Εμένα μου αρέσουν οι ταινίες δράσης και αστυνομικές αλλά ποτέ επιστημονικής φαντασίας. Μια μέρα ήθελα να δω μια ταινία. Βρήκα μία που λεγόταν «Baby driver». Αναζήτησα στο περιεχόμενο πληροφορίες για την υπόθεση και τους πρωταγωνιστές. Εκεί έμεινα άφωνη.
Η ταινία είχε σχέση με ένα νέο σε ηλικία παιδί που ήταν οδηγός σε ληστείες. Αυτός ο νεαρός λεγόταν Baby και ήξερε να οδηγάει πολύ καλά. Ο Baby φόραγε πάντα γυαλιά ηλίου και άκουγε συνέχεια μουσική από το Walkman του. Επίσης στο σπίτι του είχε πολλές κασέτες με τραγούδια που είχε φτιάξει μόνος του. Επιπλέον είχε πάρα πολλά ‘Walkman’ και ‘ipod’ ώστε άμα χαλάσει ένα να πάρει το άλλο. Εκτός από αυτά, έμενε σε ένα παλιό σπιτάκι μαζί με τον κωφάλαλο θείο του. Μια μέρα αφού είχε τελειώσει μια ληστεία πήγε να φάει σε ένα εστιατόριο. Εκεί ερωτεύτηκε τη σερβιτόρα ονόματι Deborah. Όμως σε μια αποστολή που είχε πάει, τα πράγματα πήγαν πολύ στραβά! Χωρίς να το θέλει σκότωσε τη γυναίκα του συνεργάτη του. Κάπως έτσι τον κυνήγησε η αστυνομία αλλά και ο συνεργάτης του για εκδίκηση! Ξέφυγε από την αστυνομία και κατάφερε και σκότωσε και το συνεργάτη του. Στο τέλος ο Baby και η Deborah έκαναν αυτό που είχαν σχεδιάσει από την αρχή. Άκουγαν μουσική, πήγαιναν με το αμάξι βόλτα και τραγουδούσαν. Εν τέλει τους σταμάτησε η αστυνομία στο δρόμο και ο Baby παραδόθηκε ώστε να μην πληγώσουν τη Deborah.
Εμένα με συγκίνησε αρκετά το τέλος και το πόσο σωστά σκέφτηκε ο ήρωας. Aπό την άλλη, στενοχωρήθηκα για τη Deborah που έμεινε μόνη της. Τέλος, σάς την προτείνω να τη δείτε για την πλοκή της.
Κατερίνα Υφαντή
