Αγαπητοί αναγνώστες,

“Ο κινηματογράφος είναι ένα παράθυρο στον κόσμο – και κάποιες φορές, ένα παράθυρο στην ψυχή μας.”

Σε αυτή την ειδική έκδοση οι μαθητές της Α’ τάξης του Γυμνασίου Διακοπτού (2024-2025) ανοίγουν το δικό τους παράθυρο και μας προσκαλούν να δούμε τον κόσμο όπως τον βλέπουν εκείνοι, μέσα από τις αγαπημένες τους ταινίες. Δεν είναι μόνο αφηγήσεις και εικόνες – είναι συναισθήματα, μνήμες, σκέψεις που τους αγγίζουν και τους κάνουν να σκεφτούν λίγο πιο βαθιά.

Μέσα από τα κείμενά τους βλέπουμε τον ενθουσιασμό τους, τη σκέψη τους, τις αξίες που κουβαλούν και τα συναισθήματα που τους γεννήθηκαν. Ανακαλύπτουμε τι σημαίνει να συγκινείσαι με μια ιστορία, να ταυτίζεσαι με έναν ήρωα, να εμπνέεσαι από ένα απλό μήνυμα που όμως μένει στην καρδιά. Και πάνω απ’ όλα, βλέπουμε το πώς ο κινηματογράφος μπορεί να γίνει γέφυρα – από τη φαντασία στην πραγματικότητα, από έναν μαθητή σε έναν άλλον άνθρωπο. Τελικά αντιλαμβανόμαστε  τη δύναμη που έχει ο κινηματογράφος να μας ενώνει – σαν τάξη, σαν σχολείο, σαν παρέα.

Ευχαριστούμε τα παιδιά που μοιράστηκαν κάτι τόσο δικό τους με όλους εμάς. Καλή ανάγνωση – και μην ξεχνάτε να βλέπετε τις ταινίες και… με την καρδιά!

Τα μέλη της συντακτικής ομάδας

L’autre valse d’Amélie

Οι Γουίλομπι είναι μια οικογένεια που οι γονείς πρόσεχαν μόνο τον εαυτό τους και όχι τα παιδιά τους. Τα παιδιά όμως δεν άντεχαν αυτή την κατάσταση. Γι’ αυτό έστειλαν σε ταξίδι τους δύο γονείς τους.  Ήταν μόνα τους μέχρι που εμφανίστηκε μια νταντά και τα φρόντισε.  Στο τέλος τα παιδιά έφυγαν σε ένα εργοστάσιο μαζί με τη νταντά και έζησαν όλοι μαζί.

Όταν την πρωτοείδα ένιωσα κυρίως συγκίνηση και ευτυχία. Γέλασα πάρα πολύ βλέποντας τη καθώς είναι και αστείοι οι χαρακτήρες. Δε βαρέθηκα μέχρι το τελευταίο λεπτό. Είχα μεγάλη αγωνία για το τι θα γίνει στη συνέχεια. Στην αρχή δεν μου άρεσαν οι γονείς τους όμως κατά τη διάρκεια έγινε πιο αστεία, είχε μεγαλύτερη ζωντάνια και περισσότερη χαρά. Είναι αρκετά έξυπνη ταινία καθώς μου προκάλεσε πάρα πολλά συναισθήματα.

Η συγκεκριμένη είναι μια παιδική οικογενειακή ταινία που θα λατρέψετε και θα πρότεινα να τη δείτε. Θα σας προκαλέσει αμέτρητα συναισθήματα και θα την αγαπήσετε!

Αντωνοπούλου Ιωάννα

]]> https://schoolpress.sch.gr/gymncinediakopto/archives/78/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/gymncinediakopto/archives/85 https://schoolpress.sch.gr/gymncinediakopto/archives/85#comments Tue, 29 Apr 2025 12:00:18 +0000 ΦΑΝΑΡΙΤΗ ΜΑΡΙΑ http://schoolpress.sch.gr/gymncinediakopto/?p=85 [...]]]>  

Η αγαπημένη μου ταινία

Το καλοκαίρι έχω πολλές ασχολίες, μια απ΄ αυτές είναι να βλέπω παιδικές ταινίες. Η αγαπημένη μου ταινία είναι ο «Βασιλιάς των λιονταριών» (The Lion King), την οποία είδα για πρώτη φορά, όταν ήμουν μικρός, μαζί με τους γονείς μου στο σπίτι.

