποφασισμένα η Περσεφόνη. Στα γεμάτα ζεστασιά σχιζαμυγδαλάτα μάτια της είχε ανάψει μια άσβεστη φλόγα προσδίδοντας στο όμορφο πρόσωπό της μια έκφραση άγριας αποφασιστικότητας.

Κεφάλαιο 5^ο    Δάλμα θα πει δυστυχία   

Καθώς οι εποχές εναλλάσσονταν και διαδέχονταν η μία την άλλη, τα δύο σκυλάκια είχαν αρχίσει τη φοίτησή τους στο σχολείο. Όσο κι αν προσπάθησαν οι γονείς τους να τα απομακρύνουν, ο Κλεομένης και η Περσεφόνη πάντοτε έβρισκαν λίγο χρόνο για να συναντιούνται στον κήπο και να παίζουν μαζί, αποκρύπτοντας από όλους αυτές τις συναντήσεις. Όταν, μάλιστα, έμαθαν να διαβάζουν, ο Κλεομένης άρχισε να φέρνει βιβλία από την τεράστια βιβλιοθήκη του σπιτιού του στην Περσεφόνη για να τα διαβάζει κι εκείνη. Η απουσία των βιβλίων περνούσε απαρατήρητη από τον πολυάσχολο πατέρα του και τη φιλάρεσκη μητέρα του, οπότε ο Κλεομένης πολλές φορές τα χάριζε στην αγαπημένη του φίλη που λάτρευε το διάβασμα. Διαβάζοντας η Περσεφόνη αισθανόταν να ωριμάζει, άρχισε να σκέφτεται πιο πολύπλοκα και να κατανοεί έννοιες αφηρημένες. Σιγά σιγά κατάλαβε πως το να αποδείξει σε όλους ότι οι μαύροι σκύλοι ήταν εξίσου χαρισματικοί με τους άσπρους, δεν ήταν κάτι το τόσο απλό, όπως φανταζόταν αρχικά. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούσε όλο και περισσότερο την ανισότητα ανάμεσα στους Δάλμα και τους Ατία. Ο φίλος της φοιτούσε σε ένα κολέγιο των λευκών, ενώ εκείνη παρακολουθούσε τα μαθήματα που παραδίδονταν κάθε μέρα από έναν καθηγητή, τον κύριο Πυθαγόρα, σε ένα παραμελημένο κτήριο στις συνοικίες των μαύρων. Ακόμα θυμόταν με φρίκη την πρώτη φορά που αντίκρισε τις άθλιες αυτές συνοικίες, όταν επισκέφτηκαν τον αγαπημένο της παππού. Οι τραγικές εικόνες που είδε τότε έμειναν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό της. Τα σπίτια ήταν χτισμένα από ευτελή υλικά, ενώ υπήρχαν μόνο χωματόδρομοι γεμάτοι λάσπες και κοπριά. Η Περσεφόνη κοίταζε τριγύρω σοκαρισμένη. Οι σκύλοι κυκλοφορούσαν ημίγυμνοι, σκεπασμένοι με βρώμικα, ξεθωριασμένα κουρέλια. Στις γωνίες των λασπωμένων δρόμων ήταν καθισμένα μικρά σκυλάκια, με τα κοκαλιάρικα χεράκια τους απλωμένα ικετευτικά προς τους περαστικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πιο πεινασμένοι από αυτά. Στους δρόμους εκτός από τους επαίτες σκυλάκους ήταν σωριασμένοι κατάχαμα μερικοί σκύλοι. Άλλοι πάλι, φαίνονταν λιπόθυμοι. Η Περσεφόνη τρομαγμένη στριμώχθηκε ανάμεσα στους γονείς της. Όλη η συνοικία ανέδιδε μία αποτρόπαια μυρωδιά οινοπνεύματος, ξινισμένου ιδρώτα και φθηνού καπνού. Η μικρούλα ρώτησε τον πατέρα της τι συνέβη σ’ αυτούς τους κυρίους που κείτονταν χάμω κι εκείνος της εξήγησε πως ήταν εξαρτημένοι από το αλκοόλ και τις ναρκωτικές ουσίες. Το σούρουπο, καθώς επέστρεφαν στο σπίτι τους, κάποιος χαιρέτησε τον πατέρα της, εκείνος ανταπέδωσε τον χαιρετισμό σκύβοντας δουλικά το κεφάλι και τάχυνε το βήμα του. Ο άγνωστος ήταν ένας σκύλος χοντροκάμωτος με ορθωμένο κατάμαυρο τρίχωμα, φορτωμένος με ολόχρυσες βαριές αλυσίδες. Εκείνο, όμως, που της έμεινε αξέχαστο ήταν τα μεγάλα μάτια του. Είχαν το χρώμα του σκυθρωπού ουρανού που προμηνύει μπόρα και την παγωμένη λάμψη του παγόβουνου που πλέει στην καθάρια επιφάνεια μιας ψυχρής θάλασσας. Όταν έφτασαν στο σπίτι τους η Περσεφόνη ρώτησε τον πατέρα της ποιος ήταν ο κύριος που τον χαιρέτησε. «Είναι ο πλουσιότερος μαύρος σκύλος, ο μεγαλύτερος λαθρέμπορος. Διακινεί τεράστιες ποσότητες αλκοόλ, φθηνών ναρκωτικών και τσιγάρων» της εξήγησε ο κύριος Μελάνιος. «Οι μαύροι τον τρέμουν, γιατί στο παρελθόν είχε σκοτώσει πολλούς δικούς μας» συμπλήρωσε η κυρία Ανδρομάχη. Η Περσεφόνη εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε ελάχιστα…

Κεφάλαιο 6^ο    Η επανάσταση   

Τα χρόνια κύλησαν. Ο Κλεομένης αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή, αφού προοριζόταν για τη διαδοχή του πατέρα του στο αξίωμα του Κυβερνήτη. Η Περσεφόνη εργαζόταν ως νοσηλεύτρια σε ένα από τα Νοσοκομεία για Δάλμα. Παράλληλα, όμως, με την εργασία της, επισκεπτόταν τα καφενεία της φτωχικής συνοικίας παρακινώντας τους ομόφυλούς της να κάνουν στάσεις εργασίας και απεργίες, ώστε να κλείσουν τα εργοστάσια και να σταματήσει η παραγωγή της χώρας τους. «Πρέπει να ξεσηκωθούμε όλοι, να βγούμε στους δρόμους, να κάνουμε ειρηνικές διαδηλώσεις και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, είμαστε όλοι ίσοι» επαναλάμβανε συνεχώς. Τα πύρινα λόγια της δυνάμωναν τις μαραμένες ψυχές των καταπιεσμένων και ξεκαθάριζαν στο θολωμένο τους μυαλό τον σκοπό της: την ελευθερία και την ισότητα ανάμεσα στις δύο φυλές. Αρχές  του Σεπτέμβρη έγινε η πρώτη μαζική απεργία διάρκειας δύο μηνών. Χιλιάδες μαύροι ξεχύθηκαν στους δρόμους κραυγάζοντας συνθήματα και κατέληξαν μπροστά στη Βουλή των Ατία, όπου έκαναν καθιστική διαμαρτυρία. Γρήγορα όμως οι μπράβοι των άσπρων τους υποχρέωσαν να διαλυθούν. Την πρώτη αυτή απεργία διαδέχτηκαν άλλες, μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας. Όλες οι μηχανές σιώπησαν στα εργοστάσια. Μία ολόμαυρη λαοθάλασσα πλημμύρισε τους δρόμους της Ατία. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης βρίσκονταν σε παράκρουση. Η εξέγερση των Δάλμα ήταν το πρώτο θέμα: «Πίεση από το εξωτερικό προς την Κυβέρνηση για άμεσο και αίσιο τέλος», «Συνεχίζεται η τρίμηνη απεργία των Δάλμα», «Κλειστά όλα τα εργοστάσια και οι επιχειρήσεις της χώρας», «Ανεπάρκεια προϊόντων λόγω της απεργίας των μαύρων». Ο κύριος Λεύκιος έκλεισε εκνευρισμένος την εφημερίδα και την πέταξε στο περίτεχνο τραπέζι του σαλονιού. Τελικά, θα αναγκαστώ, εκτός από τη μείωση του δεκαεξάωρου σε οκτάωρο, να τους παραχωρήσω και άλλα δικαιώματα, είπε αναστενάζοντας βαριά. «Τι ανοησίες είναι αυτές», αναφώνησε η γυναίκα του θυμωμένη, «και αυτό που τους έδωσες είναι πολύ! Θέλεις να τους εξισώσεις με εμάς;» «Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς» την αντέκρουσε ο Κυβερνήτης. «Αν είχαν χρησιμοποιήσει βία, θα ήταν εύκολο, αλλά θα έσερνα τη χώρα σε έναν αιματηρό πόλεμο» κατέληξε κουρασμένα. Ο Κλεομένης παρέμεινε σιωπηλός. Εκείνος ήξερε πως πίσω από αυτήν τη δυναμική εξέγερση ήταν η Περσεφόνη, η αγαπημένη του κρυφή φίλη. Δεν ξέχασε ποτέ τα λόγια της: «Όταν μεγαλώσω, θα κάνω τους Ατία ίσους με τους Δάλμα». Και εκείνος υποσχέθηκε ότι θα τη βοηθήσει… Ένα χρόνο μετά την έναρξη της επανάστασης, στους τίτλους των εφημερίδων ανακοινώθηκαν τα εξής: «Και άλλα δικαιώματα παραχωρεί η Κυβέρνηση στους Δάλμα. Οι νεαροί Δάλμα θα έχουν τη δυνατότητα να σπουδάζουν στην Ιατρική και τη Νομική Σχολή», «Αναβάθμιση των συνοικιών των Δάλμα», «Σημαντικές αυξήσεις στους μισθούς των Δάλμα». Έτσι, οι απεργίες έληξαν φαινομενικά οριστικά.

Κεφάλαιο 7^ο     Ο νέος κόσμος    Δύο χρόνια μετά… Μόλις ο Κλεομένης ανέλαβε την εξουσία, έχοντας διαδεχθεί τον πατέρα του μετά τον θάνατό του, χωρίς να αμφιβάλλει καθόλου για την ορθότητα των πράξεών του, κατέστησε ίσες τις δύο φυλές. Μερικούς μήνες αργότερα, βγαίνοντας από τη Βουλή, ο Κλεομένης άκουσε το τηλέφωνό του να καλεί. «Κύριε, με συγχωρείτε για την ενόχληση, αλλά η κυρία Περσεφόνη μόλις μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο» δήλωσε η νέα λευκή οικονόμος της κατοικίας του. «Είναι καλά;» ρώτησε ανήσυχος. «Ναι, κύριε, είναι πολύ καλά». Βγήκε έξω και μπήκε στο αυτοκίνητό του βιαστικά. Τρεις ώρες αργότερα κρατούσε στα χέρια του τη νεογέννητη κόρη του. Ένα σκυλάκι κάτασπρο με βουλίτσες σαν πιτσιλιές από μαύρη μπογιά πάνω στο απαλό του τρίχωμα. «Πώς προτείνεις να ονομαστεί ο νέος λαός;» ρώτησε τρυφερά ο Κλεομένης την αγαπημένη του σύζυγο στην έξοδο του νοσοκομείου. Και η Περσεφόνη απάντησε: «Μα, φυσικά, Δαλματία»…

1. Βιλαζεροπούλου Αφροδίτη (Γ1)
2. Δογγούλη Κωνσταντίνα (Γ1)
3. Μπίμπα Ιόλη (Γ2)
4. Μωυσίδη Μελίνα-Ειρήνη (Γ2)
5. Νότο Μαρίνα (Γ2)
6. Νικηφόροβα Αναστασία (Γ3)
7. Κατίκη Ιωάννα (Γ1)

Η Σεβαστή μίλησε με κάποιες από τις παίκτριες και με την κυρία Μαλλιαρού (προπονήτρια και συνοδό τους).

