Ιστορική τοποθέτηση: Είναι τµήµα της ζωοφόρου του Παρθενώνα, που  χρονολογείται στο 447- 438 π.Χ

Περιγραφή: Φτιαγμένο από µάρµαρο, ύψος 96 εκ. Χ 2,07 µ. µήκος, το  οποίο κάποιοι θεωρούν έργο του Φειδία.

Περιγραφή: Είναι από πάριο μάρμαρο. Από το ανάγλυφο διατηρείται μεγάλο μέρος των σωμάτων του Ηρακλή και του ταύρου, ενώ λείπουν το κεφάλι του ταύρου, οι βραχίονες του Ηρακλή και τμήματα του ανάγλυφου από την δεξιά κάτω γωνία. Διακρίνουμε τον Ηρακλή που με το αριστερό του χέρι έχει πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και του στρίβει το κεφάλι, ενώ στο δεξί κραδαίνει το ρόπαλο.

Ιστορική τοποθέτηση: Ο Παυσανίας αναφέρει στην περιγραφή του ναού της Ολυμπίας ότι η μετόπη του Ηρακλή με τον ταύρο της Κρήτης ήταν τοποθετημένη στον οπισθόδομο του ναού. Είναι έργο του Καλλιτέχνη του ναού της Ολυμπίας και χρονολογείται στα 460 π.Χ.

Το άγαλμα έχει ύψος 3,28 μ. (με τα φτερά). Ήταν αφιερωμένο σε ναό της Σαμοθράκης και χρονολογείται μεταξύ  220 και 190 π.Χ. Σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου είναι τοποθετημένο σε βάση. Η θεά φτιάχτηκε από λευκό πάριο μάρμαρο.

Μία εκδοχή των αρχαιολόγων για το αφιέρωμα επί πολλά χρόνια ήταν πως το είχε κάνει ο Δημήτριος ο Πολιορκητής όταν νίκησε τον στόλο του Πτολεμαίου. Σήμερα όμως πολλοί πιστεύουν ότι το αφιέρωσαν οι Ρόδιοι όταν το 191 π.Χ., νίκησαν τον Αντίοχο Γ΄ της Συρίας σε ναυμαχία στα ανοιχτά της Σίδης.

Το δεξί φτερό βρέθηκε σχεδόν διαλυμένο εκτός από μικρά κομμάτια του και αποτελεί πρόσθετο έργο ανασύστασης «καθρέφτη» του αριστερού, από εμπειρογνώμονες του Λούβρου. Το άγαλμα εικάζεται ότι κατακρημνίστηκε και έσπασε εξαιτίας μεγάλου σεισμού κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα.

Ο Πραξιτέλης για την κατασκευή του είχε χρησιμοποιήσει παριανό μάρμαρο. Το άγαλμα παρίστανε την Αφροδίτη γυμνή λίγο μετά το λουτρό της και αυτό συμβόλιζε την κάθαρση της θεάς , ενώ το γυμνό σώμα υποδήλωνε την αρχέγονη αγνότητα.

Απεικονίζει ένα νεαρής ηλικίας δισκοβόλο λίγο πριν ρίξει τον δίσκο. Το αυθεντικό χάλκινο έργο έχει χαθεί από την αρχαιότητα. Ο ανδριάντας, όμως, μας είναι γνωστός από τα ρωμαϊκά μαρμάρινα αντίγραφά  του αλλά και από τις περιγραφές του Λουκιανού.

 Το έργο παρόλο που χαρακτηρίζεται από ελεύθερη κίνηση, διατηρεί κάποια αρχαϊκά στοιχεία όπως το ότι είναι δισδιάστατο (με κύρια όψη την μπροστινή).

Σκοπός του έργου είναι η ανάδειξη της έντασης της στιγμής, ενώ το γαλήνιο πρόσωπο τονίζει την αυτοσυγκέντρωση του αθλητή. Επίσης υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία σχετικά με το πού έχει στρέψει το βλέμμα του. Αρκετοί άνθρωποι υποστηρίζουν πως κοιτάει τον δίσκο του, κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως κοιτάει το κοινό και άλλοι πως τον βοηθάει στην φόρα και στην αυτοσυγκέντρωση.

Το γλυπτό παριστάνει τον Τρώα ιερέα Λαοκόοντα και τους γιούς του Αντιφάντη και Θυμβραίο να στραγγαλίζονται από φίδια.

Τα φίδια που έπνιξαν αυτόν και τους γιους του είχαν σταλεί από τη θεά  Αθηνά , μετά την απόπειρα του Λαοκόοντα να αποκαλύψει με χτύπημα ακοντίου , το τέχνασμα του Δούρειου Ίππου.

Το άγαλμα έχει ύψος 2,24 μ και είναι φτιαγμένο από μάρμαρο Καράρας. Απεικονίζει τον Απόλλωνα να σκοτώνει τον Πύθωνα. Κρατάει το τόξο με το αριστερό του χέρι, ενώ έχει μόλις αφήσει το βέλος να φύγει και το δεξί χέρι αρχίζει να χαλαρώνει. Ο Απόλλωνας φοράει μόνο μια χλαμύδα, η οποία συγκρατιέται στο δεξί ώμο, καλύπτει τμήμα της πλάτης του και πέφτει πάνω στο αριστερό του χέρι.

Η Αθηνά με περικεφαλαία κρατάει δόρυ στο αριστερό, ενώ με το δεξί αφήνει να πέσει ο δίαυλος στη γη. Ο Μαρσύας έντρομος κάνει μια κίνηση πισωπατώντας.

Ο Μαρσύας ήταν αυλητής. Ως πατέρας του αναφέρεται ο Όλυμπος ή ο Οίαργος (πατέρας του αοιδού Ορφέα) ή ο Ύαγνις (εφευρέτης του διαύλου).

Είναι σκαλισμένη σε παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 2,02 μ. Για τα χέρια της υπάρχει ο μύθος ότι έσπασαν πάνω σε καβγά Γάλλων αρχαιολόγων και Ελλήνων κατά τη μεταφορά του αγάλματος, αλλά αυτό δεν ευσταθεί γιατί το έργο είχε βρεθεί εξαρχής δίχως τα χέρια. Εκείνο που πιθανόν αληθεύει είναι ότι τμήματα των χεριών είχαν βρεθεί σε διάφορα σημεία και ότι το αριστερό κρατούσε μήλο, αλλά χάθηκε κατά τη μεταφορά ή ότι επάνω στη συμπλοκή, κάποια από αυτά τα κομμάτια που συνόδευαν το γλυπτό έπεσαν στη θάλασσα από τα βράχια και χάθηκαν για πάντα.