| Μια Δράση Επαγγελματικού Προσανατολισμού της Β’ Γυμνασίου
Πρόλογος: Πώς φαντάζονται οι μαθητές μας τον εαυτό τους μετά από δέκα χρόνια; Στο πλαίσιο των εργαστηρίων Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Σ.Ε.Π.), οι μαθητές της Β’ Γυμνασίου πήραν τα μικρόφωνα και τα πληκτρολόγια στα χέρια τους!
Σκοπός της δράσης ήταν να εξερευνήσουν τα ταλέντα και τα όνειρά τους, μαθαίνοντας να παίρνουν συνεντεύξεις, να δημιουργούν podcasts και να αποτυπώνουν τις φιλοδοξίες τους στον κειμενογράφο. Μέσα από τη μυθοπλασία και το παιχνίδι των ρόλων, τα παιδιά «δοκίμασαν» επαγγέλματα, εξέφρασαν τα ενδιαφέροντά τους και ήρθαν ένα βήμα πιο κοντά στο μέλλον που ονειρεύονται.
Η Συνέντευξη της Ημέρας: «Από τη Β” Γυμνασίου στη Λεωφόρο!»
Σε αυτή την υποτιθέμενη συνέντευξη (fiction), ο μαθητής Αλέξανδρος Σιρπτσιόγλου μοιράζεται μαζί μας το μεγάλο του πάθος για το ποδόσφαιρο και την ομάδα της καρδιάς του.
Δημοσιογράφος: Καλησπέρα σας. Στην εκπομπή μας σήμερα έχουμε την τιμή να φιλοξενήσουμε τον Αλέξανδρο Σιρπτσιόγλου. Αλέξανδρος: Καλησπέρα. Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι εδώ. Δημοσιογράφος: Πείτε μας, τι θα θέλατε να γίνετε; Αλέξανδρος: Λοιπόν, είναι πολλά τα επαγγέλματα που μου αρέσουν, αλλά θα ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Δημοσιογράφος: Πώς πήρατε αυτή την απόφαση; Αλέξανδρος: Για να πω την αλήθεια, στην αρχή ήθελα να δουλέψω στον Δήμο. Δημοσιογράφος: Τι άλλαξε στην πορεία; Αλέξανδρος: Μια μέρα είδα τον πατέρα μου να παίζει ποδόσφαιρο και από τότε είμαι ερωτευμένος με το άθλημα. Δημοσιογράφος: Μάλιστα. Και πείτε μας κάτι ακόμα, αν γίνετε ποδοσφαιριστής, από πού θα θέλατε να ξεκινήσετε την καριέρα σας; Αλέξανδρος: Από μικρός έχω μια αγάπη για τον Παναθηναϊκό και έτσι θα ήθελα να ξεκινήσω από εκεί. Δημοσιογράφος: Εντάξει Αλέξανδρε, ευχαριστούμε πολύ. Αλέξανδρος: Εγώ ευχαριστώ.
Η εργασία αυτή ανήκει στον μαθητή Αλέξανδρος Σιρπτσιόγλου και στην Ναταλία Υδραίου
Τα «μαθητικά ποδοσφαιρικά όνειρα» είναι η απόδειξη της αθωότητας και της φιλοδοξίας της νιότης. Είτε αυτοί οι μαθητές καταλήξουν να παίζουν στο Champions League, είτε καταλήξουν να παίζουν 5×5 με φίλους κάθε Πέμπτη βράδυ μετά τη δουλειά, η φλόγα που ένιωσαν τότε στο σχολικό προαύλιο είναι κάτι που τους διαμορφώνει για πάντα.