-        Περιγράψτε μας με λίγα λόγια το παιχνίδι. Ποιες ήταν οι χειρότερες και ποιες οι καλύτερες στιγμές του;

-        Μελίνα: Στην αρχή του παιχνιδιού είχαμε αρκετό άγχος, όμως κατά βάθος είχαμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Κατά τη γνώμη μου ο αγώνας δεν ήταν επιθετικός, αλλά υπήρχε μια φιλική ατμόσφαιρα. Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν βάλαμε το γκολ στο πέναλντι, ενώ κακές στιγμές  ήταν –κατά τη γνώμη μου- οι πολλές ευκαιρίες που είχαμε να βάλουμε γκολ και τις χάσαμε ..!

-        Ποιο ήταν το σκορ  και ποιες έβαλαν τα γκολ;

-        Ιωάννα: Το ματς έληξε 1-0 για το Γυμνάσιό μας. Υπήρξαν πολλές ευκαιρίες να αυξήσουμε το σκορ, αλλά, όπως είπε η Μελίνα δεν είχαμε την τύχη και τη ευστοχία να σκοράρουμε. Το νικητήριο γκολ ήταν της Αφροδίτης Βιλαζεροπούλου (Γ1). Μπήκε στα πέναλτι, μετά από πολλές προσπάθειες, γιατί ούτε εμείς ούτε η αντίπαλη ομάδα σκοράραμε κατά τη διάρκεια του αγώνα.

-        Θεωρείτε ότι ήταν παίξατε ένα καλό παιχνίδι; Θα το κατατάσσατε ανάμεσα στα καλύτερα παιχνίδια σας;

-        Αφροδίτη: Πιστεύω πως δεν ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια μας, αλλά είμαστε ευχαριστημένες! Ήμασταν κουρασμένες από τις πολύωρες μετακινήσεις σε μια περίοδο εξετάσεων (εντός και εκτός σχολείου) και έτσι είμαστε απολύτως ικανοποιημένες από το αποτέλεσμα!  

-        Πώς αισθάνεστε μετά από αυτή τη νίκη;

-        Ιόλη: Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενες που τιμήσαμε για άλλη μια φορά το όνομα του σχολείου μας. Είμαστε και πιστεύουμε πως θα παραμείνουμε αήτητες, και είμαστε περήφανες που μας δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσουμε την παράδοση του σχολείου μας στο γυναικείο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου!

-        Κυρία Μαλλιαρού, εσείς είστε ευχαριστημένη από την απόδοση των κοριτσιών;

-        Ναι, είμαι απολύτως ευχαριστημένη, τα κορίτσια έπαιξαν πολύ καλά. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, θα ήταν διαφορετικό, αν οι ευκαιρίες που είχαμε μπορούσαν να γίνουν γκολ. Παρόλα αυτά, δεν παύουν να είναι όλες τους απίθανες παίκτριες.

-        Ήταν έκπληξη για σας ότι πήραν το πρωτάθλημα ή το περιμένατε;

-        Όχι, δεν ήταν, γιατί ξέρω τις δυνατότητές τους και δεν περίμενα τίποτε λιγότερο. Άξιζαν το κύπελλο.

-        Θεωρείτε ότι το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό αν τα κορίτσια στην ομάδα μας δεν ήταν τόσο δεμένα μεταξύ τους;

-        Ασφαλώς! Τα κορίτσια είναι φίλες και για το λόγο αυτό συνεργάζονται τόσο καλά. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η αλληλεγγύη και η ομαδικότητα φέρνουν πάντα τη νίκη!

Συνέντευξη: Σεβαστή Τσιρκούδη (Γ3)

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Την Τρίτη 8 Μαΐου 2018, τέσσερις μαθήτριες από το Γ1 (Βιλαζεροπούλου Αφ., Δογκούλη Κων., Ζορμπά Ελ., Κατίκη Ιω.), με τη βοήθεια και την καθοδήγηση του καθηγητή μας της Χημείας κ. Στράτου Ματσέλη, συμμετείχαμε σε μια δράση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του Δημαρχείου Πολυγύρου. Τη διοργάνωσε το Ε.Κ.Φ.Ε. Χαλκιδικής με σκοπό να προκαλέσει το ενδιαφέρον των μαθητών για τις Φυσικές Επιστήμες και να αντιληφθούν την άμεση σχέση τους με την καθημερινότητα.

Το Γυμνάσιό μας πήρε μέρος στη δράση αυτή με την παρουσίαση του πειράματος του “θερμού πάγου”. Κατά τη διάρκεια του πειράματος, παράλληλα με την επίδειξή του, εξηγούσαμε σε γονείς, καθηγητές και μαθητές τις επιστημονικές αρχές που το διέπουν.

Στο χώρο της διοργάνωσης πραγματοποιήθηκαν πολλά ακόμη πειράματα από ομάδες άλλων σχολείων της Χαλκιδικής. Κάποια από αυτά είχαμε την ευκαιρία να τα παρακολουθήσουμε και μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, όπως το πείραμα των Ν. Μουδανιών με τίτλο «Το νερό γίνεται κρασί».

Η συμμετοχή μας στη δράση μάς γέμισε με συναισθήματα ικανοποίησης. Η προετοιμασία και η εκτέλεση του πειράματος, μας πρόσφεραν τη χαρά της ομαδικότητας και μας έκαναν να αισθανθούμε υπεύθυνες για το αποτέλεσμα. Επιπλέον, μάθαμε και δημιουργήσαμε νέα πράγματα, γνωρίσαμε άλλους μαθητές και καθηγητές. Με σιγουριά, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε πως η εμπειρία αυτή εκτός από διδακτική ήταν και διασκεδαστική, οπότε θα θέλαμε οπωσδήποτε να επαναληφθεί! Αναρωτιόμαστε μάλιστα γιατί τέτοιες ευχάριστες και ωφέλιμες εκδηλώσεις δεν συμβαίνουν συχνότερα, με τη συμμετοχή περισσότερων (αν όχι όλων) των μαθητών.

Παρακάτω, σας παρουσιάζουμε το πείραμά μας, με την ευχή του χρόνου να είμαστε πάλι εκεί!

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ “ΘΕΡΜΟΥ ΠΑΓΟΥ”

Ο “θερμός πάγος” είναι ένα υπέρκορο υδατικό διάλυμα οξικού νατρίου (δηλ. δεν είναι πάγος), το οποίο με προσθήκη ακόμη και ενός κρυστάλλου οξικού νατρίου (πυρήνας κρυστάλλωσης) ή μικρή ανάδευση προκαλεί κρυστάλλωση του οξικού νατρίου (σχηματισμός κρυστάλλων). Στην περίπτωσή μας μάλιστα η μετατροπή αυτή είναι εξώθερμη –η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 54⁰C– και επομένως το στερεό (ίζημα) που σχηματίζεται είναι θερμό.

Ελ. Ζορμπά (Γ1)

Πριν λίγες μέρες, παιδιά του σχολείου μας, με την καθοδήγηση καθηγητών τους, προχώρησαν σε μια οικολογική παρέμβαση, που θα ομορφύνει το Πευκοχώρι: συγκέντρωσαν, καθάρισαν και… ζωγράφισαν τους κάδους του χωριού, δίνοντας μια χαρούμενη νότα στην καθαριότητά του! Εμείς μιλήσαμε με τον Διευθυντή μας για τη δράση και πήραμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

-        Καλημέρα κ. Κύρλα! Πώς σκεφτήκατε να προχωρήσετε σε μια τέτοια δράση;

Η δράση άρχισε το Σεπτέμβριο του 2017 και υλοποιήθηκε την Τρίτη 15 Μαΐου, στα πλαίσια του προγράμματος ομαλής μετάβασης των μαθητών της Στ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Πευκοχωρίου στο Γυμνάσιο Πευκοχωρίου. Ο στόχος μας είναι να υπενθυμίσουμε στους κατοίκους τη σημαντικότητα της προστασίας του περιβάλλοντος, με μια δυνατή εικαστική παρέμβαση των σχολείων.  

-        Υπήρχαν συνεργάτες εκτός σχολείου που βοήθησαν;

Είχαμε σημαντική βοήθεια από την Κ.Ε.Δ.Η.Κ., που μας παραχώρησε τα χρώματα και τα μπλουζάκια, καθώς επίσης και από την κυρία Ειρήνη Μαλτέζου, και την Τζούλι Λισένγκο, που φιλοτέχνησε για την εκδήλωση την όμορφη επιγραφή μας.

-        Πώς ξεκίνησε και οργανώθηκε το σχέδιο;

Η ιδέα ήταν δική μου. Αναπτύχθηκε και επεκτάθηκε όμως με τη συνεργασία του Δημοτικού Πευκοχωρίου και του Δημοτικού Πολυχρόνου. Στη διακόσμηση των κάδων συμμετείχαν σαράντα μαθητές, οι οποίοι έλαβαν μέρος στα Περιβαλλοντικά προγράμματα του Γυμνασίου μας. Αρκετοί εκπαιδευτικοί παρευρέθηκαν και βοήθησαν, όπως οι υπεύθυνοι προγραμμάτων του Γυμνασίου, Ε. Αθανασούλα, Ε. Κατόπη, Ν. Νικολέτος, Γ. Ματάμης, Ε. Βερβασάβας και οι δάσκαλοι της Στ΄ τάξης του Δημοτικού.

-        Ποιο είναι το μήνυμα της δράσης αυτής;

Το μήνυμα της δράσης είναι ότι το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικό και ότι όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε για να διατηρήσουμε την φύση όμορφη. Επίσης να προστατεύσουμε το περιβάλλον και να δηλώσουμε ότι ακόμη και ένας κάδος μπορεί να είναι όμορφος και να αποτελεί ένα έργο τέχνης.

ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ…,THINK GREEN είναι το σύνθημά μας!

Συνέντευξη: Σεβαστή Τσιρκούδη  (Γ3)

Δημοσιεύουμε εδώ δύο ακόμη κείμενα από μαθητές του σχολείου μας, που συμμετείχαν στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Πειραματικού Γυμνασίου του Πανεπιστημίου Πατρών. Μπορεί να μη βραβεύτηκαν, αλλά για μας είναι σημαντικά, αφού μας αρέσει που οι συμμαθητές μας δημιουργούν. Κάθε προσωπική δημιουργία  είναι σημαντική!

Ηλίας Μπατιρίδης (B1)

Μόλις πιάσω το πινέλο, αρχίζει το ταξίδι

παίζω με τα όνειρά μου, σαν να ’ναι  παιχνίδι.

Η φαντασία τρέχει και δεν σταματάει,

αλλά όταν τη συναντάω μου χαμογελάει.

Προσπαθώ να προλάβω, αλλά δεν μπορώ

τα λεφτά κρύβονται κι εγώ τ’ αναζητώ.