Η υπόθεση αφορά ένα λιοντάρι, τον Μουφάσα, ο οποίος είναι βασιλιάς στη σαβάνα. Νέος διάδοχος θα γίνει το μικρό του παιδί, ο Σύμπα, όμως ο θείος του μικρού Σύμπα, ο Σκαρ, εξαπάτησε τον πατέρα του και τον σκότωσε. Έπειτα, είπε στο μικρό Σύμπα να φύγει μακριά από τη σαβάνα κατηγορώντας τον για το θάνατο του πατέρα του. Στη συνέχεια, αφού ο Σκαρ είπε ψέματα σε όλα τα λιοντάρια ότι ο βασιλιάς τους και ο μικρός Σύμπα είναι νεκροί, πήρε τον θρόνο. Όμως, μετά  από πολλά χρόνια ο Σύμπα ξαναγύρισε και με τη βοήθεια ενός φίλου του, σκότωσε το θείο του και πήρε πίσω το θρόνο του.

Η ταινία αυτή μου αρέσει πολύ γιατί είχε δράση, περιπέτεια και αγωνία για τη συνέχεια.  Πιστεύω πως οι ηθοποιοί έπαιξαν πολύ καλά τους ρόλους τους και κατάφεραν να διασκεδάσουν το κοινό. Επιπλέον, η ταινία είχε πολύ καλά εφέ και πολύ ωραίες ατάκες.

Σας συνιστώ να τη δείτε και πιστέψτε με, δε θα το μετανιώσετε! Μπορείτε επίσης να τη δείτε και σαν ντοκιμαντέρ γυρισμένο με αληθινά ζώα. Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψω ότι είναι μία από τις παλαιότερες και καλύτερες ταινίες της Disney.

 Αλέξης Κομόπουλος

 The Lions Sleeps Tonight SONG (Official Lyrics Video) Lyrics Video

Η αγαπημένη μου ταινία είναι γνωστή σχεδόν σε όλους. Αυτή η ταινία ονομάζεται ‘Ματίλντα’. Προσωπικά μου αρέσει για αρκετούς λόγους τους οποίους θα αναλύσω στο παρακάτω κείμενο.

Η ταινία αρχικά διαδραματίζεται σε ένα σπίτι όπου η πρωταγωνίστρια βιώνει τον απόλυτο χαμό. Οι γονείς της τής μαθαίνουν λανθασμένες αρχές και κάθε φορά που πάει να βρεθεί  στο σωστό δρόμο την τιμωρούν. Η άποψή μου είναι πως σε αυτό το σημείο είναι απολύτως φυσιολογικό να θυμώσεις με τους γονείς. Η κακή στάση των γονιών της την κάνουν να πεισμώσει και να μπει στο σωστό δρόμο. Παρόλο που η ταινία σε κάνει να αγωνιάς σε απαλλάσσει από την αγωνία πολύ γρήγορα, στοιχείο που προσωπικά δε μου άρεσε.

Στη συνέχεια  η δράση μεταφέρεται σε ένα σχολείο. Στο συγκεκριμένο σχολείο η διευθύντρια δε νοιάζεται για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Μάλιστα τα τιμωρεί με διάφορους τρόπους που μπορεί να προκαλέσουν σωματική βλάβη. Σε αυτό το σημείο  της ιστορίας έχει προστεθεί ένα μεγάλο πρόβλημα, πράγμα που μου άρεσε ιδιαίτερα. Στο τέλος τη θέση της διευθύντριας του σχολείου παίρνει μία χαρωπή δασκάλα, η οποία υιοθετεί επίσης την πρωταγωνίστρια, πράγμα που μου δημιούργησε μεγάλη ανακούφιση την πρώτη φορά που είδα την ταινία.

Συμπληρωματικά είναι μία ταινία με μεγάλο ενδιαφέρον και συγχρόνως απλή υπόθεση. Εν κατακλείδι συνιστώ σε όλους όσους διαβάζουν ή ακούν αυτό το κείμενο να δουν την ταινία Ματίλντα διότι θεωρώ πως θα τους αρέσει αρκετά.

Δημήτρης Μουστούλας

Ανάμεσα σε αναρίθμητες κινηματογραφικές παραγωγές ξεχωρίζει μια συγκεκριμένη. Το «Paddigton» είναι ένα μοναδικό κινηματογραφικό έργο για πολλούς λόγους.

