Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια περίοδος έντονης θρησκευτικής ευλάβειας, όπου οι πιστοί παρακολουθούν τις ακολουθίες και βιώνουν τα γεγονότα των Παθών του Χριστού. Οι εκκλησίες στολίζονται με λουλούδια, ενώ η ατμόσφαιρα γίνεται ολοένα και πιο κατανυκτική όσο πλησιάζει η Μεγάλη Παρασκευή, ημέρα πένθους και περισυλλογής. Η περιφορά του Επιταφίου αποτελεί μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές, με τους πιστούς να ακολουθούν σιωπηλά, κρατώντας κεριά και αποδίδοντας φόρο τιμής.

Το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ, η Ανάσταση του Χριστού σηματοδοτεί το πέρασμα από τη λύπη στη χαρά. Το «Χριστός Ανέστη» και το άναμμα του Αγίου Φωτός γεμίζουν τις καρδιές των ανθρώπων με ελπίδα και αισιοδοξία. Τα πυροτεχνήματα, οι καμπάνες και οι αγκαλιές συμβολίζουν τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο και την ανανέωση της πίστης.

Την Κυριακή του Πάσχα, οικογένειες και φίλοι συγκεντρώνονται γύρω από το πασχαλινό τραπέζι, όπου κυριαρχούν το παραδοσιακό αρνί στη σούβλα, τα κόκκινα αυγά και τα πασχαλινά εδέσματα. Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στη χαρά, στη συντροφικότητα και στην ενίσχυση των οικογενειακών δεσμών.

Πέρα όμως από τη θρησκευτική του διάσταση, το Πάσχα αποτελεί και μια σημαντική πολιτιστική παράδοση που ενώνει γενιές. Τα έθιμα, οι γεύσεις και οι οικογενειακές στιγμές μεταφέρονται από τους παλαιότερους στους νεότερους, διατηρώντας ζωντανή την ελληνική ταυτότητα.

Το Ελληνικό Πάσχα δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι μια εμπειρία που συνδυάζει πίστη, παράδοση και ανθρώπινη επαφή, υπενθυμίζοντάς μας τη σημασία της αγάπης, της ελπίδας και της ενότητας στη ζωή μας.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Words.

Those little noises that human beings have managed to bring to life for everyone to understand their weird surroundings…

Words.

Those tiny mumbles that push people to the edge of their success, dig them into daydream beliefs and spontaneously lead them to the cliff of their ends…

Words.

Those trivial grins our mouth makes and suddenly changes the whole world…

-Our whole world.

Every meaning we thought our vocabulary had found out.

Every reason why overthinking has taken over us.

Every… -»us»…

Words.

Sometimes words are just not enough.

Sometimes words mean nothing.

Sometimes our most important skill

-speech-

…is the most insignificant of all the reasons that someone would undoubtedly call our species «special»

- by in the end, calling our echoes «special»…

-what an irony, huh…?

Words.

The way us

- uncontrollably mysterious type of writers-

bleed on soft, dangerous paper every night, trying to figure out our triggering, yet excitingly curious minds…

Words…

Words…

Words.

Who doesn’t love words?

Who doesn’t adore these little, unbearable noises that we make up every single day since the day we were born…?

Words.

Words speak louder than everything…

right?

Words can save people, devastate buildings, press unreliable buttons, speak the truth, change reasons, and confuse seasons…               right?

«Right…»

Yet… wrong.

Sometimes eyes perhaps speak louder…

Louder than the storms passing by every upcoming winter.

Louder than the earthquakes deserting the whole city.

Louder than all types of sirens.

Louder than you…

Louder than me…

Louder than every possible insomniac, single or taken existence.

Sometimes eyes cannot compare to words.

Words can lie.

Easily…

With no sense of guilt.

Words can hurt.

Cut.

Deeper than a sharpened scary knife.

Words can freeze your bones and lead you to death.

Mentally… at least.

As far as I’m concerned, they can’t cause strokes… can they?

The «genius» technology may show us someday… but till proven otherwise, I can confirm that words are dreadful as decent liars are. That’s why they get along so easily.