Όλοι μου ζητάνε κι ο χρόνος εξαντλείται,

αφήστε με να ξεκουραστώ, αν μπορείτε.

Ύστερα με κοιτάνε μ’ ενθουσιασμό και πάλι,

προσπαθώ να με αποδείξω, όπως και οι άλλοι.

Τα πόδια μου τρέμουν και  αγωνία με γεμίζει

τη δουλειά  την έχω, κι αυτό με ανακουφίζει.

Ο πίνακας γυαλίζει και η ψυχή λαχταρά

πόσο θα ‘θελα να ήμουν σαν τ’ άλλα παιδιά.

Δίνω δώρα και πάλι θέλουν κι άλλα

νομίζουν πως είναι σαν να παίζεις μπάλα!

Δουλεύοντας με κούραση, με κόπο, με αγωνία

τα μάτια κουρασμένα, στον κόσμο με τα θηρία.

Ο χρόνος έξω παίζει και γελάει

αλλά εγώ δεν τον νιώθω, ενώ με κοιτάει.

Η καρδιά μου χαρούμενη για την τελική ζωγραφιά

και όλοι έχουν μείνει δίχως μιλιά.

Ο ζωγράφος ευτυχισμένος για τη ζωή του

χαρά, χρώμα, αγάπη, όλα τα ‘χει η ψυχή του.

Ειπώθηκαν πολλά σ’ αυτόν το κόσμο,

αλλά ένα θα σας πω, και ένα μόνο:

«Αν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη,

μόνο τότε θα μπορέσεις να σταθείς πάνω σ’ αυτή!»

Ζωή Κεσίδου  (B1)

Κάποτε, δυο λουλούδια ξεφύτρωσαν στη γη, δύο πανομοιότυπα τριαντάφυλλα, δυο δίδυμες αδελφές, δυο αχώριστες καρδιές. Η Ευθυμία και η Ελπίδα. Αυτά τα δυο άνθη, σχεδόν σε όλα είχαν κοινές απόψεις, κοινά συναισθήματα και η μια διαισθανόταν τους πόνους και τους προβληματισμούς  της άλλης. Επιπλέον, εάν η μια βρισκόταν σε κίνδυνο, η άλλη απευθείας το αντιλαμβανόταν χάρις στο ένστικτό της. Το μόνο που τις ξεχώριζε ήταν η ενδυμασία τους. Και οι δυο είχαν κάτασπρη επιδερμίδα σαν το χιόνι. Μάτια γαλαζοπράσινα σαν να είχαν ενώσει τη θάλασσα με τα φυτά. Μαλλιά μακριά, καστανά και τόσο αστραφτερά, που έλαμπαν σαν το ήλιο.

Τα δυο κορίτσια κατοικούσαν σε ένα χωριό της Χαλκιδικής. Στη Χανιώτη. Είχαν νέους γονείς, οι οποίοι πάντα είχαν αμφιβολίες για ό,τι έκαναν, διότι φοβόντουσαν να μην κάνουν κάποιο λάθος και καταστρέψουν τις ζωές των παιδιών τους. Τις αγαπούσαν ολόψυχα, έκαναν τα πάντα γι’ αυτές, δούλευαν σκληρά για να τις γαλουχήσουν και  αποταμίευαν χρήματα για τις σπουδές τους.

Στις αρχές η οικογένεια ζούσε αρμονικά, χωρίς την έλλειψη κάποιου προσώπου. Όταν όμως τα κορίτσια έκλεισαν τα οχτώ, η μοίρα τους γύρισε την πλάτη. Μια φορά που οι γονείς τους ταξίδευαν στη Γερμανία για επαγγελματικούς λόγους, το αεροπλάνο τους ξαφνικά εξαφανίστηκε και οι ίδιοι δεν επέστρεψαν ποτέ. Εκείνο το πρωί οι διδυμούλες, όπως το φυτικό κύτταρο, έχασαν το κυτταρικό τους τοίχωμα, το οποίο το στηρίζει. Έτσι και αυτές έχασαν τους ήρωές τους, τους «φίλους» τους, το στήριγμά τους.

Την επόμενη μέρα, με τη βοήθεια της γειτόνισσάς τους μεταφέρθηκαν σε ένα ορφανοτροφείο της Δράμας. Δυστυχώς, οι αδελφές πάλι δεν στάθηκαν τυχερές. Επειδή ήταν νέες άρχισαν να τις εκμεταλλεύονται για να μαζέψουν χρήματα. Τις έστελναν να ζητιανεύουν, και αν έφερναν αντίρρηση τις πήγαιναν με το ζόρι, ειδάλλως έλεγαν πως θα έβγαζαν τα κρεβάτια τους έξω, για να κοιμηθούν στο κρύο και να «βάλουν μυαλό»… Πόσο μοχθηρός πρέπει να είναι ένας άνθρωπος, ώστε να παίζει με τις αθώες ψυχές των παιδιών;

Ύστερα από λίγα χρόνια, εξαιτίας αυτής της κακομεταχείρισης, η Ελπίδα σιγά σιγά άρχισε να αποκτά μια σοβαρή αρρώστια στον εγκέφαλο. Όταν το έμαθαν αυτό οι δίδυμες, έκλαιγαν ώρες ατελείωτες πάνω στα μικροσκοπικά κρεβατάκια τους. Πιο πολύ έκλαιγαν για το γεγονός ότι η Ελπίδα έπρεπε να παραμείνει στο νοσοκομείο χωριστά από την Ευθυμία, μέχρι να βρεθεί το συγκεκριμένο ποσό χρημάτων για να γίνει η εγχείρισή της και να επιστρέψει στην αδελφή της.

Το πρωί που έφυγε η Ελπίδα, η Ευθυμία κάθισε στο πάτωμα και άρχισε να παρακολουθεί το ολοκαίνουριο δωμάτιό της, στο νέο και ειρηνικό ορφανοτροφείο που στάλθηκαν τα κορίτσια, έπειτα από δεκάδες παρακλήσεις. Όταν γύριζε και κοίταξε το κρεβάτι της αδελφής της, τα μάτια της βούρκωναν και τα μάγουλα της πλημμύριζαν με δάκρυα. Αμέσως βγήκε από μέσα της μια γαλήνια φωνή γεμάτη με ελπίδες. «Μακάρι να ήταν εδώ θεέ μου»…Τα λόγια, της πετούσαν σαν αέρας από το στόμα της και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, είχαν καλύψει όλη την κρεβατοκάμαρά της. Παρόλα αυτά ύστερα από ώρες απόλυτης ησυχίας ,αποφάσισε να εξερευνήσει το δωμάτιό της, ώστε να απομακρύνει τις κακές της σκέψεις.

Το δωμάτιο είχε μια μεγάλη γαλάζια ντουλάπα στη μέση των κρεβατιών, δυο μικρά γραφεία με τιρκουάζ καρέκλες και μια πελώρια βιβλιοθήκη. Παράλληλα είχε και μια εικόνα της Παναγίας πάνω από την έδρα της και εκεί προσευχόταν καθημερινά ώστε να θεραπευτεί η αδελφή της. Όλα ήταν έτσι όπως τα ονειρευόταν από μικρή, όμως την απουσία της αδελφής της δεν την είχε φανταστεί ποτέ.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, καθώς ξεφύλλιζε τα βιβλία που ήταν τοποθετημένα πάνω στο γραφείο της Ελπίδας, αντίκρισε ένα βιβλίο που είχε ζωγραφισμένη μια καρδούλα στον τίτλο του. Αυτή η καρδούλα έμοιαζε με τις καρδούλες που ζωγράφιζε η αδελφή της. Ο τίτλος έλεγε «Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από την γη, ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της». Τότε η Ευθυμία, χωρίς να διαβάσει το βιβλίο, άρχισε να ζωγραφίζει ό,τι της κατέβαινε στο μυαλό και έτσι χωρίς να το πάρει χαμπάρι αποκοιμήθηκε.

Είχαν περάσει πέντε λεπτά από την ώρα που αποκοιμήθηκε και ξαφνικά σήκωσε το κεφάλι της ψηλά και άρχισε να ζαλίζεται. Το πάτωμα έτρεμε και ήταν έτοιμο να εκραγεί λες και ήταν ηφαίστειο. Στη συνέχεια, έτρεξε στο παράθυρο. Και τι παρατήρησε; Όλος ο κόσμος είχε ξεκινήσει να μικραίνει, ενώ αυτή μεγάλωνε! Τα πόδια της είχαν γίνει γιγάντια! Κάποια στιγμή, κατά λάθος, σήκωσε το ένα της πόδι και κλότσησε τη σελήνη. Και η γη μπροστά στα μάτια της είχε γίνει μια ποδοσφαιρική μπάλα. Το ένα πόδι της πατούσε σ’ αυτήν και το άλλο στο διάστημα. Κοίταξε τον εαυτό της σε έναν καθρέφτη και είδε: δυο πόδια μακριά και αδύνατα σαν μακαρόνια, δυο χέρια στραβά σαν μπανάνα και ένα μικροσκοπικό κεφάλι με διάμετρο επτά εκατοστά! Η δυστυχισμένη Ευθυμία ξετρελάθηκε, όμως κατάλαβε πως όλα αυτά που βίωνε τα είχε φανταστεί και τα είχε ζωγραφίσει η ίδια. Στην αρχή χάρηκε που πραγματοποιήθηκαν τα όνειρά της, αλλά ύστερα ένιωσε προβληματισμένη, γιατί η φαντασία της εκπληρώθηκε μέσα στο όνειρό της.

Το επόμενο σαββατοκύριακο, η Ευθυμία αποφάσισε να επικοινωνήσει με τον Κυπριανό, τον κολλητό της στο σχολείο, και να του εξιστορήσει όλα όσα πέρασε. Καθώς πλησίαζε στο σχολείο, ο Κυπριανός, ένα πανέξυπνο και ευγενικό αγόρι που ήταν στην ίδια τάξη με αυτήν, στην Α΄ Λυκείου, αντίκρισε τα νωχελικά της βήματα και αμέσως κατάλαβε πως υπήρχε κάποιο πρόβλημα με την αδελφή της. Ο Κυπριανός ήταν ο μόνος που είχε καταδεχτεί με μεγάλη αγάπη τις δύο απελπισμένες αδελφές την πρώτη μέρα που είχαν πάει σχολείο, ενώ οι υπόλοιποι τις περιγελούσαν και τις έβγαζαν παρατσούκλια, επειδή ήταν ορφανές.

Στο τρίτο διάλειμμα λοιπόν οι δυο τους κάθισαν στη σκιά ενός πεύκου και άρχισαν να συζητάνε. Αυτή του τα διηγήθηκε όλα. Αν και αρχικά του φάνηκε λίγο παράξενο ότι μια κοπέλα της Α΄ λυκείου είχε τόση μεγάλη φαντασία, στη συνέχεια κατάλαβε πως το αποτέλεσμα ήταν λογικό, διότι ο τίτλος του βιβλίου ήταν αυτός που την προκάλεσε. Μετά από πολλές ώρες σκέψης, ο Κυπριανός βρήκε μια απίθανη λύση επεξεργαζόμενος τα στοιχεία που του έδωσε η φιλενάδα του. Της πρότεινε να γράψει όλα όσα ονειρεύτηκε, αλλά να προσθέσει και άλλα γεγονότα, όπως για παράδειγμα αυτά που έχει ζήσει ως τώρα, ώστε να δημιουργηθεί ένα λογοτεχνικό και διασκεδαστικό βιβλίο για εφήβους. Επίσης της επισήμανε ότι ο θείος του ήταν εκδότης και έτσι θα τους βοηθούσε να εκδώσουν κάποια αντίτυπα, να τα πουλήσουν και να βγάλουν τα χρήματα για την εγχείριση της Ελπίδας. Παράλληλα όμως, με την έκδοση του βιβλίου, θα μπορούσε να υλοποιήσει και ένα άλλο όνειρό της, το οποίο είχε από μικρή (με την επίδραση της μητέρας της): να γίνει συγγραφέας!