Αρχικά, η ιστορία του μικρού αρκούδου από το Περού που φτάνει στο Λονδίνο αναζητώντας μια οικογένεια μού προκάλεσε πραγματικά τρυφερότητα, διασκέδαση και πολλή συγκίνηση. Αξίζει να αναφερθεί πως δεν είναι απλά μια αστεία ταινία που σε κάνει να γελάς μέχρι δακρύων με τις αδέξιες γκάφες του Πάντινγκτον. Επίσης, ένιωσα να μου γεμίζει την καρδιά με χαρά καθώς παρακολουθούμε τον ήρωα να αναζητά αγάπη και την αποδοχή σε έναν άγνωστο κόσμο. Επιπρόσθετα, κάθε σκηνή φέρνει μαζί της συναισθήματα που κυμαίνονται από τη νοσταλγία. Ένιωσα ελπίδα, γιατί ο πρωταγωνιστής, παρά τις δυσκολίες, παραμένει αισιόδοξος και πιστεύει ότι τελικά η καλοσύνη θα νικήσει. Η αγαπημένη μου σκηνή σε αυτό το φιλμ είναι όταν η οικογένεια Μπράουν αποφάσισε να κρατήσει τον Πάντινγκτον σαν μέλος της οικογένειας τους. Ο ήρωας γεμάτος ευγνωμοσύνη και συγκίνηση αγκαλιάζει τους Μπράουν και το βλέμμα του εκφράζει μια βαθιά αληθινής αίσθηση της αγάπης.

Συμπερασματικά, η ταινία αυτή μου υπενθυμίζει τη δύναμη της αγάπης, της αποδοχής και της καλοσύνης. Είναι ένα κινηματογραφικό έργο που μας κάνει να παραμείνουμε πιστοί στις αξίες μας και να πιστεύουμε ότι το καλό, όσο μικρό και αν φαίνεται, πάντα βρίσκει το δρόμο του. Την έχω δει πολλές φορές και κάθε φορά την βρίσκω εξίσου συναρπαστική, σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Ντόγια Άρμινα

Η Νόα μετακομίζει στο σπίτι του πλούσιου πατριού της και γνωρίζει το θετό της αδελφό, το Νικ, έναν ατίθασο μυστηριώδη νεαρό με θολό παρελθόν. Παρόλο που αρχικά συγκρούονται, η έλξη μεταξύ τους γίνεται ακατανίκητη. Ωστόσο, η σχέση τους δοκιμάζεται από τα σκοτεινά μυστικά του Νικ, τις επικίνδυνες παρέες του και την κοινωνική πίεση που τους επιβάλλει να μείνουν χωριστά.

Η ταινία έχει γρήγορο ρυθμό και έντονη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, κάτι που την κάνει εθιστική για όσους λατρεύουν τα ρομαντικά δράματα με ένταση και μυστήριο. Ξεχωρίζω αυτή την ταινία γιατί κρύβει το στοιχείο του ρομαντισμού και μας προκαλεί αγωνία για τη συνέχεια. Είναι μια από τις ταινίες που θα ήθελα να βλέπω ξανά και ξανά. Έχει πολύ καλές αξιολογήσεις. Σας την προτείνω άφοβα ίσως το μόνο που με χάλασε είναι ότι τελείωσε απότομα και είχα μεγάλη ανυπομονησία για την επόμενη που θα έδειχνε τη συνέχεια.

Καλή προβολή!

Ιωάννα Πετρούτσου

Η ταινία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και είχε σασπένς, ειδικά στις σκηνές που τα ζόμπι κυνηγούσαν τους μαθητές που δεν έχουν μεταλλαχθεί. Μου άρεσε επειδή μου προκάλεσε αγωνία και φόβο. Υπήρχαν φυσικά και αστείες σκηνές, αλλά οι αγαπημένες μου ήταν αυτές με την περισσότερη δράση, γιατί έμπαινα στη θέση του ήρωα, δηλαδή οι στιγμές που οι πρωταγωνιστές κατάστρωναν σχέδια για την απόδρασή τους από το σχολείο ή οι στιγμές που οι μαθητές σκαρφάλωναν σε τοίχους και παράθυρα. Η ταινία αξιολογήθηκε από τους δημοσιογράφους με θετικά σχόλια.

Είναι από τις αγαπημένες μου και πιστεύω πως πρέπει να τη δείτε διότι είναι διασκεδαστική και έχει πολλές ανατροπές.

Μελίνα Πίσσα

Η αγαπημένη μου ταινία είναι η «Ματίλντα». Αυτή την ταινία την είχα δει στην τηλεόραση με την οικογένειά μου πέρυσι.

Οι γονείς της Ματίλντα δεν τη συμπαθούν, δεν τη θέλουν και  δεν ενδιαφέρονται για το παιδί τους. Μια μέρα αποφάσισαν να την πάνε στο σχολείο αλλά η διευθύντρια ήταν πολύ σκληρή και κακιά με τα παιδιά. Η Ματίλντα όμως ήταν πολύ έξυπνη και δεν την φοβόταν καθόλου. Ήταν τόσο έξυπνη που μπορούσε να κουνάει πράγματα με το μυαλό της! Είχε σκεφτεί και μια ιστορία που ήταν η ζωή της δασκάλας της!