Liars lie. Words also lie…

But eyes?

They could never hide the truth.

Never.

And that’s what makes them so special if you still think this «word»

- if not a feeling-

exists.

The idea of love captured by a slightly green forest in your face, leaves blown away softly by the drizzling rain somewhere mid- July.

Countryside.

Sweet loneliness.

It’s just so tempting to go inside that awe-inspiring, endless forest.

Tempting to finally run along with the colorful, pale leaves and face up the true feeling of pure and utter happiness.

With what kind of words could you possibly describe that feeling, if not with the words of the soul, initially represented in your plain look?

The idea of success captured in a tremendous amount of dark, furious waves coming all to drag you in the depths of your only ally, who’s apparently not the ocean, but yourself…

That self than you let drown in anxiety and caused its only harm

- its self-harm –

leading you to the void, making you wonder what’s like actually feeling something, while whipping away those little, careless but shivering rivers in your cheeks.

With what kind of words could you possibly describe that feeling, if not with the words of your inner surface, initially represented in your rosy cuticle?

The idea of running away captured in a sloppy hairstyle that’s ready to come for you, anytime…, any day…

Maybe when the sun sets for good, or the birds go to sleep after their daily… lovely

-if not annoying yet-

concert.

That ripped, black t-shirt covering your chest-bones and those highly appreciated black jeans of yours which have suffered every kind of isolation and fear or abandonment, but still, headed-up, are waiting patiently for yourself to order them to run, to ease, to pass away… violently…

With what kind of words could you possibly describe that feeling, if not with the words of the barely breathing material you hold onto, initially represented in your powerless strength of your casual existence?

The idea of pushing yourself to the limits in order to find the real reality of your unreal fairytale, trying to escape the meaningless and staring aimlessly towards the plane that finally crashes in front of what… you can’t really tell is you, but in the end, it has always been you… waving and nodding positively at the eternal gates of heaven, living through hallucinations so as to stick to your relatable feeling of feeling nothing, that feeling that is not quite as empty as you would admit touching the sky is… which seems to be faker than yourself, or maybe… your hidden one…

With what kind of words could you possibly describe that feeling, if not with the words of the faded brownish moon you’re looking up to or the illusions of your unfortunate, abused reflect of it, initially represented in your innocent soul?

The idea of living a whole life in a cage, full of naughtious flowers and scented candles, believing in stolen ideas and lost opportunities, waiting patiently for yourself to accept its indifferent difference between you and the monstrous world…

Trying to escape the reddish cage in order to heal…

Lying in a pink or purple leather landscape that lights up every time you touch it…

Feeling its presence every millisecond that passes by your white silk hair….

With what kind of words could you possibly describe that feeling, if not with the words of your laddish actions against a gloomy instrument, initially represented in your pure feelings?

Words.

Five letters that someone, somehow, stuck together someday, somewhere… in the middle of exploring

-the unknown-

you could hesitatingly guess and identified them as some kind of «special”, without really trying to deepen in the deepest meaning of this insignificantly deep word…

Words.

Hesitated letters that stuck together and follow us around

-everywhere-

trying to convince us that we need something every time…

-not exactly telling us what that is-

when in reality, we only need to find ourselves, giving up every once in a while, struggling to push the words

-failing miserably for once again-

away…

After all, is there any doubt that words are the exact synonym of pointless?

   ΑΓΓΕΛΗ  ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε, σχεδόν σε όλο τον κόσμο την γέννηση του Χριστού, στις 25 Δεκεμβρίου.

 Το δέντρο των Χριστουγέννων  αποτελεί σήμερα διεθνές χριστουγεννιάτικο έθιμο. Ως χριστουγεννιάτικο σύμβολο-έθιμο φέρεται από τον 8ο αιώνα, όταν ο Άγιος Βονιφάτιος θέλησε περί το 750 να εξαλείψει την μέχρι τότε αποδιδόμενη ιερότητα των <<ειδωλολατρών>>στη βελανιδιά, αντικαθιστώντας την με το έλατο δηλαδή το δέντρο των Χριστουγέννων.