Ο θείος του Κυπριανού, ο κύριος Λάμπρος, ένας μικροσκοπικός άνδρας γεμάτος καλοσύνη, δέχτηκε να τους βοηθήσει με μεγάλη ευχαρίστηση, επειδή είχε τεράστια αδυναμία στα παιδιά και δεν τους χαλούσε ποτέ τα χατίρια. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: επειδή η Ευθυμία ήταν ανήλικη, έπρεπε να μπουν κρυφά την νύχτα για να ξεκινήσουν να δημιουργούν τα αντίτυπα. Έτσι και έγινε. Το βράδυ, η Ευθυμία έφυγε κρυφά από το ορφανοτροφείο και συναντήθηκε με τον φιλαράκο της και τον θείο του. Μετά πήγαν στο εργοστάσιο, απενεργοποίησαν τις κάμερες και κατευθύνθηκαν προς τον δεύτερο όροφο, εκεί όπου τύπωναν τα βιβλία. Το περιβάλλον ήταν αρκετά τρομακτικό. Η τελευταία διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να φτάσουν στον προορισμό τους, ήταν ένας στενός διάδρομος, ο οποίος εκεί όπου κατέληγε είχε τρείς γιγάντιες πύλες.

Πέρασαν ώρες ατελείωτες στο σκοτάδι, εργάστηκαν σκληρά και τελικά με την βοήθεια των μηχανημάτων κατάφεραν να βγάλουν πενηνταέξι αντίτυπα. Στο τέλος αυτής της μεγάλης και κουραστικής νύχτας η καρδιά της Ευθυμίας άρχισε να φτερουγίζει και όσο περνούσαν οι ώρες, τόσο πιο πολύ κόντευαν οι ώρες που θα ξαναϊδωθεί με τη δίδυμή της. Λίγο πριν φύγει ευχαρίστησε θερμά τον κύριο Λάμπρο και δίνοντας ένα φιλί στον φίλο της επέστρεψε στο ορφανοτροφείο.

Οι δύο φίλοι πουλώντας για μήνες τα βιβλία και δουλεύοντας σε πολλά μαγαζιά της περιοχής κατάφεραν και αποκόμισαν πολλά λεφτά, μάλιστα περισσότερα από αυτά που χρειάζονταν για την θεραπεία της  Ελπίδας. Αυτά τα χρήματα τα οποία ήταν για την θεραπεία τα μετέφερε στο νοσοκομείο και τα υπόλοιπα τα παρέδωσαν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Εκτός από τη ζωή της αδελφής της έσωσε και την ζωή χιλιάδων παιδιών. Ποιος θα το φανταζόταν πως ένα όνειρο θα ωφελούσε τόσο πολύ κάποιους;

Από τότε και στο εξής οι δύο αδελφές δεν ξαναχωρίστηκαν ποτέ. Η μια είχε γίνει το στήριγμα για την άλλη και είχαν καλύψει το κενό που υπήρχε μέσα τους από την απουσία των γονιών τους. Έγιναν άξιες κοπέλες, δίκαιες, δυνατές και ήταν πάντοτε πρόθυμες να βοηθήσουν τον κόσμο. Η Ευθυμία συνέχισε τη συγγραφή βιβλίων και η Ελπίδα έγινε γιατρός. Εκπαίδευαν τα παιδιά να επιβιώνουν σε δύσκολες συνθήκες, να μη χάνουν ποτέ τις ελπίδες τους και να μη φοβούνται ποτέ να ονειρεύονται, διότι άνθρωπος που δεν έχει όνειρα δεν μπορεί ποτέ του να προοδεύσει!

Σκίτσο του μαθητή Ηλία Μπατιρίδη (Β1)

Σκίτσο της μαθήτριας Ζωής Κεσίδου  (B1)

Περίληψη και κριτική

Ο Πάρκερ είναι ένας καθηγητής, ο οποίος βρίσκει στο δρόμο έναν σκύλο της σπάνιας ράτσας των ακίτα. Αρχικά, αναζητά τους ιδιοκτήτες του για να τον επιστρέψει όμως καταλήγει να δένεται μαζί του και αποφασίζει να τον κρατήσει. Κάθε μέρα τον ακολουθεί μέχρι να πάρει το τρένο για την δουλειά του και τον περιμένει το απόγευμα, την ώρα που επιστρέφει. Κάποια μέρα, όμως, ο Πάρκερ δεν επιστρέφει. Ο Χάτσικο δείχνει την αφοσίωσή του καθώς για τα επόμενα εννέα χρόνια και παρά τις πολλές προσπάθειες δεν αλλάζει την συνήθειά του αυτή, να τον περιμένει να γυρίσει.

Φήμες λένε ότι δεν  υπάρχει άνθρωπος που είδε αυτή την ταινία και δεν έκλαψε! Δεν συνηθίζω να συγκινούμαι εύκολα βλέποντας ταινίες, αφού κατάφερε και εμένα αξίζει μπράβο! Είναι μία πολύ τρυφερή ιστορία, δείχνει πόσο υπέροχα είναι αυτά τα ζώα που κάποιοι φοβούνται ή σιχαίνονται. Ειδικά αν την βλέπεις ξαπλωμένος την ώρα που ο σκύλος σου έχει ξαπλώσει στα πόδια σου, το συναίσθημα είναι ασύγκριτο.

Η σκηνοθετική επιμέλεια είναι πολύ καλή, ωραίες επιλογές παρουσίασης σκηνών και ωραία πλάνα. Επίσης, οι ερμηνείες είναι μοναδικές, αυτό σε παρασύρει άλλωστε. Αλλά εκτός από την συγκίνηση και το ενδιαφέρον που προκαλείται για να μάθεις πως καταλήγει, στα πρώτα στάδια της ταινίας είναι λίγο «μουντό» το σκηνικό και γενικά ο τρόπος και ο χώρος που διαδραματίζονται όλα. Επίσης, δεν προλαβαίνουμε να δούμε πάρα πολλές στιγμές με τον Πάρκερ και τον Χάτσι(κο). Αν είχαμε δει πιο πολλά σημεία με αυτούς τους δύο μαζί και γινόταν ένα πιο μεγάλο rewind στο τέλος, η συγκίνηση θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη.

Συνοψίζοντας είναι μία πολύ όμορφη και γλυκιά ιστορία που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, στην σκέψη του γεγονότος αυτού είναι που τρελαίνεσαι. Αν και υπάρχουν κάποιες ατέλειες που οφείλονται μάλλον στο γεγονός ότι ήθελαν να κάνουν την ταινία πιο γρήγορη και ίσως κόπηκαν κάποια σημεία που θα την έκαναν ακόμη πιο γλυκιά.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ταυτότητα ταινίας:

Σκηνοθεσία: Λάσε Χάλστορμ

Πρωταγωνιστούν: Ρίτσαρντ Γκιρ, Σάρα Ρόμερ, Τζόαν Άλεν, Τζέισον Αλεξάντερ, Κάρι Ταγκάουα

Διάρκεια: 85 λεπτά

                                                                                                Σεβαστή Τσιρκούδη Γ3

Η ζωή με τα παιδιά επιφυλάσσει  πολλές εκπλήξεις, που μπορεί να μην είναι πάντα ευχάριστες. Ιδιαίτερα  το καλοκαίρι, καθώς βρίσκονται περισσότερες ώρες στο ύπαιθρο, μπορεί να συμβούν μικροατυχήματα.

Αν είμαστε ενημερωμένοι και κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε πολλές φορές και μόνοι μας. Άλλες φορές πρέπει να επικοινωνήσουμε με τον παιδίατρο, για να μας δώσει οδηγίες και…μακάρι να μην χρειαστεί να πάμε στο νοσοκομείο.

 Ξένα σώματα           

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο ακίδες από ξύλο, αχινό ή αγκάθια να καρφώνονται στο τρυφερό δέρμα του παιδιού. Γι’ αυτό, δείξτε προσοχή όταν το παιδί παίζει στον κήπο ή στη φύση. Εξηγήστε του γιατί πρέπει να μένει μακριά από ακανθώδη φυτά, να μην τα αγγίζει και γιατί δεν κάνει να περπατάει ξυπόλητο.

Τι να κάνετε: Εάν διαπιστώσετε ότι κάτι έχει μπει στο δέρμα του, αλείψτε την περιοχή με λάδι. Εάν οι επαλείψεις γίνονται συχνά, το συγκεκριμένο σημείο του δέρματος θα φουσκώσει και το αγκάθι θα βγει πιο εύκολα. Αν το ξένο σώμα προεξέχει από το δέρμα, μπορείτε να το αφαιρέσετε με ένα τσιμπιδάκι, αφού πρώτα έχετε πλύνει καλά την περιοχή με σαπούνι και νερό. Μπορείτε κάλλιστα να πάρετε και μια μικρή βελόνα (για να την απολυμάνετε, την καίτε στην άκρη με έναν αναπτήρα ή σπίρτο) και με την άκρη της χαράζετε απαλά το σημείο της επιδερμίδας όπου μπήκε το αγκάθι. Σπρώξτε με τα δάχτυλα προς τα έξω. Αν όμως το ξένο σώμα έχει εισχωρήσει βαθιά και δεν εξέχει για να αφαιρεθεί, είναι σκόπιμο να επισκεφθείτε το γιατρό. Κατευθυνθείτε οπωσδήποτε στο νοσοκομείο σε περίπτωση που έχουν εισχωρήσει στο δέρμα ρινίσματα γυαλιού. Ξένα σώματα όμως μπορεί να μπουν όχι μόνο στο δέρμα αλλά και στο λαιμό του. Αν, λοιπόν, κατάπιε κάτι και δεν μπορεί να αναπνεύσει, χτυπήστε το σταθερά στην πλάτη κρατώντας το με το κεφάλι προς τα κάτω. Το ξένο σώμα θα βγει. Σε μεγαλύτερα παιδιά χρησιμοποιήστε το χειρισμό Heimlich πιέζοντας από την κοιλιά μέσα προς το θώρακα πάνω.

Τσιμπήματα

Τσιμπήματα από κουνούπια, μέλισσες, σφήκες και τσούχτρες είναι τα πιο συνηθισμένα, ειδικά κατά τη θερινή περίοδο. Αν μας τσιμπήσουν με το κεντρί τους, χύνουν ένα δηλητήριο που είναι μείγμα διαφόρων τοξινών. Γι’ αυτό προκαλούν ερεθισμούς που μπορεί να είναι απλοί (τσούξιμο, ελαφρύ πόνο και κνησμό) ή πιο σοβαροί (ισχυρό πόνο και καθολικό πρήξιμο). Είναι απαραίτητο λοιπόν να είστε προετοιμασμένοι κατάλληλα για την αντιμετώπιση τέτοιων τσιμπημάτων. Να έχετε μαζί σας αντιισταμινικό φάρμακο και κορτιζονούχα αλοιφή. Προληπτικά, εφαρμόζετε ειδικές φυτικές εντομοαπωθητικές κρέμες στην επιδερμίδα του. Αν το τσίμπημα είναι το πρώτο του παιδιού, δείξτε ιδιαίτερη προσοχή, γιατί μπορεί να παρουσιάσει αλλεργική αντίδραση, ακόμα κι αν πρόκειται για κουνούπι.

