Οι αγαπημένοι μας ήρωες επιστρέφουν

Στο σπίτι της οικογένειας Κουτσουκλανιότογλου ο Φώντας με την Αγλαΐα τσακώνονται… για άλλη μια φορά…

- Φουντουκάκι μου… Η στολή σου πάει γάντι, γιατί δε σου αρέσει;

- Μαμά μήπως όταν ήσουν μικρή χτύπησες το κεφάλι σου σε κάποιο μάρμαρο; Επειδή είναι φανερό ότι σου έχει αφήσει βλάβες.

- Έφαγα τον κόσμο να σου βρω μια στολή που να σε αντιπροσωπεύει και εσύ μου λες πως έχω θέματα;

- Μη φοβάσαι, θα έχεις άμα αναγκάσεις το παιδί σου να βγει έξω φορώντας μια στολή… ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΟΥ!

- Μα τα Φουντούκια είναι της εποχής φουντουκάκι μου..

- Άμα σου αρέσουν τόσο κάτσε φάτα μόνη σου και μη με βάζεις να τα φορέσω.

- Άμα δεν σου αρέσει η στολή Φουντουκιού έχει και Αμυγδάλου διαθέσιμη…

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το άνοιγμα της πόρτας. Ήταν ο πατέρας του Φώντα ο Λάμπης.

- Ποια είναι η αιτία της φιλονικίας σας ,φίλτατη οικογένεια;

- Ο γιόκας σου δεν θέλει να βάλει αυτή την υπέροχη εποχιακή στολή που του αγόρασα.

- Γιατί τέκνον μου; 7 μήνες εργασίας θα πάνε χαμένες; Προτιμάς να γίνεις μέλος της μαζοποίησης; Άμα θες μπορείς να βάλεις την δική μου στολή, που είχα ντυθεί Σαρπηδόνας. Είχε γιγάντια απήχηση όταν ήμουν στην ηλικία σου.

- Δεν θέλω να ντυθώ Σαρπηδόνας… Θέλω να έχω μια φυσιολογική στολή όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι… Δηλαδή όλοι εκτός από εσάς.

- Τολμάς να αντιμιλάς στους γονείς σου; Σε αυτούς που σε μεγάλωσαν; Θα φορέσεις στολή φουντούκι. Τέλος!

- Οκ μπα μην εξάπτεσαι!!!  Τσίλαρε !!!

Ο Φώντας σκέφτεται πως μπορεί να μεταπείσει τους γονείς του να φορέσει την στολή της επιλογής του.

- Μα.. Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που δεν μπορώ να φορέσω την στολή, παρόλο που την βρίσκω… εκθαμβωτική.

- Φουντουκάκι μου πες μου γιατί δεν μπορείς να φορέσεις την στολή.

- Κοίτα…

- Μήπως… δεν θες να την φορέσεις εξαιτίας ενός κοριτσιού;

- Το βρήκες…

- Αχ Φουντουκάκι μου έπρεπε να μου το είχες πει από την αρχή… Πως την λένε;

- Εεεεεεεεεε ποιά πως λένε;

- Το κορίτσι βρε κουτέ.

- Αααα… Αυτό το κορίτσι…

- Ναι βρε έλα πες μου, μην ντρέπεσαι στην μάνα σου.

- Εεε.. Την λένε Σουζιωζωσημία όμως εμείς την φωνάζουμε Σούζι…

- Τι όνομα είναι αυτό φουντουκάκι μου..; Τι μέρα γιορτάζει;

- Γιορτάζει του Αγίου Σουζιωζωσήμου στις 30 Φεβρουαρίου

- Α σε παρακαλώ, περιέγραψέ την μου, είναι όμορφη;

- Τι να στην περιγράψω ρε Μα’ κατάθεση δίνω;

- Άκουσε με Φουντουκάκι μου.. θα μου την περιγράψεις τώρα αλλιώς θα σε αναγκάσω να βάλεις την στολή του πατέρα σου.

- Έλα τώρα ρε Μα’ μην μου το κάνεις αυτό… Αλλά αφού επιμένεις..