 Τι συμβολίζει άραγε το έλατο; Το έλατο είναι το παραδοσιακό δέντρο που στολίζουμε το οποίο έχει την ιδιότητα να μην μαραίνονται τα φύλλα του και να μην πέφτουν ποτέ και να παραμένει καταπράσινο στο βαθύ χειμώνα, κάτι που συμβολίζει την αιώνια ζωή του Χριστού και έχει σχήμα τριγωνικό το οποίο συμβολίζει την Αγία Τριάδα.

 Σύμφωνα με ερευνητές του αντικειμένου, το πρώτο στολισμένο δένδρο εμφανίστηκε στη Γερμανία το 1539 και τα πρώτα στολίδια ήταν συσκευασμένα φαγητά ή είδη ρουχισμού ή άλλα χρήσιμα είδη, που στο πέρασμα των χρόνων και με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου εξελίχθηκαν μόνο σε διακοσμητικά αντικείμενα. Κατά την παράδοση ο πρώτος που στόλισε δέντρο ήταν ο Μαρτίνος Λούθηρος. Έχει εκφραστεί όμως και η άποψη ότι το έθιμο έχει ανατολίτικη προέλευση. Σύμφωνα με αυτή, ο Αναστάσιος Α” το 512 έχτισε στη Συρία έναν ναό με δύο ορειχάλκινα δέντρα.

 Στην Ελλάδα το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν οι Βαυαροί και στολίστηκε για πρώτη φορά στην χώρα μας στα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα το 1833.Αρχικά στολίστηκε στα ανάκτορα του Ναυπλίου και στην συνέχεια στην Αθήνα, όπου οι κάτοικοι έκαναν ουρές για να το θαυμάσουν.

 Στην αρχαία Ελλάδα το έτος άρχιζε μεταξύ του Χειμώνα και της Άνοιξης, ενώ στην Αττική μετά το θερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου) κατά τα μέσα Ιουλίου και ο πρώτος μήνας ήταν ο Εκατομβαιών. Τραγούδια όμως θρησκευτικά τραγουδούσαν τα παιδιά και σε άλλες γιορτές μέσα στον χρόνο, όπως συνέβαινε κατά τον μήνα Πυανεψιώνα, που ξεκινούσε από τα μέσα του Οκτωβρίου μέχρι τα μέσα του Νοεμβρίου. Κατά τον μήνα αυτό υπήρχε μια γιορτή, τα Πυανέψια ή Πυανόψια ή Πανόψια (πύανα=κύαμοι, κουκιά. Πύανα+έψω=ψήνω). Η γιορτή αυτή, σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς προερχόταν από την εποχή του Θησέα, ο οποίος, όταν πήγαινε στην Κρήτη, για να σκοτώσει τον Μινώταυρο, πέρασε από τη Δήλο και έκανε τάμα στον Απόλλωνα, ότι αν  πετύχαινε τον στόχο του, θα επέστρεφε και θα του πρόσφερε ένα κλαδί ελιάς στολισμένο, πράγμα που έγινε.

 Έτσι καθιερώθηκε το στόλισμα του δέντρου ελιάς, που το τοποθετούσαν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού. Το στόλισμα περιλάμβανε κλωστές από μαλλί, διάφορα φρούτα και καρπούς, σύκα, χουρμάδες, κορδέλες λευκές και κόκκινες, μπισκοτάκια με μέλι κτλ. Το κλαδί της ελιάς ονομαζόταν Ειρεσιώνη (είριον=έριον=μαλλί) και το κρατούσαν μέχρι την επόμενη χρονιά.

Τα παιδιά γυρνούσαν τα σπίτια και τραγουδούσαν:

εἰρεσιώνη σῦκα φέρει κα πίονας ἄρτους κα μέλι ἐν κοτύλῃ κα ἔλαιον ἀποψήσασθαι και κύλικ’ εὔζωρον, ὅπως μεθύουσα καθεύδῃς (η ειρεσιώνη έχει πάνω της σύκα και ψωμιά παχιά και μέλι σε ποτήρι και λάδι για σπόγγισμα (του προσώπου) και φιάλη με καλό κρασί, ώστε να κοιμηθείς μεθυσμένη).