Τι να κάνετε: Εάν το παιδί είναι αλλεργικό, θα πρέπει να το μεταφέρετε επειγόντως στο νοσοκομείο, ή, αν γνωρίζετε, να εφαρμόσετε τις πρώτες βοήθειες που σας έχει ήδη συστήσει ο γιατρός που το παρακολουθεί. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να έχετε πάντα μαζί σας την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή. Αν δεν είναι αλλεργικό, βάλτε πάνω στο τσίμπημα μια κρύα κομπρέσα και κατόπιν διάλυμα αμμωνίας. Αν υπάρχει κεντρί, θα πρέπει να αφαιρεθεί καλύτερα από το γιατρό. Καλό είναι να μην προσπαθήσετε να το αφαιρέσετε εσείς, γιατί μπορεί να το σπρώξετε πιο βαθιά κι έτσι να περάσει κι άλλο δηλητήριο στο δέρμα του παιδιού. Σε περίπτωση που υπάρχει έντονη φαγούρα, θα πρέπει να δοθεί ειδικό αντιισταμινικό φάρμακο. Σε αυτή την περίπτωση, καλύτερα να ενημερώσετε το γιατρό κι εκείνος θα σας δώσει τις απαραίτητες οδηγίες. Κατευθυνθείτε στην πλησιέστερη οργανωμένη κλινική σε περίπτωση που δείτε συμπτώματα όπως πρήξιμο ή ερυθρότητα, έντονο κνησμό και δύσπνοια. Εάν τα τσιμπήματα είναι πολλά, για να ανακουφιστεί το παιδί, γεμίστε την μπανιέρα με κρύο νερό, διαλύστε λίγη σόδα και βάλτε το να καθίσει μέσα.

Δάγκωμα

Συνήθως προέρχεται από κατοικίδια, άγρια ζώα ή ακόμα και από φίδια. Γι’ αυτό, μην αφήνετε το παιδί να πλησιάζει ζωάκια χωρίς να το επιβλέπετε και να το έχετε σε απόσταση ασφαλείας. Το τραύμα μπορεί να μολυνθεί και να χρειαστεί θεραπεία. Βασικός κίνδυνος στο δάγκωμα από σκύλο είναι η λύσσα, ειδικά από αδέσποτα σκυλιά όπως και από ζωάκια που βρίσκουμε στην ύπαιθρο και δεν εμβολιάζονται. Όσον αφορά το δάγκωμα από φίδι, το μόνο δηλητηριώδες φίδι στην Ελλάδα είναι η οχιά. Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη την άνοιξη γιατί το δηλητήριό της είναι πιο δραστικό.

Τι να κάνετε: Πλύνετε καλά το τραύμα με σαπούνι και νερό, για να αφαιρεθεί το σάλιο και, μόλις ξεπλυθεί καλά, σκουπίστε το με καθαρή γάζα και βάλτε ιώδιο αμέσως. Αν το δάγκωμα είναι από ζώο, θα πρέπει να εξεταστεί το παιδί από το γιατρό και ίσως χρειαστεί αντιτετανικός ορός. Σε περίπτωση που το δάγκωμα είναι από φίδι, ξαπλώστε το παιδί με τέτοιο τρόπο ώστε το σημείο του σώματος όπου έγινε το δάγκωμα να είναι σε χαμηλότερο επίπεδο από εκείνο της καρδιάς. Στη συνέχεια, δέστε σφιχτά ένα κομμάτι ύφασμα (περίπου 10εκ. πάνω από το δάγκωμα), βάλτε πάνω στο σημείο παγάκια τυλιγμένα σε πλαστική σακούλα και μεταφέρετε το παιδί στο νοσοκομείο.

Εγκαύματα

Ο ήλιος τα τελευταία χρόνια μόνο φίλος μας δεν είναι. Μπορεί να γίνει επικίνδυνος και βλαβερός για την υγεία του παιδιού μας. Εξάλλου, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ηλίαση και εγκαύματα δεν παθαίνουμε μόνο στις παραλίες. Τα παιχνίδια στον ήλιο πρέπει να γίνονται με μέτρο και πάντα με χρήση αντιηλιακού.

Τι να κάνετε: Σε περίπτωση ηλιακού εγκαύματος χρησιμοποιήστε ενυδατική λοσιόν ή σκεύασμα υδρογέλης που να δροσίζει και να ανακουφίζει άμεσα τον πόνο, να βοηθάει στη γρηγορότερη επούλωση του εγκαύματος και να προστατεύει από τυχόν μολύνσεις. Αν το έγκαυμα είναι σοβαρό (έχει κάνει φουσκάλες ή βγάζει υγρό), θα πρέπει να πάτε στο γιατρό.

Τραυματισμοί στα μάτια                                                                                                     

Τα «κόκκινα μάτια» μπορεί να οφείλονται σε λοίμωξη, αλλεργία, ακόμη και σε ξένο σώμα που μπήκε στο μάτι του. Τα μάτια κινδυνεύουν από διάφορα ρινίσματα, όπως χώμα, άμμο, πούδρες, γιατί το παιδί μπορεί ανά πάσα στιγμή να τρίψει τα μάτια του έχοντας πιάσει οτιδήποτε με τα χέρια του. Πολύ συχνός είναι ο τραυματισμός της μεμβράνης που καλύπτει το βολβό με τα νύχια ή με αιχμηρά παιχνίδια, γι’ αυτό προσέξτε τι κρατάει και φροντίστε τα νύχια του να είναι πάντα κοντά κομμένα.

Τι να κάνετε: Σε περίπτωση που διαπιστώσετε ότι έχουν μπει ρινίσματα στα μάτια του παιδιού, εμποδίστε το από το να τα τρίψει κρατώντας του τα χέρια και ξεπλύνετε αμέσως τα μάτια με φυσιολογικό ορό ή, αν δεν έχετε, με άφθονο καθαρό νερό. Αν έχει τραυματιστεί στο μάτι, σκεπάστε το με αποστειρωμένη γάζα ή –ακόμα καλύτερα– με γάζα ειδική για τα μάτια σε σχήμα οβάλ, την οποία θα στερεώσετε καλά με επιδέσμους ή τσιρότα. Επειδή η κίνηση του γερού ματιού θα παρασύρει το χτυπημένο με αποτέλεσμα ακόμα και οι πιο μικρές κινήσεις να δημιουργούν περισσότερο πόνο, καλύτερα να κλείσετε και τα δυο μάτια. Σε περίπτωση που υπάρχει αραιό και διαυγές οφθαλμικό έκκριμα (τσίμπλα), κάντε κομπρέσες με αποστειρωμένες γάζες και φυσιολογικό ορό. Σε περίπτωση μόλυνσης (πυκνό πυώδες έκκριμα) βάλτε κάποιο κολλύριο ή αλοιφή, κατόπιν συνεννόησης με τον παιδίατρο.

Πληγές

Ένα τραύμα δεν σημαίνει απαραίτητα και σοβαρή πληγή. Μπορεί να είναι μια απλή γρατσουνιά ή ένα χτύπημα που έσκισε επιφανειακά την επιδερμίδα και απλά αιμορραγεί. Επειδή τα παιδιά αιμορραγούν εύκολα, σε ένα απλό χτύπημα μπορεί να δούμε το αίμα να ρέει άφθονο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι χρειάζεται απαραίτητα και ράμματα. Συνήθως αν η πληγή είναι μικρότερη των 2εκ. κλείνει μόνη της. Αν είναι μεγαλύτερη ή το τραύμα είναι σε σημείο όπου η πληγή ανοίγει, π.χ. γόνατο ή αγκώνες, τότε απαιτούνται ράμματα. Η εκτίμηση από τον ειδικό καλό είναι να γίνεται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, καθώς είναι ο μόνος αρμόδιος για να πει αν το παιδί χρειάζεται ράμματα, αλλά και να συστήσει τις κατάλληλες επουλωτικές (κατά προτίμηση στην περίπτωση των παιδιών φυτικές κι όχι χημικές) αλοιφές.

Τι να κάνετε: Καθαρίστε το τραύμα με ένα μαλακό πανί με νερό και στη συνέχεια αξιολογήστε αν το τραύμα θέλει «ράμματα». Πλύνετε ξεκινώντας από τις άκρες του τραύματος με κινήσεις που απομακρύνονται από αυτό. Αν τρέχει πολύ αίμα και η πληγή είναι στο χέρι ή στο πόδι, κρατήστε το πληγωμένο μέλος ψηλότερα από το σώμα. Βάλτε μια αποστειρωμένη γάζα ή ένα καθαρό μαντίλι και πιέστε γερά και σταθερά. Συνήθως πέντε λεπτά αρκούν για να σταματήσει η αιμορραγία. Τέλος, καλύψτε με αποστειρωμένη γάζα ή τραυμαπλάστ. Αν το τραύμα είναι ανοιχτό, αιμορραγεί ή είναι σε σημείο που δεν αφήνει την πληγή να κλείσει, θα πρέπει να πάτε άμεσα στο νοσοκομείο. Τα τραύματα θέλουν παρακολούθηση, γιατί πολλές φορές μολύνονται. Επομένως, αν δείτε σε ένα παλιό τραύμα υγρά ή σημάδια μόλυνσης, θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείτε στο γιατρό. Αν το παιδί πονάει πολύ, έχει έντονο πρήξιμο και υποψιάζεστε ότι έχει σπάσει κάποιο οστό, πρέπει να πάτε στο πλησιέστερο κέντρο υγείας ή σε νοσοκομείο για να βγάλετε ακτινογραφία, ώστε να αποκλειστεί η περίπτωση κατάγματος και να συμβουλευτείτε το γιατρό. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να ηρεμήσετε το παιδί φροντίζοντας να παραμείνει ακίνητο.

Χτύπημα στο κεφάλι                                                                                                       

Είναι αρκετά συνηθισμένο να χτυπάνε τα μικρά παιδιά στο κεφαλάκι από πτώση, από σύγκρουση ή από χτύπημα με άλλο παιδί. Αν και τις περισσότερες φορές οι συνέπειες δεν είναι δυσάρεστες, το παιδί χρειάζεται παρακολούθηση μετά το ατύχημα είτε έχει κάνει καρούμπαλο είτε όχι. Θα πρέπει για τις επόμενες δύο μέρες να παρατηρείτε τη «συμπεριφορά» του. Να ανησυχήσετε αν παρατηρήσετε μια αφύσικη υπνηλία, εμετούς, έντονη κεφαλαλγία, σπασμούς, απώλεια μνήμης, προβλήματα όρασης ή πόνο στον αυχένα.

