Στους φούρνους της ζωής, με φωτιά αναμμένη,
ψήνονται όνειρα, χαρές, πίκρες κρυμμένες.
Το ζυμάρι δουλεύεται με κόπο και μεράκι,
μα ο χρόνος, πάντα, το πλάθει με άγγιγμα απαράμιλλο.
Η ζέστη βαριά, μα ποτέ δεν κουράζει,
η φλόγα της ελπίδας τις σκιές σκορπίζει.
Κάθε ψωμί μια ιστορία, κάθε κόρα μια μνήμη,
και η γεύση του μόχθου μένει πάντα στη συνείδηση.
Κάποιοι έρχονται για τροφή, άλλοι για θαλπωρή,
μα όλοι βρίσκουν στο φούρνο μια μικρή γιορτή.
Εκεί όπου η ζωή και ο ιδρώτας γίνονται ένα,
και η καθημερινότητα ζυμώνεται με αγάπη κρυμμένη.
Στους φούρνους της ζωής μαθαίνεις υπομονή,
να περιμένεις τη στιγμή που το ζεστό ψωμί θα βγει.
Γιατί, όπως και η ζωή, θέλει το χρόνο της,
για να γίνει χρυσή και γεμάτη αρώματα.
Φ. Λ.