Όταν κατά την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο απαγορεύτηκαν οι ειδωλολατρικές γιορτές, για να μη χαθεί το έθιμο το επένδυσαν οι χριστιανοί με στίχους χριστιανικούς και έφτασε το έθιμο μέχρι τις μέρες μας με τη μορφή των καλάντων, που είναι ευχετήρια και εγκωμιαστικά τραγούδια. Ψάλλονται κυρίως τις παραμονές των γιορτών των Χριστουγέννων, της πρωτοχρονιάς, των Θεοφανίων και του Λαζάρου.

Βατρικά Σοφία

1^η Ιστορία

Μια μέρα ένα παιδί ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα του στα μαθηματικά. Ο πατέρας έριξε μια ματιά και του είπε να  τα κάνει μόνος του καθώς κατάλαβε ότι δεν είχε τις  γνώσεις να τον βοηθήσει. Ο γιος το κατάλαβε. Την επόμενη μέρα ο γιος λέει στον πατέρα:

«Εγώ παρατάω το σχολείο»

« Γιατί;» ρωτάει ο πατέρας.

« Γιατί είμαι  μάγκας» λέει ο γιος

«Ωραία, αφού είσαι μάγκας, πες μου τη διαφορά  του τσάμπα από το δωρεάν» ρωτά ο πατέρας

« Μπαμπά, μου λες σε ποιο σχολείο πήγες πρώτα;» ρωτά ο γιος

Ο πατέρας του λέει και ο γιος σχολιάζει «Αυτό το σχολείο για να πας πληρώνεις»;

«Όχι!» απαντά  ο πατέρας  και ο γιος του λέει :

2^η Ιστορία

3^η Ιστορία

4^η Ιστορία

5^η Ιστορία

Σκίτσο:
Φιλιάντα Ζωγράφου

Ο καφές αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στην καθημερινότητά μας και καταναλώνεται με πάθος από ολόκληρο τον πληθυσμό σχεδόν της γης. Πολλοί όμως νιώθουν εξάρτηση από τον καφέ καθώς πίνουν 3 έως και 4 φλιτζάνια την ημέρα.

8 πράγματα για τον καφέ που ίσως δεν τα ξέρετε και θα σας   εντυπωσιάσουν :

• Αρχικά τρωγόταν και δεν πινόταν!
• Θεωρούνταν το ποτό του Σατανά αφού «εφευρέθηκε» από μουσουλμάνους ως  υποκατάστατο του κρασιού.
• Καθημερινά παράγονται 7 τόνοι καφέ.
• Κατά μέσο όρο στην Ελλάδα πίνουν 1,6 φλιτζάνια την ημέρα ενώ καταναλώνουμε 23000 τόνους καφέ το χρόνο.
• Ο καφές κρατάει τον άνθρωπο λιγότερες ώρες ξύπνιο από ότι αν  έτρωγε ένα μήλο.
• Δυο φλιτζάνια την ημέρα μειώνουν την πιθανότητα εγκεφαλικού.
• Αποτελεί ένα από τα καλύτερα αντηλιακά αφού προστατεύει από τις βλαβερές ακτίνες!
• Όταν ο καφές ήρθε στην Ευρώπη, έγινε γνωστός ως «αραβικό κρασί».

Όμως η υπερβολική κατανάλωση καφέ έχει και αρνητικές επιπτώσεις για τον άνθρωπο όπως:

• υπογονιμότητα,
• μικρότερη απορρόφηση ασβεστίου που αυξάνει τις πιθανότητες καταγμάτων στην τρίτη ηλικία,
• ένταση και νευρικότητα

Ας δούμε όμως και τα θετικά:

• πρόληψη ασθενειών,
• πρόληψη  Αλτσχάιμερ ,
• ανεβασμένη διάθεση

Τέλος, ας σημειωθεί ότι η καλύτερη ημερήσια ποσότητα είναι 300 mg, δηλαδή 2-3 φλιτζάνια.

ΕΛΠΙΝΙΚΗ  ΤΣΙΚΟΥΚΟΥ