Τι να κάνετε: Βάλτε πάγο στο χτύπημα, ταΐστε το παιδί ελαφρά και παρακολουθήστε το για το επόμενο εικοσιτετράωρο (μπορεί να χρειαστεί να το ξυπνάτε στον ύπνο του). Οδηγήστε το στο νοσοκομείο αν δείχνει σαστισμένο, χλομό, κάνει εμετό, δυσκολεύεστε να το ξυπνήσετε. Καλό θα ήταν να το δει ο γιατρός αν έχει κάνει μεγάλο καρούμπαλο, έχει μελανιάσει το ένα ή και τα δύο μάτια του ή έχει ρινορραγία. «Πρώτες βοήθειες» για τους γονείς Διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Το να βλέπει την πληγή είναι ήδη αρκετά τρομακτικό για το παιδί. Εάν νιώσει το άγχος και το φόβο σας, τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Εάν μπορείτε, πάρτε το αγκαλιά και κρατήστε το σφιχτά πάνω σας. Έτσι θα το ησυχάσετε και θα το ζεστάνετε, γιατί μια τυπική αντίδραση στο σοκ είναι το κρύο. Στο σταθμό Πρώτων Βοηθειών εξηγήστε τι συνέβη με σαφήνεια και χωρίς πανικό. Όσο περιμένετε, προσπαθήστε να αποσπάτε την προσοχή του παιδιού με ιστορίες ή εξηγώντας του με απλά λόγια όσα γίνονται γύρω σας .Μετά από μια περιπέτεια, του αξίζουν όσα χάδια μπορείτε να του δώσετε.

Πηγή: http://www.imommy.gr/healthguide/article/1027/prwtes-bohtheies-gia-ta-pio-syxna-atyxhmata/                                                                                                                      Με τη συνεργασία της Λωρέττας Θωμαΐδου (επίκουρη καθηγήτρια Αναπτυξιακής Παιδιατρικής).

Ιουλία Σεϊρανίδου Γ3

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ο Εμμανουήλ (Μάνος) Χατζιδάκις (Ξάνθη, 23 Οκτωβρίου1925 – Αθήνα, 15 Ιουνίου1994) ήταν κορυφαίος Έλληναςσυνθέτης και ποιητής. Θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε με το έργο του, θεωρητικό και συνθετικό, τη λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση^.  Πολλά από τα εκατοντάδες έργα του αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικά.

Βιογραφία

Γέννηση και νεανικά χρόνια

Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη και ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι από τον Μύρθιο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου και της Αλίκης Αρβανιτίδου από την Αδριανούπολη.

Το σπίτι που γεννήθηκε, χτισμένο στα τέλη του 18ου αιώνα με νεοκλασικιστικά στοιχεία και λίγο μπαρόκ, είναι πλέον χαρακτηρισμένο ως έργο τέχνης και ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Η μουσική του εκπαίδευση ξεκίνησε σε ηλικία τεσσάρων ετών και περιλάμβανε μαθήματα πιάνου από την αρμενικής καταγωγής πιανίστρια Αλτουνιάν. Παράλληλα εξασκούνταν στο βιολί και στο ακορντεόνΟ Χατζιδάκις εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα με τη μητέρα του το 1932 έπειτα από το χωρισμό των γονέων του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1938, ο πατέρας του πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα, γεγονός που σε συνδυασμό με την έναρξη του Β” Παγκοσμίου πολέμου επέφερε μεγάλες οικονομικές δυσχέρειες στην οικογένεια. Ο νεαρός Χατζιδάκις εργάστηκε για βιοπορισμό ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοκονόμου και βοηθός νοσοκόμος στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο.

Παράλληλα επέκτεινε τις μουσικές του γνώσεις παρακολουθώντας ανώτερα θεωρητικά μαθήματα με τον Μενέλαο Παλλάντιο την περίοδο 1940 – 1943, ενώ ξεκίνησε και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους, μεταξύ των οποίων ήταν οι ποιητέςΝίκος Γκάτσος, Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Άγγελος Σικελιανός και ο ζωγράφοςΓιάννης Τσαρούχης.Κατά την τελευταία περίοδο της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, όπου γνώρισε τον επίσης κορυφαίο μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίον σύντομα ανέπτυξε ισχυρή φιλία^[10][11][12].

Τα πρώτα έργα

Η πρώτη εμφάνιση του Χατζιδάκι ως συνθέτη πραγματοποιείται το 1944, σε ηλικία 19 ετών, με τη συμμετοχή του στο έργο «Τελευταίος Ασπροκόρακας» του Αλέξη Σολομού, στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ο Χατζιδάκις θα παρακολουθήσει και μαθήματα υποκριτικής, αν και τελικά ο ίδιος ο Κουν θα τον προτρέψει να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη μουσική. Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα αποδειχθεί ιδιαίτερα παραγωγική και θα διαρκέσει περίπου δεκαπέντε χρόνια. Τέλος, το 1946, καταγράφεται η πρώτη του εργασία για τον κινηματογράφο, στην ταινία Αδούλωτοι Σκλάβοι.

Την περίοδο αυτή, ο Χατζιδάκις ανακαλύπτει το ρεμπέτικο τραγούδι και γίνεται ο πρώτος που θα το μελετήσει σε βάθος και θα κατανοήσει την αξία του. Στις 31 Ιανουαρίου 1949, σε ηλικία 23 ετών, δίνει στο Θέατρο Τέχνης τη διάσημη πλέον διάλεξη για το ρεμπέτικο τραγούδι.

Το 1950 θα αποτελέσει ιδρυτικό στέλεχος και καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Χοροδράματος της Ραλλούς Μάνου, όπου παρουσιάζει τα τέσσερα μπαλέτα του, «Μαρσύας» (1950), «Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές» (1951), «Το Καταραμένο Φίδι» (1951) και «Ερημιά» (1958). Την ίδια εποχή, η τραγωδός Μαρίκα Κοτοπούλη αναθέτει στον Χατζιδάκι τη σύνθεση της μουσικής για τις «Χοηφόρους» (1950) από την «Ορέστεια» του Αισχύλου. Το γεγονός αυτό αποτελεί την απαρχή της ενασχόλησης του Χατζιδάκι με το αρχαίο δράμα. Μερικές από τις τραγωδίες και κωμωδίες για τις οποίες θα γράψει μουσική είναι η «Μήδεια» (1956), ο «Κύκλωπας» (1959), οι «Βάκχες» (1962), οι «Εκκλησιάζουσες» (1956), η «Λυσιστράτη» (1957) και οι «Όρνιθες» (1959). Το 1950 ο Χατζιδάκις συνεργάζεται με τον Άγγελο Σικελιανό προκειμένου να συνθέσει τη μουσική για την τελευταία τραγωδία του ποιητή «Ο Θάνατος του Διγενή».

Την ίδια περίοδο γράφει σημαντικά μουσικά έργα, όπως τα πιανιστικά έργα «Ιονική σουίτα» (1952) και «Για μια μικρή λευκή αχιβάδα» (1947, το πρώτο από 51 έργα που ο ίδιος ξεχωρίζει με ιδιαίτερη αρίθμηση ανάμεσα στο σύνολο της δημιουργίας του ως opus 1) καθώς και τον κύκλο τραγουδιών «Ο Κύκλος του C.N.S.» (1954, αφιερωμένο στον CarlosNoviSanchez για το θάνατο του κοινού τους φίλου Ετιέν Ρέρυ).

Η μεγάλη δημοσιότητα

Το 1957 ξεκινά μία περίοδος έντονης δημιουργικής δράσης. Ο Χατζιδάκις συνθέτει ασταμάτητα για το θέατρο και τον κινηματογράφο, όπου το έργο του γνωρίζει μεγάλη δημοφιλία, ενώ παράλληλα γράφει πολλά σημαντικά μουσικά έργα.

Το 1960 ήταν μία χρονιά με διακρίσεις και βραβεία. Του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο στο Β” Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού του Ε.Ι.Ρ. για το «Κυπαρισσάκι» και την «Τιμωρία» με την Νάνα Μούσχουρη, απέσπασε το βραβείο για τη μουσική του στο «Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, έγραψε τα «Τα Παιδιά του Πειραιά» για το «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν, που έκαναν το γύρο του κόσμου «αποδίδοντας» στον συνθέτη και το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού την επόμενη χρονιά, και επίσης συνέθεσε μουσική για τα θεατρικά έργα «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ, «Το γλυκό πουλί της νιότης» του ΤένεσιΟυίλιαμς, «Ο θάνατος του Διγενή» του Άγγελου Σικελιανού, «Η τύχη της Μαρούλας» του Δημητρίου Κορομηλά και για πολλές ταινίες. Ανάμεσά τους οι: «Μανταλένα«, «Η Αλίκη στο ναυτικό«, «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος«, «Η κυρία δήμαρχος», «Το κλωτσοσκούφι«, «Ραντεβού στην Κέρκυρα«, κ.α.

Το 1961 κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Η βράβευση αυτή του έδωσε παγκόσμια δημοσιότητα, την οποία ο Χατζιδάκις προσπάθησε να αποφύγει με κάθε τρόπο, θεωρώντας ότι του στερούσε τη δυνατότητα να διαμορφώσει ο ίδιος την σχέση του με τον ακροατή του. «Για μένα το Όσκαρ δεν αποτελεί στεφάνωμα μιας σταδιοδρομίας αλλά το αληθινό μου ξεκίνημα», ήταν η απάντηση-δήλωση του συνθέτη. «Τα παιδιά του Πειραιά» έφεραν στην Ελλάδα το δεύτερο Όσκαρ, δεκαπέντε χρόνια μετά την Κατίνα Παξινού και το δικό της Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα. Το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι για το Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασέν, που έκανε το γύρο του κόσμου, επικράτησε των άλλων υποψηφιοτήτων, προσφέροντας στον Έλληνα δημιουργό μία διεθνή διάκριση. Ήταν μια βράβευση την οποία ο ίδιος δεν αντιμετώπισε ποτέ ως ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα του. «Μπορεί ένα απλό τραγούδι να μου έφερε το Όσκαρ. Οι φιλοδοξίες μου όμως και οι υποχρεώσεις μου δεν σταματούν σε αυτό…», έλεγε. Την ίδια χρονιά ο Μάνος Χατζιδάκις απέσπασε το Β” βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού για το τραγούδι του «Κουρασμένο παλληκάρι». Το Α” δόθηκε στον Μίκη Θεοδωράκη για την «Απαγωγή».

Το 1962 ο Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το «Διαγωνισμό Σύνθεσης Μάνος Χατζιδάκις» στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Δοξιάδη στην Αθήνα, με το πρώτο βραβείο να απονέμεται από κοινού στους Γιάννη Ξενάκη και Ανέστη Λογοθέτη. Το 1964 ιδρύει και διευθύνει την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (1964-66). Στο σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της, η ορχήστρα έδωσε 20 συναυλίες με πρεμιέρες δεκαπέντε έργων Ελλήνων συνθετών. Την ίδια περίοδο αρχίζει και η συνεργασία του με τον ΜωρίςΜπεζάρ. Οι Όρνιθες ανεβαίνουν από τα Μπαλέτα του 20ού Αιώνα στις Βρυξέλλες.

Μερικά έργα της περιόδου αυτής είναι η μουσική για την «Μήδεια» του Ευριπίδη (1958), το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Ι. Καμπανέλλη (1959), «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ, η «Οδός ονείρων» (1962), αλλά και «Το χαμόγελο της Τζοκόντας» – δέκα τραγούδια για ορχήστρα γραμμένα αρχικά για φωνή, ειδικά για τη ΖακλίνΝτανό (Παρίσι, 1962).