Σε αυτή την ταινία μου άρεσε το πόσο έξυπνη και δημιουργική ήταν η ηρωίδα. Επίσης μου αρέσουν τα τραγούδια που περιλαμβάνει η ταινία γιατί είναι ωραία και τα τραγουδάνε πολύ ωραία.

Σας προτείνω αυτή την ταινία γιατί έχει πολλή αγωνία και έχει και αρκετά ωραία τραγούδια σε όποιον αρέσουν!

Eιρήνη Πριόβολου

Σε αυτή την ταινία έχει ήδη αρχίσει ο πόλεμος μεταξύ καλών και κακών. Ο Χάρι Πότερ είναι ένας μάγος που φοιτά  στη σχολή μαγείας του Χόγκουαρτς. Εδώ και ένα χρόνο έχει σταματήσει να πηγαίνει στη σχολή, διότι πρέπει να σταματήσει τον κακό λόρδο Βόλντεμορτ που θέλει να κατακτήσει όλο τον κόσμο. Ο Χάρι μαζί με τους φίλους του, τον Ρον και την Ερμιόνη, πρέπει να βρουν και να καταστρέψουν όλους τους ‘Πεμπτουσιωτές’, που είναι τα θραύσματα της ψυχής που δημιουργεί ένας κακός μάγος για να γίνει αθάνατος. Τελικά ο Βόλντεμορτ καταφέρνει να εισβάλλει στο Χόγκουαρτς και η τελική μάχη αρχίζει.

Αυτή τη σειρά ταινιών βασίζεται στα υπέροχα βιβλία της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Μου αρέσει ιδιαίτερα αυτή η συγκεκριμένη ταινία, επειδή έχει το στοιχείο της περιπέτειας  και της έκπληξης και ποτέ δεν περιμένεις τι θα συμβεί μετά. Είναι η πρώτη σειρά που διάβασα και είδα και η πιο αγαπημένη μου. Έχω δει τις ταινίες πάρα πολλές φορές και ποτέ δε τις βαριέμαι. Το ίδιο και με τα βιβλία. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα και πιστεύω πως όλοι θα ευχαριστηθούν αυτή την περιπέτεια.

Νικολέτα Τογαντζή

Η ταινία είχε σχέση με ένα νέο σε ηλικία παιδί που ήταν οδηγός σε ληστείες. Αυτός ο νεαρός λεγόταν Baby και ήξερε να οδηγάει πολύ καλά. Ο Baby  φόραγε πάντα γυαλιά ηλίου και άκουγε συνέχεια μουσική από το Walkman του. Επίσης στο σπίτι του είχε πολλές κασέτες με τραγούδια που είχε φτιάξει μόνος του. Επιπλέον είχε πάρα πολλά ‘Walkman’ και ‘ipod’ ώστε άμα  χαλάσει ένα να πάρει το άλλο. Εκτός από αυτά, έμενε σε ένα παλιό σπιτάκι μαζί με τον κωφάλαλο θείο του. Μια μέρα αφού είχε τελειώσει μια ληστεία πήγε να φάει σε ένα εστιατόριο. Εκεί ερωτεύτηκε τη σερβιτόρα ονόματι Deborah. Όμως σε μια αποστολή που είχε πάει, τα πράγματα πήγαν πολύ στραβά! Χωρίς να το θέλει σκότωσε τη γυναίκα του συνεργάτη του. Κάπως έτσι τον κυνήγησε η αστυνομία αλλά και ο συνεργάτης του για εκδίκηση! Ξέφυγε από την αστυνομία και κατάφερε και σκότωσε και το συνεργάτη του. Στο τέλος ο Baby και η Deborah έκαναν αυτό που είχαν σχεδιάσει από την αρχή. Άκουγαν μουσική, πήγαιναν με το αμάξι βόλτα και τραγουδούσαν. Εν τέλει τους σταμάτησε η αστυνομία στο δρόμο και ο Baby παραδόθηκε ώστε να μην πληγώσουν τη Deborah.

Εμένα με συγκίνησε αρκετά το τέλος και το πόσο σωστά σκέφτηκε ο ήρωας.  Aπό την άλλη, στενοχωρήθηκα για τη Deborah που έμεινε μόνη της. Τέλος, σάς την προτείνω να τη δείτε για την πλοκή της.

Κατερίνα Υφαντή