- Άντε έχουμε και δουλειές τελείωνε

- Είναι μια ψηλή κοπέλα με μπλε μάτια, ξανθά ίσια μακριά μαλλιά, αριστεύει σε όλα τα μαθήματα, είναι αθλητικός τύπος… Ίδια εσύ…

- Αχ γλυκό μου ξηροκαρπάκι… Σε ευχαριστώ για το κομπλιμέντο…

- Αυτό σημαίνει πως δεν θα χρειαστεί να φορέσω την στολή φουντουκιού;

- Γιατί να μην την φορέσεις; Αφού η φίλη σου μου μοιάζει τόσο θα έχει και τα ίδια γούστα μαζί μου..

- Εεεεε. Είναι αλλεργική στους ξηρούς καρπούς…

- Α κανένα πρόβλημα! Τότε θα λατρέψει την στολή Σαρπηδόνα του πατέρα σου.

- I’m the one that’s got to die when it’s time for me to die, so let me live my life the way I want to.

- Άμα δεν σταματήσεις να λες βλακείες δεν θα σου δώσω χρόνο να πεθάνεις

- Πωπω Μα’ δεν ήξερα ότι καταλαβαίνεις αγγλικά

- Το ίντερνετ με έχει βοηθήσει πάρα πολύ, όχι μόνο στο να μάθω αγγλικά αλλά και σε πολλά άλλα πράγματα όπως την μαγειρική.. Τέλως πάντων… Άμα δεν θες τόσο να βάλεις την στολή του πατέρα σου δεν χρειάζεται άντε τώρα κάνε τα μαθήματά σου and have a good Afternoon!

Υστερόγραφο: Μετά από λίγο όταν έβλεπαν τα μαθήματα για την επόμενη μέρα:

- Ποια ήταν η αυτοκράτειρα αυτή;

- Η Σουζιωζωσημία.

- Α σαν την συμμαθήτρια σου.

- Ακριβώς… σαν την συμμαθήτριά μου…

Όταν όμως κοιτάξεις, όχι τόσο μακριά σου. Όλα αυτά για κάποιους ανθρώπους δεν ήταν τίποτα παρά ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας.

Παρακάτω ακολουθεί η αληθινή ιστορία μιας Ουκρανής που επιθυμεί να μείνει ανώνυμη:

« Ζούσα στο Χμελνίτσκι. Όταν οι Ρώσοι έκαναν εισβολή, εγώ ετοιμαζόμουν να φύγω. Το μόνο πράγμα που πήρα ήταν μια φωτογραφία της οικογένειάς μου από τα περσινά Χριστούγεννα για να τους θυμάμαι… Για τα αδέλφια δεν ξέρω την τύχη τους, όσο για τους γονείς μου τους είδα να ξεψυχούν αβοήθητοι μην μπορώντας να τους προσφέρω τα απαραίτητα. Είδα το σπίτι μου να κατεδαφίζεται από τα θεμέλια για την απληστία και την υπεροψία των ανθρώπων… Και έμεινα μόνη ξεριζωμένη από τον τόπο μου με μια φωτογραφία στο χέρι και ένα μαντήλι στο για να θρηνώ όσους χάθηκαν για κάτι μεγάλο. Για την πατρίδα τους».

Τα Χριστούγεννα για τους ανθρώπους που βιώνουν τον πόλεμο είναι δύσκολα άλλα ακόμη και σε αυτές τις περιόδους υπάρχει έστω μια μικρή λάμψη του πνεύματος…

24 Δεκεμβρίου στον 1^ο Παγκόσμιο πόλεμο

Για μία νύχτα οι δυνάμεις της Ανταντ και οι γερμανικές δυνάμεις έγιναν φίλοι. Την νύχτα εκείνη Βρετανοί στρατιώτες άκουσαν Γερμανούς στρατιώτες να ψάλλουν τα κάλαντα και θυμήθηκαν τις οικογένειές τους και τους νεκρούς τους…Το πνεύμα των Χριστουγέννων είχε φωλιάσει στις καρδιές τους και η ανακωχή είχε αρχίσει.

Έσφιξαν τα χέρια αντάλλαξαν δώρα, έπαιξαν ποδόσφαιρο, μίλησαν και ήπιαν για παρηγοριά όλοι μαζί σαν μια οικογένεια.

Ας ευχηθούμε και αυτά Χριστούγεννα να μην γίνει απλά ανακωχή αλλά να τελειώσει ….Χωρίς νικητές… Στον πόλεμο δεν υπάρχουν…!