Στο εξωτερικό

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις επισκέπτεται τη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ προκειμένου να ανεβάσει στο Broadway με τον Ζυλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «IllyaDarling». Κατά την παραμονή του στην Αμερική έρχεται σε επαφή με την ποπ και ροκ αμερικανική μουσική σκηνή, γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την ηχογράφηση του κύκλου τραγουδιών «Reflections» σε συνεργασία με το συγκρότημα «NewYorkRockandRollEnsemble», ενώ ηχογραφεί και «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» στην -πασίγνωστη πλέον- συμφωνική του μορφή. Παράλληλα συνεχίζει τη συνεργασία με τα μπαλέτα του 20ού Αιώνα στις Βρυξέλλες, όπου διευθύνει έργα δικά του ή άλλων συνθετών. Άλλα σημαντικά έργα της περιόδου είναι η μουσική για την ταινία «Blue» (1958) του SilvioNarizzano, η «Ρυθμολογία» (έργο για πιάνο) και η «Αμοργός» (1970), πάνω στο εμβληματικό ποίημα του ποιητή Νίκου Γκάτσου, έργο το οποίο ο συνθέτης άφησε ημιτελές.

Επιστροφή στην Ελλάδα – μεταπολίτευση

Το 1972 επιστρέφει στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο» με το οποίο επιδιώκει, σύμφωνα με τον ίδιο, «μια τελετουργική παρουσίαση του τραγουδιού, μ” όλα τα μέσα που μας παρέχει η σύγχρονη θεατρική εμπειρία». Η περίοδος αυτή, μέχρι το τέλος της ζωής του, θεωρείται η περισσότερο ώριμη στη μουσική του σταδιοδρομία και σηματοδοτείται από την ηχογράφηση του έργου «Ο Μεγάλος Ερωτικός».

Η πολυεπίπεδη δραστηριοποίηση του Χατζιδάκι στο χώρο της τέχνης και οι παρεμβάσεις του στα κοινά αυτήν την περίοδο κορυφώνονται. Διορίζεται αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Λυρικής Σκηνής το διάστημα 1975 – 1977 ενώ την περίοδο 1975 – 1982 αναλαμβάνει καθήκοντα Διευθυντή της Κρατικής Ορχήστρας καθώς και Διευθυντή του κρατικού ραδιοσταθμού Τρίτο Πρόγραμμα. Η παρουσία του στο Τρίτο Πρόγραμμα αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για την ποιότητα και τις ιδέες στην ελληνική ραδιοφωνία. Η περίοδος εκείνη ήταν σίγουρα η ποιοτικότερη στην ιστορία του συγκεκριμένου ραδιοσταθμού.

Το 1979 ο Μάνος Χατζιδάκις καθιερώνει τις «Μουσικές Γιορτές» στα Ανώγεια της Κρήτης, που περιλαμβάνουν τοπικούς λαϊκούς χορούς και τραγούδια. Παράλληλα διοργανώνει συνέδριο με θέμα την παράδοση, στο οποίο συμμετέχουν διανοούμενοι, καλλιτέχνες και ακαδημαϊκοί. Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάζει τον «Μουσικό Αύγουστο» στο Ηράκλειο, ένα καλλιτεχνικό Φεστιβάλ με κύριο στόχο την παρουσίαση νέων ρευμάτων τόσο στη μουσική όσο και στο χορό, τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική και το θέατρο. Την περίοδο 1981 – 1982 διοργανώνει επίσης τους αγώνες ελληνικού τραγουδιού στην Κέρκυρα, ένα μουσικό διαγωνισμό για νέους Έλληνες συνθέτες.

Το 1985 παρουσιάζει και εκδίδει το πολιτιστικό περιοδικό «Το Τέταρτο» (1985 – 1986), το οποίο καταγράφει τα καλλιτεχνικά και κοινωνικά δρώμενα μέσα από τις πολιτικές τους διαστάσεις. Το 1985 επίσης δημιουργεί την πρώτη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα, «Σείριος«, η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα, με σκοπό την ανάδειξη καλλιτεχνών και μουσικών δημιουργιών επί τη βάσει μη εμπορικών κριτηρίων. Παράλληλα παρουσιάζει επιλεγμένα έργα και καλλιτέχνες στην μπουάτ «Σείριος» (Ζουμ) της Πλάκας.

Το 1989, ιδρύει την Ορχήστρα των Χρωμάτων προκειμένου να παρουσιάζει με πρωτότυπο τρόπο έργα κλασικών και σύγχρονων συνθετών. Ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις διηύθυνε την Ορχήστρα των Χρωμάτων μέχρι το τέλος της ζωής του, δίνοντας συνολικά είκοσι συναυλίες και δώδεκα ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου. Στις 3 Ιουνίου 1990, σε συνεργασία με τον κορυφαίο μουσικό ΆστορΠιατσόλα, διευθύνει την Ορχήστρα των Χρωμάτων σε μια συναυλία που ηχογραφήθηκε ζωντανά στο θέατρο του Ηρώδη του Αττικού. Η συναυλία θεωρείται εξαιρετικά σημαντική καθώς ήταν η τελευταία του Πιατσόλα, ο οποίος ένα μήνα αργότερα, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, έπεσε σε κώμα δύο ετών και τελικά έφυγε από τη ζωή το 1992. Το 1991, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας, ο Μάνος Χατζιδάκις διοργανώνει τους «Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας».

Η έντονη ενασχόληση του Χατζιδάκι με τα κοινά κατά την περίοδο αυτή αποτυπώνεται σε σημαντικό τμήμα του έργου του. Χαρακτηριστικά έργα της περιόδου είναι «Η εποχή της Μελισσάνθης», έργο αυτοβιογραφικό αλλά και βαθιά πολιτικό, οι κύκλοι τραγουδιών «Τα παράλογα» (1978), «Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς» (1983), η μουσική παράσταση «Πορνογραφία» (1982), σε δική του σκηνοθεσία, η «Σκοτεινή Μητέρα» και «Τα τραγούδια της αμαρτίας».

Ο Μάνος Χατζιδάκις πέθανε στις 15 Ιουνίου του 1994 από οξύ πνευμονικό οίδημα και ετάφη στην Παιανία.

Έργο

Εργογραφία

Η εργογραφία του Μάνου Χατζιδάκι έχει καταγραφεί κατ’ αρχάς από τον ίδιο το συνθέτη και ανασυντάχθηκε από τον Β. Αγγελικόπουλο και την Ρ. Δαλιανούδη. Στην εκδοχή της τελευταίας περιλαμβάνει 61 έργα για το θέατρο, 10 έργα για το αρχαίο δράμα, 77 έργα για τον κινηματογράφο, 11 οργανικά έργα, 36 κύκλους τραγουδιών και έργα για φωνή, 16 μπαλέτα και 3 όπερες. Κάποια από τα έργα αυτά είναι ανέκδοτα ή ανολοκλήρωτα. Ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις έχει επιλέξει και αριθμήσει 51 από τα έργα του που θεωρούσε ως τα πλέον σημαντικά.

Επιλεγμένη εργογραφία

Αναφέρονται οι τίτλοι και η ημερομηνία σύνθεσης του έργου (όχι η ημερομηνία έκδοσης). Στα έργα που δουλεύτηκαν σε διαφορετικές φάσεις αναφέρεται η ημερομηνία της τελικής φάσης. Όπου σημειώνεται ο αριθμός του έργου (ερ.), αυτός αναφέρεται στην αρίθμηση του ιδίου του Μάνου Χατζιδάκι (βλ. παραπάνω).

• Για μια μικρή λευκή αχιβάδα, ερ. 1 (σουίτα για πιάνο) 1947
• Γυάλινος κόσμος (Θέατρο Τέχνης) 1947
• Ματωμένος Γάμος, ερ. 3 (θέατρο) 1948
• Λεωφορείον ο πόθος (θέατρο, τργδ: «χάρτινο το φεγγαράκι») 1949
• Έξι λαϊκές ζωγραφιές, ερ. 5 (μπαλέτο) 1950
• Καταραμένο Φίδι, ερ. 6 (σουίτα μπαλέτου) 1950
• Ιονική σουίτα, ερ. 7 (έργο για πιάνο) 1952
• Ο κύκλος του C.N.S. ερ. 8 (κύκλος τραγουδιών για βαρύτονο) 1953
• Μαγική πόλις (κινηματογράφος, τργδ «Μια πόλη μαγική») 1954
• Σουίτα για βιολί και πιάνο, ερ. 7α 1954
• Στέλλα (κινηματογράφος), 1955
• Ο κύκλος με την κιμωλία, ερ. 13 (θέατρο) 1957
• Παραμύθι χωρίς όνομα, ερ. 11 (θέατρο) 1959
• Όρνιθες, ερ. 14 (Αρχαία κωμωδία) 1959
• Το νησί των γενναίων (κινηματογράφος) 1959
• Ευρυδίκη (θέατρο, εκδόθηκε το ομώνυμο τργδ) 1960
• Το ποτάμι (κινηματογράφος) 1960
• Ελλάς, η χώρα των ονείρων (ντοκυμαντέρ) 1960
• Πασχαλιές μέσα απ’ τη νεκρή γη (διασκευή 12 παλιών λαϊκών για ορχήστρα) 1961
• Η κλέφτρα του Λονδίνου (θέατρο) 1961
• The 300 Spartans (κινηματογράφος), 1961
• Καίσαρ και Κλεοπάτρα, ερ 21 (θέατρο) 1962
• Οδός ονείρων, ερ. 20 (θέατρο) 1962
• Μαγική πόλις (θέατρο, σε συνεργασία με τον Μ. Θεοδωράκη) 1963
• America – America (κινηματογράφος) 1963
• Το χαμόγελο της Τζοκόντας, ερ. 22 (για ορχήστρα) 1964
• Δεκαπέντε Εσπερινοί (διασκευή τραγουδιών για ορχήστρα) 1964
• Μυθολογία, ερ. 23 (κύκλος τραγουδιών) 1965
• Καπετάν Μιχάλης, ερ. 24 (θέατρο) 1966
• Blue (κινηματογράφος) 1967
• Reflections, ερ. 27 (10 τραγούδιαμετο New York Rock ‘n’ Roll Ensemble) 1968
• Ρυθμολογία, ερ. 26 (έργο για πιάνο) 1971
• Ο Μεγάλος Ερωτικός, ερ. 30 (κύκλος τραγουδιών) 1972
• Ο οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι κι ο Αλκιβιάδης, ερ. 32 (κύκλος τραγουδιών σε θεατρική μορφή) 1973
• Sweetmovie (κινηματογράφος) 1974
• Αθανασία ερ. 31α (κύκλος τραγουδιών) 1975
• Τα παράλογα, ερ. 32 (κύκλος τραγουδιών) 1976
• A la recherché de l’ Atlantide I & II (ντοκυμαντέρ) 1977
• Η Εποχή της Μελισσάνθης, ερ. 37 (καντάτα) 1980
• Για την Ελένη, ερ. 38 (κύκλος τραγουδιών) 1980
• Πορνογραφία, ερ. 43 (μουσικό θέαμα), 1982
• Χειμωνιάτικος Ήλιος, ερ. 44 (κύκλος τραγουδιών) 1983
• Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς, ερ. 42 (κύκλος τραγουδιών) 1984
• Σκοτεινή Μητέρα, ερ. 45 (κύκλος τραγουδιών) 1986
• Ήσυχες μέρες του Αυγούστου (κινηματογράφος) 1992
• Αμοργός, ερ. 46 (καντάτα, ανολοκλήρωτο, εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συνθέτη) 1997
• Τα τραγούδια της αμαρτίας, ερ. 50 (κύκλος τραγουδιών, ανολοκλήρωτο, εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συνθέτη) 1994

Συγγραφικό έργο

Ο Μάνος Χατζιδάκις εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές με τους τίτλους «Μυθολογία» και «Μυθολογία δεύτερη». Ακόμη, εξέδωσε μία επιλογή από τα σχόλιά του στο Τρίτο Πρόγραμμα με τίτλο «Τα σχόλια του Τρίτου» καθώς και μία συλλογή από συνεντεύξεις και άρθρα με τίτλο «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι«. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν συνέγραψε αμιγώς θεωρητικά έργα. Η θεωρητική του τοποθέτηση, τόσο σε θέματα μουσικής όσο και σε ευρύτερα ζητήματα της τέχνης και του δημόσιου βίου, αποτυπώνεται σε ένα πλήθος συνεντεύξεων, άρθρων, διαλέξεων και σχολίων καθώς και στο συνθετικό του έργο.

