Συγκρίσεις μπορούν να γίνουν επί παντός επιστητού. Ο Μέσι μπορεί να συγκριθεί με τον Ρονάλντο. Ο Νεϊμάρ με τον Εμπαπέ. Ο Πούσκας με τον Ντι Στέφανο. Ο Γιασίν με τον Μπανκς. Ο Πλατινί με τον Ζιντάν. Το Μαρακανά με το Γουέμπλεϊ.
Ο Πελέ, όμως, δεν μπαίνει σε καμία «ζυγαριά». Κι αυτό διότι ανήκει στους ποδοσφαιριστές που έχουν περάσει στη σφαίρα του μύθου. Μυθοποιήθηκε ο ίδιος, μυθοποίησε την εθνική Βραζιλίας και άνοιξε τα «σύνορα» σε μια χώρα εσωστρεφή, που σπαρασσόταν από στρατιωτικά πραξικοπήματα και βία.
Ο γιος του πάμφτωχου ποδοσφαιριστή, Ντοντίνιο, έμελλε να βιώσει τη σκληρή όψη της ζωής και του μεροκάματου στους δρόμους, γυαλίζοντας τα παπούτσια των περαστικών με το ξύλινο κασελάκι του και σε ηλικία 10 ετών θα νιώσει για πρώτη φορά τη… μεταφυσική δύναμη που κρύβει το ποδόσφαιρο, όταν θα δει τους Βραζιλιάνους να πενθούν για την ήττα από την Ουρουγουάη το 1950.
