ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Κείμενα
Ομαδική εργασία :
Αντερριώτη Ζωή
Γιάνκα Κωνσταντίνα
Δερβενιώτης Ανάστασης
Κριτσίμ Στέφανος
Κωστούλα Ασημίνα
Μπάρτση Βαλάντω
Νούρο Χρήστος
κος Μιχαλόπουλος Οδυσσέας
2024
Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Η παιδική εργασία αναφέρεται στην εκμετάλλευση των παιδιών μέσω οποιασδήποτε μορφής εργασίας που τους αφαιρεί το δικαίωμα από την εκπαίδευση και είναι ψυχικά, σωματικά κοινωνικά ή ηθικά επιζήμια. Η εκμετάλλευση αυτή απαγορεύεται από τη νομοθεσία σε παγκόσμιο επίπεδο.
Στοιχεία σε όλο τον κόσμο:
- Ø Μόνο στην Λατινική Αμερική υπάρχουν 48 εκατομμύρια παιδιά που εργάζονται
- Ø Κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο 22 χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν από αιτίες που σχετίζονται με την εργασία
- Ø Περίπου 8,4 εκατομμύρια παιδιά είναι θύματα δουλειάς και πορνείας
- Ø Επιπλέον περισσότερα από 100 εκατομμύρια από αυτά δεν πηγαίνουν σχολείο
- Ø Οι περιοχές που εντοπίζεται έντονα το πρόβλημα της παιδικής εργασίας είναι: , Αφρική, Λατινική Αμερική και Καραϊβική, Μέση Ανατολή.
Μέσα στο χρόνο:
Ο 19ος αιώνας σημάδεψε ιδιαίτερα την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας γιατί, μέσα στο χρονικό του πλαίσιο, συντελέστηκε η λεγόμενη βιομηχανική επανάσταση.
Στις πρώτες εποχές της βιομηχανικής επανάστασης οι οικογένειες συνεχίζουν να προσλαμβάνονται ως ενιαίες μονάδες από τους βιομηχάνους, δημιουργώντας το επαχθές φαινόμενο της παιδικής βιομηχανικής εργασίας, που σύντομα δημιουργεί προβλήματα ως αντιπαραγωγική, μη- δημοφιλής και σκληρή για τα παιδιά.
Η σύνδεση μεταξύ των δικαιωμάτων του παιδιού και της επιβίωσης και ανάπτυξής του, επιτεύχθηκε με την Σύμβαση των δικαιωμάτων του παιδιού το 1989, που επικυρώθηκε από 187 κράτη.
Τo 1998 η Διεθνής Διάσκεψη Εργασίας υιοθέτησε τη Διακήρυξη περί Θεμελιωδών Αρχών και Δικαιωμάτων των Εργαζομένων της Δ.Ο.Ε., στην οποία αναφέρεται ότι η ουσιαστική εξάλειψη της παιδικής εργασίας είναι μια από τις αρχές που αφορούν τα θεμελιώδη δικαιώματα και πρέπει να γίνει σεβαστή από όλα τα κράτη μέλη της Δ.Ο.Ε., ακόμα και αν δεν έχουν επικυρώσει τις βασικές συμβάσεις.
Το 1999 υιοθετήθηκε ομόφωνα η Σύμβαση 182 περί των «Χειρίστων Μορφών Παιδικής Εργασίας» και η αντίστοιχη Σύσταση 190 και μέχρι σήμερα έχουν επικυρωθεί από τα περισσότερα κράτη μέλη της Δ.Ο.Ε.
Στα πλαίσια του Διεθνούς Προγράμματος Εξάλειψης της Παιδικής Εργασίας κατά καιρούς έχουν εφαρμοστεί προγράμματα δράσης σε διάφορες χώρες όπως η Βραζιλία, η Ινδία, η Ινδονησία, η Κένυα, η Ταϊλάνδη, η Τουρκία, η Τανζανία, το Νεπάλ, το Ελ Σαλβαδόρ, το Μπαγκλαντές, το Καμερούν, η Αίγυπτος, το Πακιστάν, οι Φιλιππίνες κ.ά.
Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Στην Ελλάδα περίπου 100.000 με 150.000 υπολογίζονται οι ανήλικοι κάτω των 18 ετών που εργάζονται στην Ελλάδα.
Είναι παιδιά που εγκατέλειψαν το σχολείο ή δεν πήγαν καθόλου σ’ αυτό (τσιγγανόπουλα, μετανάστες και πρόσφυγες), ανήλικοι που εργάζονται τις απογευματινές ώρες, τα Σαββατοκύριακα ή στις διακοπές τους, πέραν της πρωινής φοίτησης στο σχολείο.