Η στάση του στην τέχνη, στη μουσική και στην παράδοση

Η σύνδεση του λαϊκού με το λόγιο

Η στροφή των Ελλήνων συνθετών στην παράδοση είχε ήδη ξεκινήσει από τη γενιά του μεσοπολέμου. Συνθέτες όπως ο Νίκος Σκαλκώτας και ο Μανώλης Καλομοίρης, που εντάσσονται χρονολογικά στη λεγόμενη γενιά του ’30, επηρεάστηκαν από το πνεύμα της εποχής και αντιμετώπισαν το ζήτημα της ελληνικότητας στον χώρο της μουσικής. Ωστόσο, οι συνθέτες αυτοί παρέμειναν προσκολλημένοι σε μία ηθογραφική προσέγγιση του παραδοσιακού -δημοτικού κυρίως- μουσικού υλικού^[38].

Ο Χατζιδάκις είναι ο πρώτος που αντιμετωπίζει την παράδοση έξω από το ηθογραφικό πλαίσιο και σε όλη της την έκταση, προσλαμβάνοντας και τα πλέον απορριπτέα -για την κοινωνία της εποχής του- λαϊκά στοιχεία, και εντάσσοντάς τα σε ένα νέο μουσικό κράμα. Από αυτήν τη σκοπιά ο Χατζιδάκις θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνεχιστής της γενιάς του ’30 στο χώρο της μουσική. Εξάλλου, ο Χατζιδάκις γαλουχήθηκε με τις ιδέες της γενιάς του ’30 και διατηρούσε ισχυρή φιλία με τους σημαντικότερους εκπροσώπους της.

Στην πορεία αυτή θα ενταχθούν πολύ νωρίς -ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1940- και άλλοι συνθέτες, όπως ο Αργύρης Κουνάδης και ο Μίκης Θεοδωράκης, μετατρέποντας την ιδέα της σύνδεσης της λόγιας μουσικής με τη λαϊκή παράδοση σε κίνημα. Αποτέλεσμα υπήρξε η δημιουργία του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, όρος που επινοήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη για να περιγράψει το νέο αυτό μουσικό κράμα. Το δίπολο Χατζιδάκις – Θεοδωράκης, με το τεράστιο συνθετικό και θεωρητικό τους έργο, καθώς και με τη σιγουριά της ποιότητας, θα αποτελέσει έκτοτε το βασικό πυλώνα που θα καθορίσει τις εξελίξεις στην ελληνική μουσική.

Η στάση του απέναντι στο λαϊκό

Στο νέο χώρο που δημιουργεί η σύνδεση του λαϊκού με το λόγιο ο Χατζιδάκις διατηρεί μία θεωρητική αλλά και αισθητική απόσταση που τον διαφοροποιεί σαφώς από τον Θεοδωράκη: διατηρεί πάντα τη συναίσθηση ότι ο ίδιος είναι μη λαϊκός, ένας αστός παρατηρητής. Παράλληλα προσεγγίζει τον όρο «λαϊκός» με αυστηρότητα, αποδίδοντάς του μία σαφή και αφαιρετική έννοια, πέρα από τις συνήθεις κοινοτοπίες:

«… Και για να εξηγηθούμε, όταν λέω κάτι λαϊκό δεν το εννοώ και για τον Λαό. Κατά σύμπτωση, ο Λαός κάθε άλλο παρά λαϊκός είναι. Τα μπουζούκια, οι μπαγλαμάδες και οι ζουρνάδες είναι η συνήθεια του. Εμένα μ΄ ενδιαφέρουν εκείνες οι λίγες, οι μοναδικές του στιγμές που ζει, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνει, την αλήθεια του. Είναι οι στιγμές που είναι σκέτα άνθρωπος, χωρίς τη βία του Χρόνου, χωρίς την αγωνία του Χώρου, χωρίς τη φθορά της Τάξης του. Η τοποθέτηση αυτή του Χατζιδάκι τον οδηγεί να αναζητήσει ένα ουσιαστικό περιεχόμενο για τη μουσική του και μία γνήσια σχέση με τον κόσμο. Αδιαφορεί για το ελαφρό τραγούδι, αυτό που δεν εκφράζει μία βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, ενώ αποκηρύσσει μεγάλο μέρος του «λαϊκότροπου» έργου του -γραμμένου κατά βάση για τον ελληνικό κινηματογράφο- για τον ίδιο λόγο. Αναφέρει χαρακτηριστικά για τη μεγάλη επιτυχία του «Ποτέ την Κυριακή»:

«Μου στέρησε τη δυνατότητα να ’χω τη σωστή επαφή με τον κόσμο… Και ο κόσμος επί ένα μεγάλο διάστημα εισέπραττε κάτι που ήταν απ’ έξω από το τραγούδι κι όχι από μέσα.»

Το τραγούδι

Ο Χατζιδάκις επιδιώκει μια μουσική ζωντανή που να εκφράζει τους ανθρώπους και τον καιρό τους και να μην είναι απλώς μια έκφραση τέχνης. Για το λόγο αυτό απέρριψε το οικοδόμημα της κλασσικής μουσικής, και επέλεξε απ’ την αρχή την ενασχόλησή του με το τραγούδι ως «ερωτική πράξη και όχι ως μια έκφραση τέχνης».^] «Πιστεύω» -γράφει ο Χατζιδάκις- «στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων κι όχι σ” αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.»

Το τραγούδι κατά τον Μάνο Χατζιδάκι πρέπει να βασίζεται σε υψηλό ποιητικό λόγο αλλά και να περιέχει έναν ισχυρό μύθο. Το στόχο αυτό θεωρεί ότι τον επιτυγχάνει για πρώτη φορά με τον κύκλο τραγουδιών «Μυθολογία» (1965).

Λόγω της τοποθέτησης αυτής πάνω στο τραγούδι, το έργο του Μάνου Χατζιδάκι είναι συνυφασμένο με τη γενικότερη στάση του στα ζητήματα της τέχνης και του δημόσιου βίου.

Μαρίνα Νότο Γ2

LULLABIES

Summer (Artist: Marmaladica)

Summer Lunch

Φρουτοσαλάτα με καρπούζι και τσίπουρο

   Συστατικά:

•  500 γρ. καρπούζι κομμένο σε κυβάκια
• 2 αγγούρια καθαρισμένα από τα κουκούτσια κομμένα κυβάκια
• 5 κ.σ. παγωμένο τσίπουρο
• 1 κ.σ. ζάχαρη άχνη
• 1 κ.κ. βάμμα βανίλιας
• 2 κ.σ. μέντας ψιλοκομμένη

Οδηγίες: Σε μεγάλο μπολ, ανακατεύουμε το τσίπουρο με την ζάχαρη και το βάμμα κι ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει. Προσθέτουμε το καρπούζι, κι αφήνουμε στο ψυγείο για μία ώρα τουλάχιστον. Την ώρα του σερβιρίσματος πασπαλίζουμε με την μέντα.     Σαλάτα με αβοκάντο γαρίδες ρόδι και ελαφριά σως γιαούρτι. Συστατικά: Για την βάση της σαλάτας   

•  1 ώριμο αβοκάντο
• 300 γρ. από μαρούλι και άισμπεργκ
•  100 γρ. ντοματίνια
• 200 γρ. γαρίδες
• 3 κ.σ. ελαιόλαδο
• 2 αγγουράκια

Για την σως  

• 6 κ.σ. γιαούρτι
• 4 κ.σ. ελαιόλαδο
• 2 κ.σ. ξίδι λευκό
• 2 κ.σ. μουστάρδα με σπόρους
•  1 κ.σ. δυόσμος ψιλοκομμένος
• αλάτι πιπέρι

Οδηγίες: Καθαρίζουμε το αβοκάντο και το κόβουμε σε λεπτές φέτες. Σε ένα τηγάνι βάζουμε τις τρεις κουταλιές ελαιόλαδο και σοτάρουμε τις γαρίδες για ένα λεπτό από την κάθε πλευρά. Πλένουμε καλά τις σαλάτες, τις στεγνώνουμε και κόβουμε τα ντοματίνια στην μέση. Πλένουμε καλά τα αγγουράκια και τα κόβουμε με ένα μαντολίνο σε πολύ λεπτές φέτες κατά μήκος. Σε ένα βάζο με βιδωτό καπάκι βάζουμε όλα τα υλικά της βινεγκρέτ και ανακατεύουμε καλά. Σερβίρισμα                                                                                                                            Σε μία σαλατιέρα ανακατεύουμε τα σαλατικά με τις γαρίδες και ένα μέρος από την σως. Τοποθετούμε επάνω τα λεπτοκομμένα αβοκάντο και τα λεπτοκομμένα αγγουράκια και ρίχνουμε από πάνω και την υπόλοιπη σως γιαουρτιού.     Καλοκαιρινή Σαλάτα με ροδάκινα και νεκταρίνια. Συστατικά:

• 300 γρ. φρέσκο σπανάκι, λόλα, ρόκα ή όποιο άλλο λαχανικό θέλουμε
• 80 γρ. γραβιέρα Νάξου
• 160 γρ. ροδάκινο κομμένο σε φέτες
• 1 κ.σ. φρέσκια ρίγανη ψιλοκομμένη

Βινεγκρέτ                                                                                                                                  

• 300 γρ. γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά
• 100 ml χυμό από φρέσκο ροδάκινο
•  1 κ.σ. φρέσκια ρίγανη ψιλοκομμένη
• αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες: 1. Ανακατεύουμε όλα τα υλικά της σάλτσας καλά σε μπολ. 2. Βάζουμε τις πρασινάδες με την φρέσκια ρίγανη, περιλούζουμε με την σάλτσα, ανακατεύουμε καλά με τα δάχτυλα μας και σερβίρουμε άμεσα για να μην πανιάσουν τα λαχανικά. Γαρνίρουμε με το ροδάκινο και το τυρί.       Πηγή: http://www.ladylike.gr/articles/food/sintagi/12-geystikes-kalokairines-salates.3579119.html

                                                                                                                   Ιουλία Σεϊρανίδου Γ3