Στο χαρτί μου γράφω στίχους
Στα βιβλία διαβάζω ήχους
Στα μάτια των ανθρώπων βλέπω εικόνες
Βλέπω σκέψεις μου να τρέχουν πιο αργά κι από χελώνες
Κοιτώ βλέμματα ανθρώπων γεμάτα απορία
Και σε όλους να κυριαρχεί απόλυτη αδιαφορία
Θα έχω να λέω πως μεγάλωσα σε μια κοινωνία
που κυριαρχούσε η ματαιότητα, η απαισιοδοξία
Δεν είμαι ο μόνος, σου λέω ειλικρινά, δεν είμαι μόνος
Δεν μπορεί άλλον να μην τον απασχολεί αυτός ο πόνος
Π.Π.