Η διαφορά των τωρινών ανήλικων εργαζομένων με εκείνων των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου είναι ότι κείνα τα παιδιά ήταν ελληνόπουλα που προσπαθούσαν να βοηθήσουν στην αύξηση του πενιχρού οικογενειακού εισοδήματος.
Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά αφού τα παιδιά που επωμίζονται με την άσχημη πλευρά της παιδικής εργασίας είναι πολλές φορές κάτω από δέκα ετών και πρόκειται για παιδιά αθίγγανων, προσφύγων, μεταναστών.
Φυσικά υπάρχουν και τα ελληνόπουλα οικογενειών της υπαίθρου που με την εργασία τους βοηθούν στη συμπλήρωση των οικονομικών της οικογένειας είτε βγάζουν το δικό τους χαρτζιλίκι . Αντίθετα για τα παιδιά αυτά η εργασία δεν τα εξαθλιώνει ούτε σωματικά ούτε ψυχικά.
Αντίθετα τα παιδιά που εργάζονται «ως επαίτες», πόρνες κλέφτες, διακινητές ναρκωτικών είτε ως «δωρητές» οργάνων τα οποία είναι καταδικασμένα να βιώνουν καθημερινά τον πόνο και την ψυχική αλλά και σωματική εξαθλίωση.
Ο νόμος είναι αυστηρός, αλλά δύσκολο να εφαρμοστεί στην πράξη», καταλήγει. Νομοθετικά, η Ελλάδα έχει επικυρώσει τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ν. 2101/1992) για τον ορισμό της παιδικής εργασίας, τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας 182 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για τις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας (ν. 2918/2001), έχει ψηφίσει τον νόμο 1837/1989 για την προστασία των ανηλίκων από την απασχόληση, περιλαμβάνει άρθρο για την προστασία των εργαζομένων ανηλίκων στον ν. 3144/2003 περί κοινωνικού διαλόγου για την προώθηση της απασχόλησης και την κοινωνική προστασία, έχει συμπεριλάβει αναφορά για τα ανήλικα θύματα της εμπορίας ανθρώπων (trafficking) στον σχετικό ν. 3064/2002.
Στην Ελλάδα οι νόμοι γίνονται «ελαστικοί» για κάποιους και σε συνάρτηση με τη μέγιστη καθυστέρηση που μπορεί να έχει η εκδίκαση μίας υπόθεσης –ένα με δύο χρόνια το νωρίτερο – αφήνει τους εργαζόμενους ανήλικους της χώρας μας αθωράκιστους σε κάθε είδους εκμετάλλευση και πιέσεις.
Η παιδική εργασία στην Ελλάδα βρίσκεται στο περιθώριο της έρευνας, όχι εξαιτίας της αδιαφορίας των διαφόρων οργανώσεων, των ειδικών μελετητών αλλά και των πανεπιστημιακών, αλλά κυρίως γιατί το στοίχημα της απασχόλησης που αποτελεί κορυφαίο θέμα στη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στατιστικά Στοιχεία :
Με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα στον τρόπο συλλογής δεδομένων, η εθνική στατιστική υπηρεσία το δεύτερο τρίμηνο του 2006 δίνει πληθυσμό 8.000 παιδιών εργαζομένων ηλικίας 16–18. Αυτό όμως δεν είναι το πραγματικό για την Ελλάδα νούμερο.
Τα πραγματικά στοιχεία της ντροπής για τη χώρα μας δείχνουν ότι 100.000 με 150.000 ανήλικοι κάτω των 18 ετών εργάζονται, ενώ μόλις λιγότεροι από 30.000 εξ’ αυτών εργάζονται νομίμως. Δυστυχώς, μέσα σε αυτόν τον πληθυσμό καταγράφεται απασχόληση ανηλίκων σε χείριστες μορφές εργασίας, όπως δουλειά στο δρόμο, πορνεία, εξαναγκαστική εργασία, κ.ά.
Την ίδια στιγμή, στην χώρα μας 460.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετών ζουν σε συνθήκες φτώχειας ενώ το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, χωρίς να συμπεριλαμβάνει τον πληθυσμό Ρομά και μεταναστών, υπολογίζει πως γύρω στις 40.000 παιδιά ετησίως εγκαταλείπουν το σχολείο πριν την ολοκλήρωση της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και οδηγούνται στην παιδική εργασία. 
Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
